Deze ochtend heeft Damien echt geen zin om te gaan werken. Het weekend is begonnen (althans, hij zorgt ervoor dat het begint). Ondertussen zit David moedig te werken aan het verslag van Dr. Hungs. Rond de middag komt David de andere D halen voor, wat doe je anders ’s middags, eten! Het was weer mi-pho (noodlesoep), maar wel het typische mi-pho van ons goed restaurantje.
Daarna hebben we wel zin om wat te doen. We kijken dus op de kaart en David wilt de lotustempel zien. De legende luidt dat een kinderloze keizer heel ongelukkig was omdat hij kinderloos was, en hij trouwde met een arme boerendochter. Deze schonk hem een zoon en uit dankbaarheid liet hij een huis bouwen in de vorm van een lotusbloem boven het water.
We gaan dus op weg en in het drukke verkeer komen we uiteindelijk bij een heel toeristische plek. We vragen aan de kassierster (die in een kotje zit) waar we onze fiets kunnen plaatsen. Ze wijst ons de fietsparking aan en we krijgen zoals gewoonlijk een ticketje om aan onze fiets te nieten (en de andere helft moeten we bijhouden). We gaan dan maar een ingangticket kopen voor 5000 dong per persoon en zien voor ons een man betalen met een briefje van 500000 dong. Dit is gigantisch veel en onze verbazing is natuurlijk groot, vooral dat deze 500000 dong dienen om 1 ticket te kopen. En wij voelen ons schuldig te moeten betalen met 200000 dong… Het blijkt dat aangezien het zo toeristisch is, het niet veel uitmaakt. We gaan dan het complex binnen waar prachtige tempels te zien zijn. Natuurlijk zijn de toeristen er veeltallig aanwezig, maar we zien ook locals rondlopen. Enkele foto’s later beginnen we toch te merken dat hier nergens die lotustempel te zien is. Een bijkomende check op de kaart (zie foto van David) leert ons dat we een kilometertje naast de bedoelde bestemming zijn gestrand. Dit blijkt de “Literature Temple” te zijn. Het is een soort religieuze plaats, want een heleboel mensen komen hier om te bidden. Het is niet duidelijk of zij ook 5000 dong moeten betalen. We stappen van tempeltje tot tempeltje, de foto’s er op los latend om uiteindelijk in een tempel te komen waar ze traditionele muziek afspelen. We komen aan wanneer drie vrouwen, begeleid door nog eens vier vrouwen een vrolijk Vietnamees liedje zingen, en worden vriendelijk uitgenodigd te gaan zitten op de daarvoor voorziene stoelen. Enkele foto’s later komt iemand langs met een mandje voor giften. De mand is overvol, maar we schenken 10000 dong. Een beetje later, na een pauze gaan we naar de tafel waar ze hun cd’s verkopen en zelfs dvd’s. Damien koop voor 15 euro aan het goed, er zich niets van schelend dat het waarschijnlijk veel te duur is. Dit moet hij gewoon hebben. Zo mooi dat het was. Het meest intrigerende was een instrument met slechts 1 snaar. Daaraan is een stang gevestigd met een klein klankkastje aan. Wanneer aan de stang gekomen wordt, verschuiven de tonen enkele Hz om een heel aangename frequentieshift te veroorzaken, een beetje zoals wanneer een elektrische gitarist aan zijn snaar trekt. Het effect geeft een typische spirituele tint aan de liedjes. We nemen enkele foto’s van de zeer speciale instrumenten en bezoeken verder het tempelcomplex.
We komen zo in de meest religieuze tempel, overvol van de beelden van een of andere keizer of spiritueel. We zien er ook eindelijk enkele oude geschriften, met de originele tekens, die lijken op chinese tekens. Als we dat zien, zijn we toch blij dat ze in 1920 veranderd zijn van spelling om over te gaan naar ons alfabet, weliswaar met enorm veel accenten. David heeft eens geteld dat er gemiddeld 1,7 accenten zijn per klinker. Dat geeft natuurlijk een goed beeld van complex de taal wel is.
Nog een beetje rondgedwarrel brengt ons naar wat lijkt op een gigantische bierton. Het blijkt een trommel te zijn. De minste klop op het vel geeft een zware donderslag. De diepe trilling straalt veel ontzag uit. Hierbij verlaten we de door bonzais doorspekte plaats.
