Deze ochtend werken we nog wat aan voorbereidingen voor onze feedback. Onze afspraak is om 14u en we beginnen al wat laat te zijn. Tegen 14:10 zijn we toch in het hotel en we treffen er Dr. Steenhaut buiten aan, genietend van het zonnetje op het terras. We zetten ons erbij en bestellen wat te drinken en wat eten, want we rammelen van de honger. Grappig hierbij is dat de dienster nieuwsgierig is naar ons en ons allerlei wil vragen. Ze verwacht totaal niet dat we Viets zouden spreken en we proberen het verschillende keren, maar ze verstaat er helemaal niets van. Ze heeft blijkbaar niet eens door dat we in het Viets bezig zijn met bestellen.
We bestellen hierna nog wat te drinken en gaan aan de slag, onder de palmbomen, met een cocktail, met onze prof. We tonen ons verslag, leggen van alles uit, en dit alles onder een redelijk ontspannen sfeer. Toch blijven we in ons achterhoofd houden dat dit een soort examen is van ons werk verricht tot nu toe. Het is wel het gekste examen ooit!
De tijd vliegt voorbij, en tegen 18u hebben we zowat gedaan. Iñigo en Wim zijn blijkbaar terug van hun trip naar Ho Chi Minh City en Iñigo belt ons op om af te spreken voor het afscheidsdiner. Na enkele regelingen, met telefoontjes naar Dr. Hue (prof van Iñigo en Wim) stellen we de rdv vast op 19:30 in het Centrum naast het Hoam Kiem lake.
Tegen 19u vertrekt Dr. Steenhaut te voet en wij spurten naar de student home met onze fiets om onze laptops af te zetten. Grappig is wel dat we weer worden tegengehouden door de portier wanneer we de fietsen willen nemen. Hij vraagt ons volledig uit over onze bedoelingen in Hanoi, wat we van Hanoi vinden enz.
We komen dan aan op de plek van rdv met Dr.Steenhaut. Samen met haar gaan we dan naar de rdv-plek waar Iñigo en Wim staan te wachten. Ze wijzen ons waar we onze fiets kunnen achterlaten en we laten ze weer even alleen, druk in gesprek met Dr.Steenhaut. Iñigo kent haar al een beetje omdat hij goed bevriend is met een van Dr.Steenhauts doctoraatsstudenten.
Wanneer we terug zijn moeten we blijkbaar een taxi nemen naar het restaurant. Iñigo kruipt achter Dr. Hue op de brommer en de rest van ons nemen de taxi. We moeten echter niet ver gaan, want het kost slechts 16000 dong, waarvan 10000 het starttarief is.
Het restaurant zelf is vrij luxueus. Dr Hue bestelt voor ons allerlei typisch Vietnamese gerechten. Eigenlijk moet Iñigo het doen, maar omdat we niets kennen neemt Dr. Hue het over. Natuurlijk zullen wij wel de rekening betalen.
Een poosje later brengen ze ons een levende vis op een balans. Het is een redelijk groot dier (1,5kg). Ah zo, dit krijgen we zo meteen in ons bord…
Ondertussen worden sla (van bananenbloemen), nems en andere dingen gebracht. We krijgen ook wat om te klinken: Heineken. Ideaal is het niet, maar toch beter dan niets.
We tasten dan lustig toe en het smaakt wel. De vis is in stukjes gesneden voor de hapklaarheid. Iñigo vertelt ons over zijn avonturen in Ho Chi Minh, over de overstromingen omdat het daar regenseizoen is, over de zeer speciale Mekongvallei en nog veel meer. Wat vooral opvalt is dat Ho Chi Minh City exact hetzelfde is als Hanoi, maar rijker, technologisch hoogstaander, en meer verwesterd. In het verkeer heerst dezelfde chaos, alleen is de chaos ginder veroorzaakt door auto’s en niet zozeer door brommertjes.
Er wordt goed gelachen, “goede reis”-wensen gegeven en laatste minuutarrangementen. De avond loopt stilaan naar zijn einde en we nemen na de rekening in vijf te splitsen (we wijn met 7 want Dr. Hue was daar nog met iemand van zijn lab) nog afscheid.
Het is niet zo ver stappen naar de fietsen. Het is vrij rustig op de weg, maar we rijden op ons duizendste gemakje. Het is heel ontspannend op deze manier en Iñigo en Wim genieten van de laatste rit op de fiets door Hanoi. We voelen enorm met hen mee. We vrezen ook dat we helemaal van de kaart zullen zijn wanneer onze tijd komt. Gelukkig is dat nog even ver.
Thuis wisselen we nog wat foto’s uit, probeert Iñigo zijn overgewicht in bagages wat te beperken door nutteloze dingen achter te laten voor ons. Tja, als je 4kg rijs meeneemt is het niet moeilijk overgewicht te hebben. Iñigo en Wim hebben nog wat dongs nodig, maar het is zo gek om zo weinig geld af te halen en dan de 20000 dong Vietnamese bankkosten te moeten betalen + de overzetkosten van de Belgische bank. Er wordt dus nog wat geld gewisseld en we nemen nog hartelijk afscheid. Het is een au revoir, want we zullen ze vrij snel terug zien in Brussel. Althans Iñigo toch!
Met een zwaar gevoel in de maag gaan we naar ons bed. Gelukkig kunnen we troost vinden in het feit dat wij hier nog twee weekjes verder mogen genieten, maar het gevoel dat het gewoon een kwestie is van stil afwachten gaat niet weg.
No comments:
Post a Comment