Na de nogal plezante avond van gisteren slapen we lekker uit vandaag. Damien wordt het laatst wakker en herinnert zich dat het de 19de is. Dat betekent dus betaaldag voor de huur van de student home. De Accountant office is gelegen op het gelijkvloers. De huur kost 310$ (= 225 euro) voor 62 dagen.
Op de HUT gaat Damien even de rest bezoeken om te zien hoe het met hen gaat en daar hoort hij dat Iñigo deze ochtend gesproken heeft met de vrouw die de was doet op de Student Home. Zij vertelt dat de politie heeft gebeld om te melden dat er 4 fietsen in beslag genomen werden omdat ze in de weg stonden of zoiets. Zij vraagt aan Iñigo of we hulp willen om de fietsen terug te krijgen. Indien ze erin slaagt de fietsen voor ons te recupereren, dan wilt ze wel dat we ze aan haar geven voor haar vele kinderen, omdat ze zo arm is. Iñigo stemt zo een beetje onbeholpen toe.
David stuurt in de namiddag een mailtje naar Damien om te zeggen dat hij twee studenten heeft kunnen grijpen om iets te gaan doen vanavond. Blijkbaar willen ze gaan bowlen, ook al hebben ze het nooit gedaan. David probeert er nog meer bij te trommelen, maar het lijkt niet goed te lukken. De frustratie stijgt weer. Als het dan tijd is om te vertrekken blijken alle aanwezige studenten mee te gaan, zelfs degenen die gezegd hebben dat ze het echt te druk hebben.
We gaan eerst allemaal samen op straat eten. Het wordt een broodje met een rundbrochette in (en die zijn een derde van wat wij gewoon zijn in België) en wat pikante saus en iets als komkommer. Het is heel lekker, maar wat weinig. Dus bestellen we 2 stuks. Wij trakteren vanavond, dus wij betalen de 70000 dong.
Daarna gaan we naar de bekendste bowlingbaan van Ha Noi (waarschijnlijk ook de enige) en zijn een beetje bang dat het heel sjofelig gaat zijn zoals die pooltafel in Kat Ba. Maar eens aangekomen, blijkt dit een heel modern complex te zijn. Net voor de ingang is een grote winkel waar we een security guard betrappen aan het spelen op een videogame. Dat brengt iedereen aan het lachen en wanneer de guard het ziet kijkt hij heel kwaad. Het is de eerste keer dat we een Viet kwaad zien kijken.
Eens binnen, valt meteen de luide mislukte techno op. Het zijn gewoon discoklassiekers die versneld zijn (zelfs met een pitch-change waardoor de stemmen piepend klinken zoals wanneer men helium heeft ingeademd) met een versterkte beat. Het decor is flashy fluokleurig en dus totaal fout! De prijs per spel is 27000 dong per persoon, wat we dus betalen (totaal 224000 dong, wat nog altijd niets is). We krijgen schoenen, gelukkig de correcte maten, maar merken ineens dat we ze aan moeten doen zonder kousen. We bestellen ook 7 Ice Tea’s, waarna ze ons 7 Heinekens brengen. Als we dit moeten betalen blijken deze 22000 dong te kosten. Dit is toch even heel duur.
Het spel verloopt redelijk grappig omdat het voor hen de eerste keer is dat ze bowlen. Dat betekent dat de bal veel te vroeg losgelaten wordt en luid ketst op de baan, de bal af en toe van de vingers verdwijnt vooraleer gemikt te hebben, de bal zeer goed geplaatst wordt, maar met de macht van een eendenkuiken wordt geworpen en zelfs iemand die met enorm veel kracht een prachtige worp doet die gegarandeerd een strike zal opleveren (en de werper draait zich al om met geheven armen en een triomfkreet), maar helaas met een luide BANG botst tegen de stoprand omdat de machine net de pinnen goed aan het plaatsen was. Het was zelfs zo hard dat de bal gewoon terugkaatst tot de werper die heel verlegen de bal opraapt vooraleer onder zijn voeten te krijgen van de opzichter van dienst.
We spelen echt als vodden en het is nog in de laatste worpen dat we beiden redelijke scores halen waardoor we eerste en derde geraken ipv laatste, zoals we in het begin waren. We willen erna nog eens spelen, maar de Viets uiten hierbij wat tegenzin. Blijkbaar moet een van hen op tijd thuis zijn, dus verlaten we de plek. Het is tijd om de bowlingschoenen terug te geven en verdere beschrijving is hierbij overbodig…
We worden gedropt aan de student home en de avond is pas begonnen.
We proberen Tum te contacteren, een van de studenten van Dr. Hung, om met hem naar het platteland te gaan. Dit is naar aanleiding van een dagje in de week waar Damien hem toevallig tegenkwam en vroeg of we niet met iemand het platteland zouden kunnen zien, waarop hij meteen op toehapte. We kunnen het arrangeren dat hij ons zondag ochtend komt halen om 8:30.
We zien dat het buurmeisje er is. We gaan even aankloppen en ze neemt even afscheid van haar bezoek om bij ons fruit te komen eten. Dat is toch zo raar en lief tegelijk. We komen weer haar naam te weten, Giang. Ze vertelt ons weer wat interessante dingen over Viet Nam. Weer maakt ze veel beloftes om ons vanalles te tonen, maar aangezien ze het zo druk heeft is het moeilijk iets gedaan te krijgen. Ze reist ook naar Hue en misschien kunnen we meegaan. Dat valt nog te zien.
Nadat ze weg is luisteren weer naar wat muziek en als David even water gaat halen struikelt hij over een elektriciteitsdraad waardoor het stopcontact dat al redelijk los hing volledig van de muur komt. Het is tijd om onze ingenieurskunsten boven te halen, en ook wat Mc Gyver kunsten omdat de enige schroevendraaier die we hebben eentje is van een Zwitsers zakmes. Het lukt redelijk goed en het eindresultaat is een volledige verbetering. Het stopcontact is nu ten minste correct gefixeerd en van de slag een stuk veiliger. Daarmee hebben we ook eens kennis gemaakt met Vietnamese stopcontacten.
No comments:
Post a Comment