Vierde dag => Shopping center

We hadden gisteren afgesproken om 8:30 aan de unif. Dus wordt Damien om 7:45 wakker met een zwaar hoofd. Opstaan in de vochtige hitte heeft wel iets. Het is in elk geval beter dan wakker te worden in de kou en waarbij je wenst je heel snel aan te kleden, zoals het soms typisch in de winter in Belgie kan zijn. Er is niet zoveel te doen, dus om 8u is Damien al klaar. Afgesproken om 8:15 aan Davids deur, dus Damien wacht. Ondertussen, om de tijd te doden gaat hij op zoek naar meer insectenetende vriendjes. En het blijkt dat er nog twee meer zijn gekomen in de badkamer. Nu rijst toch de vraag waarom de badkamer zo populair is. Damien tilt het doorspoelingssysteemdeksel op en ziet een zwerm van piepkleine vliegjes, amper 1mm groot. Dat verklaart veel…

Het is tijd om naar beneden te gaan. Nog een kakkerlak op de trap, in agonie op zijn rug aan het spartelen. Waarschijnlijk platgespoten.

Een drietal bonken op David zijn deur levert niets op. Een tweede bonktrio ook niet. Ondertussen zijn ze in het stadion naast de student home een feestje aan het houden: Luide muziek galmt door de straten. Het is voornamelijk oude Amerikaanse stuff, zoals Queen, Donna Summer, the village people enz. (Sigh) Ondertussen nog een trio gebonkt => niets. Damien probeert David toch nog een kwartier lang te wekken, maar zonder resultaat. Een spleetje in het deurvenster laat toe net te zien dat David zijn vestibuledeur ook heeft gesloten en dat zijn plafondventilator draait. Geen wonder dat hij niets hoort. Dan maar een briefje onder de deur schuiven. Hij moet maar op de HUT komen vanaf hij wakker is he.

Op stap alleen heeft iets extra speciaals. De mensen laten je gewoonlijk meer gerust. Misschien zien we er minder onnozele toerist uit als we alleen stappen?

Op de unif is in het lab van Dr. Lan geen kat te zien. David komt aan om 10:30 (hij had het briefje eerst niet gezien en dacht dat Damien nog aan het slapen was. Hij was ook een paar keer komen bonken op de deur) en moet onmiddellijk hard werken. Om 12:15 gaan we eten en we gaan onze bonnetjes kopen. De drie meisjes achter de toonbank zien ons aankomen en giechelen weer ontzettend. Gisteren deden ze dat ook al. Vooral op het moment dat we ons leeg bord naar hen brachten. Blijkbaar is er iemand die dat moet doen. Het is niet zoals in de Lunch Garden bij ons of de Quick.

Twee maaltijden voor iets minder dan 1 euro. Ze zeggen ons deze keer wel dat we naar boven moeten. Ze zeggen het met gebaren en een brede smile. Denkende dat ze bedoelen dat het terras te warm is (want de zon stond er echt vlak op) en dat het boven lekker koel is, probeert Damien ze duidelijk te maken dat zon prettig is en niet naar boven hoeft te gaan. Even later gaan we naar de food balie en dan worden we naar boven gestuurd. Aha, dat was het dus dat ze wilden zeggen. Het is nog effe wennen dat ze hier met gebaren ook anders denken dan wij…

Boven weer de usual: Een bord met rijst en we mogen kiezen uit een stuk of tien gerechtjes (Dezelfden als de dagen ervoor). Je wijst gewoon naar wat je wilt en ze geven een stukje van elk gerecht. Het is blijkbaar de gewoonte van alles een beetje te nemen (hoewel sommige mensen alleen rijst nemen, wat voor ons een beetje moeilijk te vatten is) Op het einde gieten ze er nog een sausje over naar keuze. De chopsticks zijn hier van veel minder goede kwaliteit dan in de restaurants. Ze zijn meestal niet conisch, maar cilindrisch. Dat maakt de dingen niet gemakkelijker.

Tijd om weer te gaan werken (deze keer laten we onze borden liggen).

