Vandaag gaat David het briefje van Lan gebruiken om te trachten zijn binnenband te laten vervangen. Wanneer we het geven aan de pomper, kijkt hij er eens naar en haalt hij het ventieltje uit de binnenband. David wijst nog eens naar het briefje en doet teken van binnenband vervangen, maar de man reageert er niet op. Hij pompt gewoon de band op en aangezien deze hard blijft is het voor hem opgelost. Verslagen betaalt David de 1000 dong en we gaan naar de HUT.
Op de HUT werken we goed door aan onze verslagen enz.
Dr. Lan komt ook eens langs en als we haar vragen wat Lan geschreven heeft, blijkt dat er iets staat als: “Aub mijnheer, zou u kunnen nakijken wat er mis is aan het wiel van mijn fiets en het repareren?” Dr. Lan schrijft ons dan een nieuw briefje dat uitdrukkelijk vraagt een nieuwe binnenband te plaatsen…
We laten ook de deur wijd open staan met het licht aan, zoals gewoonlijk, om er zeker van te zijn dat ze ons zien en niet zomaar de deur toe doen.
Om 19:10 is het toch welletjes geweest en willen we gaan eten. We sluiten het lokaal zoals gewoonlijk af en zien dat er nog iemand in een ander lokaal aanwezig is. We gaan dus ook niets vermoedend naar de trap waar we weer eens de poort gesloten aantreffen. Ok, dan gaan we vragen aan de andere aanwezigen om de poort te openen. Waarschijnlijk hebben ze de poort al gesloten om te vermijden dat er nog iemand zou binnen komen. Wanneer we hen vragen om de poort voor ons te openen, zeggen ze dat we even moeten wachten.
Een poosje later komen ze aan de poort. Hun blik van opperste verbazing bij het zien van de gesloten poort vertelt ons dat ze dachten dat wij de sleutel hadden. We gaan er lekker bij zitten en observeren hun denkpatroon.
Eerst proberen ze de verantwoordelijke op te bellen, maar krijgen geen antwoord.
Dan kijken ze over de leuning naar beneden en overwegen de mogelijkheid om naar beneden te klimmen.
Dan kijken ze naar het vals plafond en vragen zich af of er daar een uitweg zou kunnen zijn.
Dan proberen zo nog te bellen en na 3 telefoontjes is het blijkbaar gelukt.
Ondertussen zitten we er relaxed bij en spelen we een spelletje op de laptop. David probeert een gesprek aan te knopen, maar het blijft bij: “it is the first time we are locked up, but for you, it is the second time.” We vragen ons toch af hoe ze weten dat we al eens vastgezeten hebben. Het is natuurlijk niet moeilijk te raden…
Zo is het bijna 20u vooraleer we buiten kunnen.
We gaan onze zak afzetten aan de student home en willen nog eens smullen van die lekkere “secret” waar Iñigo ook zo enthousiast over was. We rijden dus tot het oude stadsgedeelte en gaan doelbewust onze fiets parkeren, plaats nemen op de lage stoeltjes en bestellen heel gewoon twee biertjes. De omstanders bekijken ons echt aan alsof we een nooit eerder tevoren vertoonde show zijn en de Engels sprekende jongedame komt ons vragen wat we willen. We bestellen “secret” en ze vraagt ons een beetje wat we in Viet Nam doen en waar de twee anderen zijn.
Terwijl we wachten worden we echt aangegapen als vissen in een bokaal. Het duurt echt 20 minuten vooraleer ze eindelijk stoppen met naar ons te kijken. Ondertussen hebben we nog altijd geen eten gekregen en we wenken de jongedame weer om haar het gerecht te vragen. Deze keer verstaat ze het goed en geen 5 minuutjes later mogen we beginnen aan de heerlijke Vietnamese pierade. Deze keer weten we dat we veel meer olie moeten gebruiken en het lukt heel goed.
Na de maaltijd bestellen we nog twee Che’s als dessertje. Deze worden zoals Tum gezegd had met zout geserveerd. Het is echter enorm sterk zout, en puntje ervan is genoeg om een heel stuk che zout te maken.
Bij het betalen vertelt de jongedame ons dat we gewoon rund moeten vragen volgende keer en dat we de Che’s gratis krijgen. Bij het vertrekken springt Davids ketting weer af, maar dat is snel opgelost.
We zijn snel weer thuis en gaan onmiddellijk slapen.
Op de HUT werken we goed door aan onze verslagen enz.
