Amazing Adventures of Damien & David in Viet Nam: 34ste dag => Mojito por favor!

Het is 9u, lekker uitgeslapen gaan we onze fiets halen, hopend dat hij er nog steeds is. Helaas, als we het steegje instappen blijken alle fietsen verdwenen te zijn. We kunnen onze ogen amper geloven en gaan toch even verder kijken in het steegje of ze toevallig niet verplaatst zijn. Helaas, niets! Een immens gevoel van verslagenheid slaat zich op ons neer. We kunnen het amper geloven. Hoe is dit mogelijk? In het zo veilige Ha Noi? We dachten dat criminaliteit verdwenen was. Ok, de studenten hadden ons gewaarschuwd, maar dit komt toch nog altijd als schok aan.

Terwijl we de realiteit nog in ons laten dringen stappen we met loodzware voeten naar de kamer van de twee anderen. Bij het horen van het nieuws kijken ze ons ongelovig aan. Wanneer ze zien dat het echt geen grap is komen ze ook kijken in het steegje. Ze beginnen dingen te zeggen als: “We hadden dat moeten doen, of dat of dat”. Typisch natuurlijk, maar dat brengt onze fietsen niet terug.

Op de HUT vertellen we dit aan wie het wil horen, echt gechoqueerd, maar iedereen blijkt het heel vermakelijk te vinden. Ze lachen allemaal met de situatie. Zelfs Dr. Lan kan haar lach bij het horen van dit verhaal niet inhouden. Tja, als iedereen er zo om kan lachen, zal het niet zo erg zijn zeker he. Op de duur vinden we het ook niet meer zo erg. We kunnen er eveneens mee lachen. We zijn ons alleen aan het afvragen of we een nieuwe fiets zouden gaan kopen. Vooral omdat het toch heel praktisch is. We voelen het ook meteen als we ons verplaatsen. Het is zulk een gebrek aan vrijheid, aan mobiliteit. Het is eigenlijk het enige dat ons echt tegen steekt.

De dag verloopt zoetjes voorbij en als het eindelijk 16:30 is het tijd om ons met de Mojito bezig te houden. We moeten naar de student home gaan om de ingrediënten van de Mojito te halen en we hebben ook nog ijs nodig. Wim blijft op de HUT om de uitgenodigden wat bezig te houden, David werkt nog wat door in Dr. Hungs lab en Damien en Iñigo gaan op weg. Zonder de fiets duurt het een tiental minuten vooraleer we aan de student home geraken en we vragen even aan de gamekeeper of ze ijs verkopen. De studenten van Iñigo hadden namelijk gezegd dat het mogelijk was daar ijs te kopen. We moeten ons woordenboekje boven halen om duidelijk te maken wat we willen, en dan nog verstaat de man het amper. We beslissen dan toch maar verder te gaan zoeken. We stoppen even bij de eerste, de beste straatresto, maar zij willen ons een gekoeld bier geven… Grrr. We gaan dan maar naar Bia from the wall, waar we de leuke serveuse, Lan, hetzelfde vragen. Ze doet haar best om te begrijpen wat we willen, maar blijkbaar heeft ze slechts 1 bierglas ijs voor ons. Dat is bijlange niet genoeg, dus gaan we verder. Bij de ijsventer willen ze ons Kem verkopen, dus ijs met smaak op een hoorntje. Daarmee kunnen we ook niets aanvangen en gaan weer verder. De moed zakt ons in de schoenen. De laatste plaats waar ze ijs zouden kunnen hebben in ons ogen is in de plaats waar we altijd vruchtensap drinken. Daar gooien ze ook ijs in het bier. Hier vragen weer het weer, heftig wijzend naar ons woordenboek, maar ze snappen niet wat we willen. Gelukkig, na een minuut of zoiets, gaan ze even rondvragen bij de klanten of iemand Engels verstaat en een oude vrouw luistert aandachtig terwijl we traag en duidelijk een ZAK IJS vragen. Ineens hebben ze het door, springen ze bijna in het rond van blijdschap en komen terug met een gigantische zak ijs. Het kost 4000 dong en we zijn ermee weg. Het is toch ongelooflijk dat men zelfs indien men het woord aanwijzen, correct uitspreken en alles, nog altijd niet kan duidelijk maken wat we willen…

Op de terugweg merkt Iñigo ineens dat hij zijn sleutel van de kamer vergeten is. We bellen dus snel Wim op die zo vlug mogelijk naar de Student home komt. We nemen alle nodige ingrediënten en gaan zo snel mogelijk naar de HUT. Het is inmiddels al 17:10 en we hadden gezegd dat we de drink zouden houden om 17u. We vernemen net dat Dr. Hue jarig is vandaag en Iñigo is stomverbaasd op het feit dat Dr. Hue niets gezegd heeft. Deze heeft dus niet zoveel tijd omdat hij het moet vieren met zijn pas geworden vrouw. We snellen naar Dr. Lans lab waar ook een gootsteen is zodat we alles kunnen wassen en we gaan aan de slag. David komt meehelpen.

