21ste dag => Nachtje in de cel

Vandaag is het vrijdag, jippie zouden we kunnen denken: WEEKEND! Forget it! David wil om 17:15 vertrekken, maar wordt tegengehouden door de studenten omdat er een presentatie komt. De presentatie is uitsluitend in het Viets en David moet een “round robin” doen met de studenten voor de vertalingen naar het Engels (dat is een grapje van Dr. Hung). Maar ja, dat Engels was enorm belabberd, doorspekt met woorden die niet in de context passen, opzoekingen in woordenboeken, gelach en fictieve Engelse woorden (samen een triomfgevoel van de studenten omdat ze een woord gevonden hebben waarvan ze echt geloven dat het juist is). David heeft er dus niet zoveel van verstaan (3/10 van de twee uur lange presentatie).

Damien werkt ondertussen goed door, zonder op het uur te letten en David komt er uitgeput bij zitten. Damien rondt zijn werk zo een beetje langzamerhand af en we sluiten het lab af om weg te gaan. Het is inmiddels 19:15 en het moest ervan komen: het hek dat de verdieping afsluit is steenvast gesloten. Het is pikkedonker, de gsm van Damien is plat (maar hij heeft gelukkig zijn lader mee) dus proberen we een van de Vietse studenten te bereiken omdat Dr. Lan niet antwoord. Helaas levert het niets op. Ondertussen slaagt David erin om wachter te roepen die ons verslagen komt zeggen dat hij geen sleutel heeft. Dan wijst hij op een uithangbord met een telefoonnummer, maar daar nemen ze ook niet op. De wachter vraagt ons (met gebarentaal uiteraard) hier te wachten, hij gaat hulp halen. Aangezien we toch niet veel anders kunnen dan wachten, wachten we…

Dan komen er drie wachters, met dezelfde boodschap: geen sleutel. Ze proberen zelf ook te telefoneren naar een heleboel mensen. Af en toe verdwijnen ze weer. Ondertussen probeert Damien een escape-route via het vals plafond te vinden, tevergeefs. We voelen ons echt in een gevangenis omdat de poort in de vorm is van zo'n typische getraliede gevangenisdeur. Uiteraard weten we wel dat de gevangenis stukken erger is. Het is nu allemaal toch maar een grap. Zolang er we erom kunnen lachen is het goed.

Uiteindelijk, een goed half uur later zeggen de wachters dat er iemand komt en dat we 20 minuutjes moeten wachten. Ondertussen spelen we dan maar een spelletje op de laptop en dan komt Dr. Hung open doen. Hij vraagt ons uiteraard hoe het komt dat we hier nog zitten en legt ons uit dat we best voor 18u weg gaan, anders moeten we de sleutel vragen. Maar dat is onbegonnen werk omdat er ook veel verantwoordelijkheid aan hangt. Dr. Hung zegt wel dat als er licht is, dan komen ze ons wel halen, dus is het best dat we na 18u de deur van het lab open laten.

Allemaal goed en wel, maar hoog tijd voor een maaltijd. We zijn echter zodanig laat (reeds 21u) dat er nog maar 1 resto’tje open is en daar nemen we de gebruikelijke 15000 dong maaltijd. Ondertussen belt Dr. Lan op omdat ze heel ongerust was. Ze had net het bericht gezien op haar gsm. We hebben haar snel gerustgesteld en zijn rustig naar onze kamer gegaan. Vandaag hebben we weer iets beleefd!