Het is een verschijnsel, Dr Hung. Bij het voorafgaande emailverkeer was me al opgevallen dat hij een hele harde werker is en ontzettend geïnteresseerd in alles wat ook maar iets met technologie te maken heeft. Datzelfde vraagt hij vanzelfsprekend van zijn studenten. In tegenstelling tot Dr. Lan Tran heeft hij er een stuk of twintig onder zijn hoede, allen werkzaam in een lokaaltje van vijf bij zes. Je zit hier letterlijk te werken tussen de wirwar van draden.
Maandagochtend was zijn assistent, Dr Tien er om mij te verwelkomen. Na een wat moeilijke inwijding (voornamelijk te wijten aan het feit dat ik het Vietnamengels nog niet gewend was) kende ik de voornaamste dingen in het lab. 's Middags echter kwam de hartelijkheid zelf binnen, Dr Hung, een vrolijke en vooral trotse dertiger. Hij kwam met een A4 vol opsommingen naar me toe die hij met ondersteuning van pen en vijf andere vol te kribbelen blaadjes mij in zo een kort mogelijke tijd probeerde in te peperen. De opzet van het met alweer trots door hem gepresenteerde websysteem (svn, ftp, forum, http, ssh, enz) werd duidelijk, evenals de situering van het hele project waar ik deel van uitmaak. Ook moet zoals elke student een TODO opmaken van elke dag (zijn opsommingen bleken mijn eerste todo te zijn) met aan het einde van de week een multimediareport: een powerpoint presentatie met opgenomen stem die hij dan bekijkt in de admin-spelonken van het systeem. Vervolgens werd mij met de grootste grijns een studentenkaart gepresenteerd, hoogst persoonlijk door hem vervaardigd. Van de 3000 studenten op de universiteit zijn wij twintig de enige met een kaart, en het nut werd al snel uitgelegd. In de kaart zit een RFID chip die gescand wordt aan de deur, zodat die open gaat met behulp van een elektromagneet, dan wordt je binnenkomst opgenomen op camera en een persoonlijke boodschap afgespeeld. Toen werd ook duidelijk waarom een studente mij 's ochtends kwam vragen wat 'oodmonin, hav a nis daye' in het Nederlands was: bij het uitproberen van mijn kaart was een vaag 'koedemog, nok e feene dak' te horen. Via Toon (waaraan Dr. Hung een uitgebreid verslag van al zijn uitvindingetjes heeft gegeven voor het VLIR-filmpje) weet ik dat de tijd van binnen- en buitengaan gelogd worden en als statistieken zijn na te zien in diezelfde adminpagina's. Bij de vraag wat de werkuren zijn ratelde hij '8:30 to 18:30' af. 'Sometimes 19:30'. Bij wijze van toegeving werd eraan toegevoegd 'But saterday only in the morning'. Oeps. De voorbije dagen merkte ik dat iedereen hier op de meest vreemde uren binnen kwam, en ik was zelf ook een keer te laat - nee dat heet niet onverantwoordlijk, dat heet jetlag - wat ze totaal niet erg vonden. Gisteren toen ik binnenkwam en er weer geen studenten te vinden waren vroeg ik het nog maar eens aan zijn assistent. Hetzelfde antwoord. Op de vraag waarom er nu niemand was zei hij dat sommige les hadden en anderen... die zin werd afgebroken. Blijkbaar wou hij niet zeggen dat die uren meer 'openingsuren' zijn.
De studenten zelf zijn opgedeeld in kleine groepen, van vier of vijf. Zo'n groep heeft zelf ook een todo (in het Vietnamees). Voor de rest bepaalt iedereen dus zijn eigen werkgang. Bij het zien van de vingersvlug typende en klikkende Vietnamezen vreesde ik dat het tempo dus vrij hoog lag, maar ik heb de indruk dat het wel meevalt.
Er is nog niet zoveel contact met de andere studenten omdat de meesten bijna geen engels kunnen spreken. Anderen weer wel, maar die gebruiken af en toe de vreemdste uitspraken. Zo vertelde een student dat ze hier 'Total Commander', een filemanager, moeten gebruiken, tegen 'vruuz'. Dat bleek viruses te zijn. Of 'FPGA' wordt 'efpezie'. 'via-ul' bleek 'VHDL' te zijn. Bij het spreken van correct engels verstaan ze ons slechter, dus meestal maken we korte, vaak niet kloppende zinnen. Terwijl Dr Hung juist blij was dat ze nu engels zouden moeten leren.
Gisteren vroeg Dr Hung of we in België ook een automatisch systeem hebben met chips in onze studentenkaart. Natuurlijk weer glunderend toen ik daar negatief op antwoordde raakten we in gesprek. Hij vertelde dat volgende week een afvaardiging van Panasonic zou komen om de status van het project op te volgen. "En als je weet hoe duur die vliegtuigen van Japan naar Hanoi wel zijn dan is dat een hele eer!", vervolgde hij. Toch kreeg ik meer en meer de indruk dat zulke bedrijven enorm profiteren van de gratis werkkrachten die die al hun werk opknappen.
Het is nu vrijdag, en ik hoop niet dat ze boos worden als ik morgen niet kom. We zijn van plan om met de ons hopelijk aangekochte fietsen de Ho Chi Ming monumenten te gaan bezoeken in een ander deel van de stad.
No comments:
Post a Comment