In Dr. Lan’s lab komen Dr. Lan zelf en haar zwangere assistente die ook in Sensor Networks werkt (=Ha) binnen. Ze blijken heel rustig en relax om te gaan met hun werk. Damien profiteert ervan om te vragen waar fietsen gehuurd kunnen worden. We willen niet meteen met brommertjes rondrijden. Een acclimatisatietje met fietsen lijkt beter. Damien had de vraag ook aan Tien gesteld die ochtend. Dat is de assistent van Dr. Chan Huhn. Hij ging het in orde brengen. Ook de vraag voor een wasserij om onze kleren te wassen werd aan Dr. Lan voorgeschoteld. Een poosje later komt Tien terug met een jong vrouwtje die helemaal zenuwachtig werd bij het idee engels te moeten spreken. Ze probeert hakkelend iets uit te leggen en geeft een adres. Ondertussen maakt Tien zich uit de voeten, hihi. Dr. Lan komt helpen met de uitleg en ze begint een heftige discussie met die vrouw. Ze zien dat Damien nogal verbaasd kijkt en dan wordt uitgelegd dat ze aan het discussiëren zijn over de prijs… Het zou van 10000 (0,45 euro) tot 30000 (1,35 euro) dong kosten per dag.

Het is ondertussen bijna tijd en Dr. Lan heeft voor ons opgezocht hoe we het openbaar vervoer kunnen gebruiken ipv taxi’s die toch duur beginnen te worden. (Elke keer 1,80 euro) Een busrit voor 3000 dong lijkt inderdaad wel interessanter… We krijgen ook uitleg over een Mid-Autumn feast. Dat is een feest gebaseerd op de maankalender en dan wordt een heel deel van de oude stad in feestkleuren gewikkeld. Misschien kunnen we daar eens naartoe gaan. Alhoewel? Ik (Damien) merk ineens dat ze sprak over 15 augustus… Ik denk dat ik iets niet zo goed begrepen heb… Welja, het is moeilijk om een Engels sprekende Vietnamees te verstaan hoor. Ze kunnen namelijk geen twee medeklinkers achter elkaar uitspreken. Zo kreeg ik te horen: “It is vely beautiful. A lot of colol evelywhere (jaja, die R kunnen ze uitspreken). Many lam!” Dat laatste is natuurlijk de voor hen ontzettend moeilijke “lamps” met maar liefst 3 medeklinkers achter elkaar (we zouden iemand eens moeten vragen of ze niet tkofschip willen zeggen)… Enfin, ik mag niet veel zeggen want ze verstaan ook niets van wat we zeggen als we ons aan het Vietnamees wagen. Voor ons lijkt Hang Hanh (een straat in de oude stad) gemakkelijk uit te spreken, maar ze spreken het Haan Hang uit. En die laatste ng is precies een heel diep in de keel liggende ng. Zeer moeilijk voor ons om uit te spreken. Als je dus gewoon onze ng zegt, verstaan ze je gewoonweg niet. Zelfde met onze straatnaam: Phò Ta Quang Bůư. Als je niet Ta Quang (hier mag de Belgische ng gebruikt worden) bie-oe zegt, maar boe, dan verstaan ze je gewoonweg helemaal niet. We verstaan ook niet wat de logica is in de taal. Dat zal wel te maken hebben met de vele betekenissen die woorden hebben. Nam betekent ook nog “liegen” en “man”. We hebben het woordje ook gezien in het restaurant. Het zal dus wel een dier of groente zijn ook. Dat zijn dus al 5 betekenissen…

In elk geval, we vertrekken naar de shopping center. Damien heeft zoals iedereen hem had aangeraden bijna geen kledij meegenomen. Aangezien hij nu toch zonder onderbroeken zit, is het beter te gaan zoeken. De shopping center is door Dr. Lan aangeraden. Ze heeft de weg uitgelegd. Op de weg naar buiten zien we een kikker gewoon op de stoep zitten. We begeven ons naar de hoofdingang, die we tot nu toe nooit gebruikt hebben (we komen altijd binnen via de zij- ingang omdat die naar de Student home gericht is. De hoofdingang ziet er zelfs minder imposant uit dan de zij-ingang. Een klein hekje is open. We komen meteen op een van de drukste banen van de stad (jaja, nog drukker dan die baan die we gisteren een half uur lang hebben afgestapt) De shopping center is gesitueerd in de Vicom Tower. We zien dan ook een hoge toren en keren ons naar daar toe. Dan komen we op een gigantisch kruispunt waar 8 wegen samen komen. Het is niet zo moeilijk om zich in te beelden hoe het verkeer hier loopt (Ooit een mierenhoop onder de aanval zien reageren?). Om het allemaal te coördineren is er zelfs één agent ter plekke! Hier is het aangeraden op strategische momenten over te steken. Het verkeer rijdt hier sneller dan in de binnenstad met als gevolg dat de voertuigen niet zo wendbaar zijn. Het zou dus gevaarlijker kunnen zijn dan gewoonlijk. We steken over en zien zelfs een tramspoor waarlangs in de verte huisjes net er naast staan (echt 1m van het spoor maar) om tot de basis van de toren te komen.

