31ste dag => Home Sweet Home

Het is 6:45 en Damien staat op, terwijl David nog verder slaapt. Feel for a swim? Waarom niet, maar het probleem is dat er geen kat is behalve Damien op het dek. Zelfs de kapitein en bemanning slapen nog. (ok, de vieze Nederlander is er ook, maar zonder de Laosiaan) Een blik buiten toont alleen een dichte mist. Het is bar koud en het wateroppervlak is bedekt met een dunne laag olieachtige vloeistof. Aha, misschien toch uit het water blijven…

Een dik half uur later komt Iñigo ook tevoorschijn, ook met een blik van vermoeidheid. Nog even op het bovendek gaan liggen wachtend op het ontbijt.

Als de tafel gedekt is, gaat Damien David toch even wakker schudden. Het anker is ondertussen geheven (weliswaar met veel moeite) en het roer dat nota bene via een stangensysteem onder ons bed door via onze kamer gaat is al lustig aan het knarsen.

Het ontbijt is weer gewoontjes: brood, jam, boter en thee of koffie (in geval van Iñigo slaat hij er zelfs in de ober volledig in de war te brengen door witte koffie te vragen)

Het programma is blijkbaar nu ineens veel minder druk. Er is namelijk niets meer te doen, behalve terug te varen naar Ha Long Harbour. Ja, dat noemen drie dagen en twee nachten. We gaan toch nog even via Tac Bah Harbour even een gidsuitwisseling en daar komen ook de Spanjaarden en het Engels koppel aan boord. Ook Djung is met hen. Hij herkent Damien onmiddellijk en terwijl de Ierse meisjes druk aan het spreken zijn met de entertainende Iñigo, de Londeniaanse meisjes met de Fransman spreken over drugsmokkel voor toeristen (waarbij 500$ wordt aangeboden om een verdacht pakje af te leveren) vertelt Djung enkele interessante dingen. Zo zijn er bijvoorbeeld 1996 eilanden in Ha Long Bay. Hij vertelt dat er ongeveer 1000 mensen wonen in drijvende huisjes en dat de baai eigenlijk overvol van het toerisme is. Dat verpest het landschap en vervuilt zeer sterk de streek. Van de schoonheid van Ha Long Bay zal niets meer overblijven. Anderzijds leeft hij er wel van… Hij vertelt ook over een ‘love market’ dichtbij Sappa. De bedoeling is dat boerenjongeren van de omstreken naar deze ‘mark’ gaan om een levenspartner te zoeken. De jongen moet bamboepiano spelen, terwijl de meisjes erop moeten zingen. Indien ze vinden dat ze het goed maken samen, gaan ze gezellig onder een boom in het gras liggen en spreken ze de hele nacht door (en Djung zei er uitdrukkelijk bij dat er geen sex bij komt kijken). De volgende ochtend moeten deze jongeren natuurlijk weer gaan werken en ze gaan weer op vele tientallen km van elkaar gescheiden worden gedurende een lange week. Bij de tweede ontmoeting, meteen onder de boom spreken ze van trouwen en indien alles nog altijd klikt wordt het huwelijk een maand later gevierd. Na dit huwelijk pas is er sprake van sexueel contact. Eens deze formaliteit achter de rug, gaan ze samen een boerderijtje bouwen. We komen nu aan in een andere baai, de laatste stop van de reis voor de stop in Ha Long Harbour, en Djung legt even snel uit dat hier zelfs een drijvende basisschool is, en die typische boten met lampen aan dienen om inktvissen te vangen.

Hier komen hordes meisjes in bootjes op ons af met allerlei fruit. Ze dealen met de toeristen, al roepend vanaf het wateroppervlak. Iñigo wil absoluut een pompelmoes proeven op zijn viets. Hij slaagt erin een prachtig stuk te krijgen voor 10000 dong ipv 30000 dong. David en Damien hebben wel zin in neuhs, waarvan we ondertussen weten dat het “custard apple” heet in het Engels. Helaas slagen we er niet in de prijs te verlagen naar 10000 dong voor 4 stuks, wat de prijs is dat we in Ha Noi betalen voor 8 stuks. Ze blijft 20000 dong vragen. Dan maar geen neuhs.