Even op de kaart kijkend zijn we toch wel echt benieuwd waar die mysterieuze lotusvormige tempel zich wel bevindt. Na alweer een wervelende fietstocht, vinden we de beruchte lotustempel, maar niet nadat we onze fietsen hebben gedumpt op de plaatselijke, en eigenlijk, enige toegelaten parking. Damien krijgt het voor elkaar om af te dingen van 2 euro naar 2000 dong. (96% korting)
Het bouwwerk zelf is redelijk teleurstellend, op zijn minst: Na de vele oorlogen is dit historisch monument bewaard en herbouwd tot een eenzuilige huisje. Merk wel dat de zuil van het authentieke beton is gemaakt dat ons heel vertrouwd voorkomt. We vinden er een biddende Viet en verlaten snel, met een diepe teleurstelling, de “spirituele” plaats. Conclusie: Verkeerd rijden is leuk.
Op de weg terug vinden we een supermarkt, legendarisch. We laten onze fiets achter op de parking (die we deze keer niet moeten betalen) en eveneens 600000 dong voor goedkope Baileys, Rum, deo en enkele lekkernijen en iets dat kan doorgaan voor ontbijt volgens David (een soort rijstkoek met honingvulling en koolzaad of sesamzaad, dat is nog onduidelijk).
Thuis gekomen gaan we naar een kantine-achtige plaats waar ze ons nog niet hebben gezien en dus, met veel gegiechel ontvangen. Daar bestellen we een Mi-saw (dus gefrituurde noodles) en een biertje. Ze springen enthousiast en overvrolijk recht: “Ah, een biertje,” of zoals de locals zeggen: “Hai Bia?”. De bia-man springt alsof zijn leven ervan afhangt (en dat is ook eigenlijk wel zo) op en spurt naar een muurtje waar gewoonweg een gaatje is geboord waaruit een slang komt. En raad eens wat uit die slang komt: BIA! Het is niet het klassieke Bia Ha Noi, maar Viet Ha Bia. De smaak is vergelijkbaar, maar gelukkig zonder ijsblokjes en toch heerlijk fris. (ook is het alcoholgehalte lichtjes hoger)
Na vijf minuten giechel de dienster nogmaals en wijzen uitdrukkelijk naar ons met de woordjes: “hihihihihihi, vely handsome!” David kan hierbij zijn lach niet inhouden.
Hierna, ook nadat we ons beste Vietnamees hebben boven gehaald met het traditionele “Chao boy toy?” (= goede avond) verlaten we de “beer from the wall” om nog wat gezellig na te praten met een glaasje net aangeworven booozzzz. Slaap is gemakkelijk te vinden in elk geval…
Daarna hebben we wel zin om wat te doen. We kijken dus op de kaart en David wilt de lotustempel zien. De legende luidt dat een kinderloze keizer heel ongelukkig was omdat hij kinderloos was, en hij trouwde met een arme boerendochter. Deze schonk hem een zoon en uit dankbaarheid liet hij een huis bouwen in de vorm van een lotusbloem boven het water.
We gaan dus op weg en in het drukke verkeer komen we uiteindelijk bij een heel toeristische plek. We vragen aan de kassierster (die in een kotje zit) waar we onze fiets kunnen plaatsen. Ze wijst ons de fietsparking aan en we krijgen zoals gewoonlijk een ticketje om aan onze fiets te nieten (en de andere helft moeten we bijhouden). We gaan dan maar een ingangticket kopen voor 5000 dong per persoon en zien voor ons een man betalen met een briefje van 500000 dong. Dit is gigantisch veel en onze verbazing is natuurlijk groot, vooral dat deze 500000 dong dienen om 1 ticket te kopen. En wij voelen ons schuldig te moeten betalen met 200000 dong… Het blijkt dat aangezien het zo toeristisch is, het niet veel uitmaakt. We gaan dan het complex binnen waar prachtige tempels te zien zijn. Natuurlijk zijn de toeristen er veeltallig aanwezig, maar we zien ook locals rondlopen. Enkele foto’s later beginnen we toch te merken dat hier nergens die lotustempel te zien is. Een bijkomende check op de kaart (zie foto van David) leert ons dat we een kilometertje naast de bedoelde bestemming zijn gestrand. Dit blijkt de “Literature Temple” te zijn. Het is een soort religieuze plaats, want een heleboel mensen komen hier om te bidden. Het is niet duidelijk of zij ook 5000 dong moeten betalen. We stappen van tempeltje tot tempeltje, de foto’s er op los latend om uiteindelijk in een tempel te komen waar ze traditionele muziek afspelen. We komen aan wanneer drie vrouwen, begeleid door nog eens vier vrouwen een vrolijk Vietnamees liedje zingen, en worden vriendelijk uitgenodigd te gaan zitten op de daarvoor voorziene stoelen. Enkele foto’s later komt iemand langs met een mandje voor giften. De mand is overvol, maar we schenken 10000 dong. Een beetje later, na een pauze gaan we naar de tafel waar ze hun cd’s verkopen en zelfs dvd’s. Damien koop voor 15 euro aan het goed, er zich niets van schelend dat het waarschijnlijk veel te duur is. Dit moet hij gewoon hebben. Zo mooi dat het was. Het meest intrigerende was een instrument met slechts 1 snaar. Daaraan is een stang gevestigd met een klein klankkastje aan. Wanneer aan de stang gekomen wordt, verschuiven de tonen enkele Hz om een heel aangename frequentieshift te veroorzaken, een beetje zoals wanneer een elektrische gitarist aan zijn snaar trekt. Het effect geeft een typische spirituele tint aan de liedjes. We nemen enkele foto’s van de zeer speciale instrumenten en bezoeken verder het tempelcomplex.