Hier staan redelijk luxueuse autos op de parking. Er is een soortement agent aan de ingang die diep buigt voor ons als we binnen treden. David merkt op dat ze waarschijnlijk blij zijn als ze de rijke toeristen zien aankomen. Binnen zien we een plan van het gebouw. Het blijkt dat Siemens daar een bureel heeft, enkele banken en nog wat andere bedrijven. Alleen de twee onderste verdiepingen zijn de “Luxury Mall”. Een snelle blik in de vitrines toont ons inderdaad veel shiekere kledij dan we gewoon zijn hier te zien. Op de eerste verdieping zijn zelfs leren tassen te zien. Er staan ook leren zetels bij tientallen, zo een beetje luxury lounge-like. Ook is er een tea room die Segafredo-koffie serveert. De winkels zijn groot en bijna leeg. Twee a drie verkoopsters kijken nieuwsgierig op naar ons. Een blikje op het prijskaartje van de handtassen doet ons meteen bevriezen: 90$. Natuurlijk zijn we dat hier niet meer gewoon. Elke dag tassen zien voor 5 euro en andere dergelijke prijzen doet snel de hoge prijzen van België vergeten. Ineens wordt het ook allemaal duidelijk. We zien er helemaal niet uit als een rijke toerist met onze korte broek, sandalen en rugzak. (Ok, David heeft een lange broek en sportschoenen) We gaan dus snel naar buiten met de conclusie dat we waarschijnlijk verkeerd zitten. Another hunch: Dr. Lan had ons verzekerd dat er ondergoed te vinden was in de shopping center. En DAT hebben we nergens gezien tussen de gucci en esprit etc door…

David leidt deze keer de weg. Hij brengt ons helemaal rond het grote kruispunt. Het is hier enorm moeilijk om over te steken. Hier geldt niet meer de zorgeloosheidsregel. Het is opletten en wachten geblazen. Er zijn zeer korte gaatjes in het verkeer waar het beter is even toch de pas sterk te versnellen. Op het nippertje aan de overrijding ontsnapt keren we ons naar een groot park. Volgens het plannetje kunnen we het park rond gaan om naar de goede straat te komen. We stappen dus ook heel gewoon het park binnen tot er ineens achter ons herhalend en heel luid “HEY!” wordt geroepen. Het blijkt dat we 2000 (0,09 euro) dong ingang moeten betalen. Damien durft eraan te twijfelen of hij wel door het park wil nu dat er betaald moet worden (Tja, 2000 lijkt veel hoor) . Na betaald te hebben beginnen we rond het water te stappen dat in het midden van het park ligt (een heel grote vijver) Op de paadjes zien we enorm veel sporters joggen of Tai Chi doen. Het is duidelijk dat het park bedoeld is als groene uitlaatpijp voor de stress van het stadsleven: Kleine kinderattracties zijn hier en daar aanwezig (we hebben een klimkasteel gezien met een coole glijbaan en twee mini roller coastertjes) alsook kleine sportterreintjes. Na een ontspannende wandeling komen we aan een zij-ingang terecht en vanaf hier komt men in de kleinere straatjes van Hanoi. Veel verkeer is hier ook te vinden. En zelfs een tankstationnetje. Het is het eerste tankstation dat we zien. We vroegen ons al af waar iedereen ging bijtanken. Natuurlijk komen er ook massa’s tankers langs. Kleine winkeltjes waar zeer lage taboeretjes voor staan met iemand die thee aanbiedt, mensen die met een karretje al het recycleerbare vuil oprapen, zeer kleine louche GSM-shops, zelfs gewoon piepkleine kamertjes waarin een zetel en een tv staan, zijn allemaal in deze straatjes te vinden.