Een kwartiertje later gaan we naar het lab van Dr. Hue omdat het zo groot is en we nemen en passant Dr. Hung mee en de overblijvende studenten. Iñigo is in zijn sas omdat Dr. Hung zelfs na 5 jaar nog altijd een conversatie kan houden in het Spaans. Dr. Hung heeft zijn PhD gedaan in Spanje. De studenten vinden Rum niet zo lekker (en vinden het vooral te sterk) en vragen allemaal wat erin zit. Het is moeilijk hen uit te leggen dat we eigenlijk limoen nodig hebben, maar dat we verplicht zijn om het met citroen te doen. Ook het muntverhaal is grappig. De twee studenten van Iñigo maken Damien wijs dat als je “Chao buoi toy” slecht uitspreekt het mannen genitalien betekent ipv goede avond. Doorzichtig, maar met drie mojito’s in de kraag is dat niet meer evident. De eerste landing van 3l geraakt met moeite op. Daarna moeten we wel de rest opmaken want de ingrediënten zijn al uitgepakt en gesneden. Iñigo en Damien gaan de rest klaarmaken terwijl de twee anderen proberen zoveel mogelijk volk daar te houden. Als de volgende 3l klaar zijn blijkt dat enkel de studenten van Iñigo en Wim er nog zijn. Tja, dus moeten we met 6 de overige 3L opdrinken. Erger nog, de twee studenten hebben genoeg en willen echt niet meer drinken. Iñigo beslist dat het niet erg is omdat we dan tenminste zullen vergeten dat we onze fietsen kwijt zijn. Hij komt weer aan met zijn fantastische drinkspelletjes en nadat hij het concept van ping pong heeft uitgelegd. Ieder moet iets zeggen en als je het fout hebt moet je drinken. Als ping gezegd wordt moet de volgende iets zeggen. De zin van de beurten wordt gekozen door diegene die het eerste woord lanceert. Indien pong gezegd wordt draaien we van zin. Bij dong ping ping slaan we een man over en dong ping pong draaien we en slaan we een man over. De Vietjes vinden dit heel geestig en spelen actief mee. Natuurlijk worden er meer en meer fouten gemaakt naarmate er minder mojito’s in het recipiënt zijn. Soms drinken onze vietse vrienden zelfs wanneer ze niet hoeven te drinken. Zo breng je dus een Viet aan het drinken…

Tijd om een nieuw spel te proberen. Hierbij moeten we elk een dier kiezen en er het geluid van maken. Het is heel grappig omdat de Viets andere geluiden hebben voor dieren. Zo kiest er eentje een haan en hij zegt: “kuta kuta”. De rest van ons koos klassieke diertjes. De bedoeling is nu om jouw eigen geluid te annonceren en dan het geluid van degene waarmee je wilt communiceren produceren. De grap is dat de Viets de kat van Iñigo (miaw miaw) niet kunnen uitspreken. Ze verliezen dus vaak.

Het volgende spel is intellectueler. Hierbij moet iemand een opsomming annonceren en elk om beurt moet er iets op vinden. Bvb: “dagen van de week” of “Soorten peulvruchten” of een smerige “binaire getallen”. Dat is natuurlijk heel grappig omdat je zo hard iemand te grazen kan nemen als je wilt.

Een beetje licht in het hoofd keren we huiswaarts en we beslissen te gaan eten bij Bia from the wall. We bestellen weer Aal (David en ik), de anderen Mi-Xao en de lekkere Bo Luc Lac. We krijgen ook vier biertjes en natuurlijk worden die meteen weer aangevuld vanaf ze leeg zijn. Ons brein is nu serieus rondjes aan het draaien rond ons hoofd. Ondertussen is Lan er geïnteresseerd bij komen zitten en Iñigo communiceert met haar met tekeningetjes en zinnetjes uit het Vietnamese-boekje. Ze heeft blijkbaar veel plezier. Er is ook een Viet bij ons komen zitten en hij vraagt zo een beetje van waar we komen en David is hem zat aan het voeren. David vindt het heel grappig dat hij een oudere dan zichzelf kan zat voeren voor een prikje. Hij leert hem zo bijvoorbeeld wat Ad Fundum is, wat de Viet met plezier nadoet. Na een stuk of drie ad fundums begint hij altijd hetzelfde te zeggen, met name dat Spanje heel mooi is, dat Belgie heel mooi is en dat Viet Nam heel mooi is. Lan vindt hem niet leuk. Ondertussen is het 22:15 geworden, wat bijna sluitingstijd is. We nemen zo beneveld als we zijn nog afscheid van Lan en keren zigzaggend naar de Student Home. De avond is nog zo jong, dus gaan Iñigo en Wim nog een film kijken, waarbij ze dan in slaap vallen en David en Damien luisteren nog wat naar muziek, waarbij ze na een aantal Ice Tea’s ook in slaap vallen als een blok.