Ondertussen is een bootje van 20 plaatsen dichterbij gekomen en Djung vertelt ons dat deze een kleine tocht maakt in een afgesloten baaitje. Het is niet inbegrepen in de reis, maar toch is het de 30000 dong extra per persoon waard. We stappen allemaal gezellig in en daar doet de jongeman van hooguit 16 al een deurtje in de vloer open om er met moeite een benzinemotor aan de praat te krijgen. Geen 30 seconden later switcht hij met een andere jongen (nota bene: hij doet dit en passant door te springen op een drijvend huisje terwijl de andere van op een andere boot op de onze springt)

De tocht is kort, maar inderdaad mooi. We gaan inderdaad onder een laag bij het oppervlak hangende grot door om in een volledig omringde baai te komen, waar we een arend boven het water zien cirkelen. Het water is hier maar 2m diep en het ziet er redelijk idyllisch uit.

Weer aan boord duurt het nog maar 45 minuten vooraleer we in de haven aankomen. We gaan meteen eten in een restaurant, waar vis, sla, rijst, inktvis en de onmisbare frietjes te eten zijn. Waarom moeten ze toch overal waar toeristen komen ook frieten geven? Over stereotiepen gesproken?

Na de maaltijd mogen we nog wat wandelen. De meeste gaan richting water, terwijl David en Damien eerder de hoogte in gaan, vlak in de nieuwe wijk. Daar worden we zowat achtervolgd door giechelende studenten. De nieuwe wijk bevat de typische torenhoge huisjes die amper 5m breed zijn. De wanden bevatten nooit vensters omdat er meestal een huis naast komt, vroeger of later. Deze bouwstijl komt omdat het terrein in Viet Nam peperduur is. Dus bouwen ze liever in de hoogte. De mensen zijn hier duidelijk niet gewoon toeristen te zien in hun wijk en kijken ons raar aan. We zien hier ook veel kinderen met een rood sjaaltje. Djung heeft verteld dat het kinderen zijn die deel uitmaken van een soort chiro. Alleen hebben deze ook veel les samen en vormen ze een soort elitaire groep. We komen aan in een open steengroeve met mooi uitzicht op de haven. We hebben een interessante discussie over de manier waarop ze de natuur hier volledig aan het vernietigen zijn. Tja, waar die steengroeve nu is was een mooie heuvel met een dicht bos. Dat lijdt dan ook onze discussie naar biobrandstof en de enthousiaste discussies die Robin hierover heeft met David (in de les spreken ze daar dan over als de prof niets interessants te vertellen heeft). Merk op dat biobrandstof veel meer nadelen heeft dan voordelen.

In de bus zetten we de discussie voort, waarna we in een diepe slaap vallen. We stoppen weer even aan een belachelijke ‘toerist warf’, maar gelukkig niet te lang.

Aangekomen in het drukke verkeer van Ha Noi zijn we weer verbaasd. Overal dat chaotische verkeer alweer. De smog die onze longen vult ipv de zuivere zeelucht. Het onophoudelijke getoeter dat onze oren vult. We voelen ons net thuis komen. Home sweet home!

De buschauffeur brengt ons elk afzonderlijk naar ons hotel of verzamelplaats waarvan we een taxi moeten nemen naar huis. Natuurlijk is het hier vol van taxi’s en we hoeven absoluut geen moeite te doen om er eentje te vinden.

Aangekomen aan de student home gaan we ons even een uurtje verfrissen, wat de grootste deugd doet. Onze maag rammelt en we doen niet veel moeite: we gaan naar ons goed restaurantje en bestellen noodles en noodlesoep. Daarna gaan we een fruitsapje drinken vervolgd door een biertje from the wall. Hierbij hebben we het over de Vietnamese meisjes, natuurlijk weer naar aanleiding van wat we in Ha Long gezien hebben. We spreken af dat we elk een Viets meisje kiezen en haar gaan verleiden. Dat is natuurlijk een idee van Iñigo, die zijn deel al gedaan heeft met Anh. David vraagt dus de naam van de vrolijke serveuse hier. Haar naam is Lan.

Een beetje later betalen we en gaan we naar de student home. Iñigo heeft enkele afleveringen van “the office” meegenomen en nadat we er twee van gekeken hebben (en ook de vele foto’s bewonderd hebben) gaan we weer elk in onze eigen kamer om er een rustgevende slaap te vinden. Het was een mooie reis, wel uitputtend, en we zijn heel blij terug te zijn…

Foto's van Wim Heirman, voor een handige fotogallerij kunt u http://photos.heirman.net/vietnam2007/photo.html bezoeken