Uiteindelijk komen we aan de bewuste Vicom Tower en al snel wordt ons duidelijk dat dit een geen luxury shopping center is, maar een gewone shopping center. Let wel, het ziet er niet sjofel uit of zo, maar het is heel sterk vergelijkbaar met een shopping center bij ons, zoals de City II of de Westland Shopping Center. Vijf verdiepingen met winkels die Hifi verkopen, mooie muziekinstrumenten (Maar helaas vooral Westerse), Electro-winkels met wasmachines en dergelijke, een supermarktje, een speelgoedwinkel en een aantal shiekere restaurants waarbij de prijzen vergelijkbaar zijn met de hoge prijzen van het restaurant aan de rand van het Hoam Kiem lake. Uiteraard allemaal ver buiten het bereik van het volk dat we dagelijks op straat zien. In de supermarkt vinden we de lange broeken die veel studenten hier dragen (zij zijn in tegenstelling tot de gewone bevolking bijna altijd gekleed met een witte hemd en een zwarte broek) Een broek kost 8 a 12 euro… (Maar dat is veel hoor: 300000 dong! Daarmee kunnen we 30 keer op de HUT eten. Een maand lunch!) Een beetje verder zien we dan toch onderbroeken. Ze zien er als goedkope versies uit van DIM-onderbroeken (kosten 40000 dong = 1,80 euro) en Damien koopt er 6. Sommige modellen zien er echt heel lingerie-achtig uit zodat we even zelfs twijfelden of we hier in mannenkledij bezig waren (vooral dat er net naast BH’s te koop waren). Maar blijkbaar dragen ze hier graag doorschijnende onderbroeken met de raarste snitten. Aan de kassa is het dan 192500 dong (= 8,63 euro) en Damien geeft een briefje van 200000. Tot onze grootste verbazing krijgen we ineens geld dat we nog nooit gezien hebben: een regular 2000 dong-briefje, een heel erg uitgeleefd briefje van 500 dong en een muntstuk van 5000 dong. Op de straat zouden we gewoon een briefje van 5000 en eentje van 2000 krijgen en zeker geen lastige brol zoals muntstukken. Een ding is zeker: Dr. Lan heeft veel geld als ze deze shopping center zo graag heeft.

Buiten zoeken we een taxi, die heel geduldig voor de deur staan en heel enthousiast proberen alle chauffeurs ons te lokken. (Gevolgd door een verontwaardige zucht als ze niet gekozen zijn geweest) We krijgen de indruk dat hoe kleiner de taxi, hoe kleiner het beginbedrag op de teller. Deze keer slechts 6500 dong ipv 9000 a 15000. Al snel blijkt de teller zijn kleine bedrag in te halen: De teller verspringt op de raarste momenten met wat wel willekeurige getallen lijken te zijn. Dit gaat zo door tot 39000 dong. We geven hem 40000 (een fooi van 1000 is heel gewoon en we krijgen een oud 10000 dong briefje (in flashy rood) terug van onze 50000) en gaan op zoek naar een restaurantje in het Hoam Kiem-district. We komen door straten heen die gepakt zijn met kleine winkeltjes van allerlei waren. Speciaal in dit oude gedeelte van de stad is dat elke straat zo een beetje zijn eigen specialiteit heeft: Een straat voor snit-en naad gerief, een straat voor speelgoed, een straat met kledij, een straat met technologie, enz. De straten zijn veel compacter, niet zoals de grote baan van gisteren waar veel brommerwinkels te zien zijn (en zelfs een winkel die straatlantaarns verkoopt). Gek genoeg is het heel moeilijk een restaurantje te vinden in deze straatjes. Uiteindelijk gaan we in een restaurantje dicht bij het hotel van Toon. Hier zijn ook meer europese gerechten te vinden, maar we zijn het Vietnamees voedsel nog niet beu. De prijzen zijn hier nog goedkoper dan het restaurantje van gisteren en dus bestellen we een aperitiefje, een soep en een hoofdgerecht. David geniet van zijn Ice Tea met rum terwijl Damien zijn Avocado met sojamelk opdrinkt. De soep wordt na een poosje gebracht uit de keuken van het restaurantje. (Ja, het restaurant van gisteren heeft geen keuken, dus worden de gerechten ergens anders klaargemaakt en even gebracht door iemand. Het ziet er heel gek uit eigenlijk) We verschieten onmiddellijk want de soepen zijn hier wel 5 keer zo groot als dat restaurantje van gisteren. Zelfs geen drie minuten later (en terwijl we nog maar net aan onze soep waren begonnen) brengen ze het hoofdgerecht. Het is de eerste keer dat we met zowel, aperitief, voorgerecht en hoofdgerecht TEGELIJK aan tafel zitten. Nu zij we een beetje in de war van wat we nu eerst moeten eten. Damien heeft een bijkomende verwarring omdat daar gewoon een kippenbil wordt gebracht en een balletje rijst zonder saus (Hij heeft kip met honing besteld) en dat hij dat met stokjes gaat proberen eten. Het blijkt nog wel te lukken (kluiven aan een kippenbeentje dat je vasthoudt met stokjes), maar al gauw protesteert onze maag tegen deze overvloedige hoeveelheid voedsel. We bestellen nog een Ha Noi beer met de hoop wat van het zware gevoel af te geraken, maar we eindigen met een gevoel alsof we zouden ontploffen en gewoon de geur van voedsel of eraan denken maakt ziek. Damien beslist het te wagen te vragen naar een wc, met een beetje vrees ergens anders in de straat te worden gestuurd, en na enig delibereren onder elkaar nodigen ze hem uit de wc vanachter in het restaurant te gebruiken. Een man gaat hem voor en verwijdert het daar nog liggend gereedschap en gooit een emmer water op de wc-vloer om het een beetje proper te maken. Op het moment dat de boodschap gedaan is blijkt er geen wc-papier te zijn. Gelukkig heeft Damien nog wat papieren zakdoekjes op zak, maar dan moet doorgespoeld worden. Er blijkt geen water te zijn. Maar de emmer ligt er nog, en er is een zeer mooie kraan beschikbaar. Alleen spijtig dat er geen water uit komt. Een beetje heel erg beschaamd waagt Damien zich uit de wc en komt in het piepkleine vuile keukentje terecht waar een kok heel snel begint te mompelen in het Vietnamees en heel beleefd zijn rug gewoon naar Damien toedraait. Damien waagt het te proberen duidelijk te maken dat er geen water is, waarop de kok nog heftiger mompelt, zich omdraait, raar kijkt, en zich weer met de rug naar Damien keert. Ok, dan maar bij iemand anders proberen: “There is no water…” (Met veel handgebaren). De jongeman achter de toog knikt. Damien stapt weg en de jongeman lacht terwijl hij iets zegt aan de jongedame die ook achter de toog staat. Ik heb een sterk vermoeden dat ze niets begrepen hebben.