Dr. Lan komt ook eens langs en als we haar vragen wat Lan geschreven heeft, blijkt dat er iets staat als: “Aub mijnheer, zou u kunnen nakijken wat er mis is aan het wiel van mijn fiets en het repareren?” Dr. Lan schrijft ons dan een nieuw briefje dat uitdrukkelijk vraagt een nieuwe binnenband te plaatsen…
We laten ook de deur wijd open staan met het licht aan, zoals gewoonlijk, om er zeker van te zijn dat ze ons zien en niet zomaar de deur toe doen.
Om 19:10 is het toch welletjes geweest en willen we gaan eten. We sluiten het lokaal zoals gewoonlijk af en zien dat er nog iemand in een ander lokaal aanwezig is. We gaan dus ook niets vermoedend naar de trap waar we weer eens de poort gesloten aantreffen. Ok, dan gaan we vragen aan de andere aanwezigen om de poort te openen. Waarschijnlijk hebben ze de poort al gesloten om te vermijden dat er nog iemand zou binnen komen. Wanneer we hen vragen om de poort voor ons te openen, zeggen ze dat we even moeten wachten.
Een poosje later komen ze aan de poort. Hun blik van opperste verbazing bij het zien van de gesloten poort vertelt ons dat ze dachten dat wij de sleutel hadden. We gaan er lekker bij zitten en observeren hun denkpatroon.
Eerst proberen ze de verantwoordelijke op te bellen, maar krijgen geen antwoord.
Dan kijken ze over de leuning naar beneden en overwegen de mogelijkheid om naar beneden te klimmen.
Dan kijken ze naar het vals plafond en vragen zich af of er daar een uitweg zou kunnen zijn.
Dan proberen zo nog te bellen en na 3 telefoontjes is het blijkbaar gelukt.
Ondertussen zitten we er relaxed bij en spelen we een spelletje op de laptop. David probeert een gesprek aan te knopen, maar het blijft bij: “it is the first time we are locked up, but for you, it is the second time.” We vragen ons toch af hoe ze weten dat we al eens vastgezeten hebben. Het is natuurlijk niet moeilijk te raden…
Zo is het bijna 20u vooraleer we buiten kunnen.
We gaan onze zak afzetten aan de student home en willen nog eens smullen van die lekkere “secret” waar Iñigo ook zo enthousiast over was. We rijden dus tot het oude stadsgedeelte en gaan doelbewust onze fiets parkeren, plaats nemen op de lage stoeltjes en bestellen heel gewoon twee biertjes. De omstanders bekijken ons echt aan alsof we een nooit eerder tevoren vertoonde show zijn en de Engels sprekende jongedame komt ons vragen wat we willen. We bestellen “secret” en ze vraagt ons een beetje wat we in Viet Nam doen en waar de twee anderen zijn.
Terwijl we wachten worden we echt aangegapen als vissen in een bokaal. Het duurt echt 20 minuten vooraleer ze eindelijk stoppen met naar ons te kijken. Ondertussen hebben we nog altijd geen eten gekregen en we wenken de jongedame weer om haar het gerecht te vragen. Deze keer verstaat ze het goed en geen 5 minuutjes later mogen we beginnen aan de heerlijke Vietnamese pierade. Deze keer weten we dat we veel meer olie moeten gebruiken en het lukt heel goed.
Na de maaltijd bestellen we nog twee Che’s als dessertje. Deze worden zoals Tum gezegd had met zout geserveerd. Het is echter enorm sterk zout, en puntje ervan is genoeg om een heel stuk che zout te maken.
Bij het betalen vertelt de jongedame ons dat we gewoon rund moeten vragen volgende keer en dat we de Che’s gratis krijgen. Bij het vertrekken springt Davids ketting weer af, maar dat is snel opgelost.
We zijn snel weer thuis en gaan onmiddellijk slapen.
2 comments:
Ik zou in jullie plaats toch stilaan overwegen om een kauwgom in het slot van die poort te plakken, hoor! Als je al 2 keer opgesloten bent geweest en ze hebben nog niet door dat er tot redelijk laat doorgewerkt wordt... Probeer de diplomatie te bewaren!!
Hey David (& Damien),
Ik wist niet eens dat gij in Vietnam zat ! Twee weken terug werd ik toch eens nieuwsgierig naar de link die in msn achter uw naam staat ... (curieus ben ik altijd al geweest!) en zo kwam ik hier bij ulle belevenissen terecht. Man, man, gelle maakt daar precies vanalles mee, van leuk over ambetant tot raar tot ... :-) Khoop dat ge begrijpt dat ik nog bijlange niet alles gelezen hebt. Doe het nog goed daar, geniet ervan !
Helena
ps: komt er geen foto-avond met vertelling van de leukste anekdotes als ge terug zijt? ;-)
Post a Comment