We komen zo in de meest religieuze tempel, overvol van de beelden van een of andere keizer of spiritueel. We zien er ook eindelijk enkele oude geschriften, met de originele tekens, die lijken op chinese tekens. Als we dat zien, zijn we toch blij dat ze in 1920 veranderd zijn van spelling om over te gaan naar ons alfabet, weliswaar met enorm veel accenten. David heeft eens geteld dat er gemiddeld 1,7 accenten zijn per klinker. Dat geeft natuurlijk een goed beeld van complex de taal wel is.
Nog een beetje rondgedwarrel brengt ons naar wat lijkt op een gigantische bierton. Het blijkt een trommel te zijn. De minste klop op het vel geeft een zware donderslag. De diepe trilling straalt veel ontzag uit. Hierbij verlaten we de door bonzais doorspekte plaats.
Even op de kaart kijkend zijn we toch wel echt benieuwd waar die mysterieuze lotusvormige tempel zich wel bevindt. Na alweer een wervelende fietstocht, vinden we de beruchte lotustempel, maar niet nadat we onze fietsen hebben gedumpt op de plaatselijke, en eigenlijk, enige toegelaten parking. Damien krijgt het voor elkaar om af te dingen van 2 euro naar 2000 dong. (96% korting)
Het bouwwerk zelf is redelijk teleurstellend, op zijn minst: Na de vele oorlogen is dit historisch monument bewaard en herbouwd tot een eenzuilige huisje. Merk wel dat de zuil van het authentieke beton is gemaakt dat ons heel vertrouwd voorkomt. We vinden er een biddende Viet en verlaten snel, met een diepe teleurstelling, de “spirituele” plaats. Conclusie: Verkeerd rijden is leuk.
Op de weg terug vinden we een supermarkt, legendarisch. We laten onze fiets achter op de parking (die we deze keer niet moeten betalen) en eveneens 600000 dong voor goedkope Baileys, Rum, deo en enkele lekkernijen en iets dat kan doorgaan voor ontbijt volgens David (een soort rijstkoek met honingvulling en koolzaad of sesamzaad, dat is nog onduidelijk).
Thuis gekomen gaan we naar een kantine-achtige plaats waar ze ons nog niet hebben gezien en dus, met veel gegiechel ontvangen. Daar bestellen we een Mi-saw (dus gefrituurde noodles) en een biertje. Ze springen enthousiast en overvrolijk recht: “Ah, een biertje,” of zoals de locals zeggen: “Hai Bia?”. De bia-man springt alsof zijn leven ervan afhangt (en dat is ook eigenlijk wel zo) op en spurt naar een muurtje waar gewoonweg een gaatje is geboord waaruit een slang komt. En raad eens wat uit die slang komt: BIA! Het is niet het klassieke Bia Ha Noi, maar Viet Ha Bia. De smaak is vergelijkbaar, maar gelukkig zonder ijsblokjes en toch heerlijk fris. (ook is het alcoholgehalte lichtjes hoger)
Na vijf minuten giechel de dienster nogmaals en wijzen uitdrukkelijk naar ons met de woordjes: “hihihihihihi, vely handsome!” David kan hierbij zijn lach niet inhouden.
Hierna, ook nadat we ons beste Vietnamees hebben boven gehaald met het traditionele “Chao boy toy?” (= goede avond) verlaten we de “beer from the wall” om nog wat gezellig na te praten met een glaasje net aangeworven booozzzz. Slaap is gemakkelijk te vinden in elk geval…
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |
| Foto's van Wim Heirman. Deze zijn op 19/10 genomen geweest, maar staan voor de eenvoudigheid hier bij. Voor een handige fotogallerij kunt u http://photos.heirman.net/vietnam2007/photo.html bezoeken | ||||
 |  |  | ||
 |  |  | ||
 |  |  | ||
 |  |  | ||
 |  |  | ||
 |  |  |  |  |
No comments:
Post a Comment