Een tiental minuutjes later escorteert de vrouw des huizes een toeriste naar het hotel aan de overkant, duidelijk om naar wc te gaan…

We vragen de rekening (die we twee maal hebben moeten vragen eer die gebracht werd) en betalen om snel weg te wezen. We gaan naar het gewoonlijke cafeetje en zitten dankbaar neer op de zeer lage tuinstoeltjes. We bestellen een ice tea en genieten van een prettig babbeltje over de net gemaakte gekke ervaring. David wil even naar de wc gaan aan de overkant van de straat, maar merkt dat het daar nu toe is. Hij merkt het niet, maar de vietnamezen op het terras lachen luid en wijzen naar David. Waarom ze nu die wc aan de overkant hebben afgesloten is ons een raadsel. Als David terug is, wordt hij de gang doorgebracht die gisteren volledig onder water liep naar ontzettend stinkende wc’s.

Na een uurtje gebabbel betalen we de 12000 dong (0,54 euro) voor de twee drankjes en gaan op zoek naar een witte taxi. We komen nog even langs het restaurant waar we vanavond gegeten hebben en een jongeman probeert ons weer naar binnen te lokken. Hij herinnerde zich duidelijk niet dat we amper een uurtje geleden nog in zijn restaurant waren. En korte herinnering eraan en hij laat ons snel gerust.

We vinden een kleine metertaxi en zijn snel op weg naar huis. De taxichauffeur lijkt een ommeweggetje te maken waardoor de teller tot 64500 dong gaat. Het is een Frans sprekende chauffeur en hij kletst een beetje met ons (Waar komen jullie vandaan, wat doen jullie hier, etc) Damien betaalt 68000 dong (omdat hij zich misrekent heeft) en terug thuis ontdekken we in David’s kamer de airco. Straffer nog: De kabel die daar maar los hing en nogal een raar pad volgt lijdt naar een knop! (We zijn een beetje onzeker over de elektriciteitsdraden. Vooral als we de draagpalen buiten zien waar wel duizend draden lijken toe te komen in een volledig willekeurige volgorde en in een wirwar van knopen. Overal waar we binnen kwamen zagen we telkens een zekeringenkastje waar draden met plakband worden “gesoldeerd”. Ik denk dat mijnheer Steyaert hier nog grijzer haar van zou krijgen) De knop dient blijkbaar om de airco aan en uit te zetten. De ventilator wordt nog eens getest en die blijkt eigenlijk volledig goed en normaal te werken. Ineens lijkt David’s kamer veel luxueuser. Damien geeft zijn gsm aan David die gaat telefoneren naar zijn familie. Gsm kost 10000 dong per minuut ongeveer en we spreken een beetje later af in Damien’s kamer. Na een 20-tal minuten komt David de gsm teruggeven en we geraken aan de praat over onze thesissen tot 1u in de ochtend. (David heeft het gewaagd Damien zijn tv in te stellen door een beetje aan de antenne te prutsen. Dat heeft hem toch een onverwachte elektrisch schokje opgeleverd) Hoog tijd om te gaan slapen, want morgen komt alweer een interessante dag!