Vandaag is er echt niets speciaals gebeurd. Het is een typische routineuze dag en het is pas in de avond dat er iets nieuws komt. We willen eens een nieuw restaurantje zoeken. We steken dan ook over om de Pho Ta Quang Buu (onze straat) verder te volgen omdat de mensen van het restaurantje van gewoonlijk ons van meters ver al herkennen en ons enthousiast toewuift en wenkt om bij hen te komen. We komen voorbij bars (leuk, want dan moeten we tenminste niet meer naar het stadscentrum om iets te gaan drinken) om uiteindelijk tot een raar restaurantje te komen waar ze echt zitten te koken op straat in zo’n soort regenton met een koolblok onder. We wagen het erop en gaan bij de naar ons verrassend kijkende vrouw. Ze probeert ons te vragen wat we willen, en ze wijst uiteindelijk op een bord dat een andere man heeft. Ok, en we mogen gaan zitten. Al gauw brengen ze ons vanalles en ook een heel bord met geroerbakte rijst vol groenten en vlees. Het is enorm lekker. We smullen er maar op los, merken ook dat hier stokjes zijn, de borden niet van plastiek zijn, maar van gedecoreerd porcelein. Ook hebben ze moeite gedaan om de presentatie van de gerechten te verzorgen: Groentjes in mooie vormen gesneden versieren de rand van het gerecht. En achteraf blijkt dat het maar 15000 dong is, net zoveel als we elke dag betalen in het gewoonlijke restaurantje. Dit is echt een vondst.
Nu gaan we toch een van die bars uitproberen en een beetje passief vraagt een jongen ons naar binnen. Op het ogenblik dat we accepteren echter, schiet hij springlevend en blij op, begint bedrijvig plaats voor ons te zoeken, zorgt ijverig voor een menukaart, voor servietjes, een fris glaasje water enz. Hij komt regelmatig langs om te zien of we niets nodig hebben. En dat allemaal onder gelach van zijn vrienden die zijn blijven zitten. ??? We beginnen ons af te vragen of deze jongen wel degelijk samenwerkt met het cafe. Misschien krijgt hij een centje als hij klanten aantrekt? We hebben al meer zulke jongens gezien die langs de kant van de weg staan en je binnen wenken. Zo een beetje het tegengestelde van sorteurs: entreurs…
Het blijkt in elk geval veel goedkoper te zijn dan in het centrum en toch is het even lekker. Damien leert hier ook enkele namen van vruchtensappen. Het begint allemaal met Sinh to. “Du du” is bvb papaya, wat heerlijk is. “Xaoi” is mango enz…
We begeven ons daarna terug naar de student home waar we terug haken aan Tex Murphy en nog verder spelen tot 23u of zoiets. Tijd om te gaan slapen…
No comments:
Post a Comment