Damien heeft er mooi genoeg van, altijd die rijst met accompagnementjes die meestal toch een tikkeltje te vettig zijn. Het is lekker, daar niet van, maar elke dag twee maal zo iets eten is een beetje teveel van het goede. Dus wil Damien vanavond eend eten. Dat is hier moeilijk te vinden. We hebben nog geen enkele keer eend gezien, behalve in de dure restaurants in het centrum. Damien kan David toch overtuigen door misschien onderweg te stoppen als we iets zien en we vertrekken met de fiets. David ziet wel iets, maar rijdt toch verder. We hebben nog eens lekker zin te crossen door het verkeer, slalommen tussen de brommertjes, ze moeiteloos voorbijstekend met onze 800 rpm voor 20 km/u. We verliezen elkaar uit het oog en Damien komt, hoewel hij minder snel kan trappen dan David, eerst aan aan het restaurantje waar we onze eerste woordjes Vietnamees hebben geleerd. Hij gaat op het einde van de straat staan met zijn fiets, rijdt af en toe de straat op en af, maar geen David te zien. Er komt zelfs een local met een brommertje vragen waar ik de fiets heb gekocht en ook hoeveel het gekost heeft. Hij is verrast dat we slechts 600000 betaalt hebben. (interne sprong van blijdschap) Na een kwartiertje komt David aan met een grote grijns, hij was een beetje verkeerd gereden waardoor hij een hele toer moest maken (tweemaal) door het eenrichtingsverkeer.
We zetten onze fiets aan de kant en stappen het restaurantje binnen. De dienster herkent ons natuurlijk meteen en is heel verrast ons te zien. Ze vraagt ons dan hoe lang we in Viet Nam blijven, waar etc, duidelijk dacht ze dat we verdwenen waren.
We bestellen de eend en ook soep, want we weten dat we hier niet zoveel te eten krijgen. Wachtend op onze gerechten bestellen we twee papayavruchtensappen. (die hier zelfs met een papieren parasolletje en een suikerkersje geserveerd worden => overkill). We zijn wel uiterst verbaasd van de prijs die ze hier voor alles vragen, maar dat is een zorg voor later.
We zijn echter heel teleurgesteld wanneer we de sapjes proeven: Heel zurig met witte brokjes (geen zin om een tekeningetjes te maken, jullie hebben het al begrepen: het is helemaal niet lekker) We werken het moeizaam binnen. Dan krijgen we onze mini soep, dat ze even goed in een theetas kunnen steken. De soep heeft veel smaak, wat we niet meer gewoon zijn, en zit vol gelatine om het heel dik te maken. Het onderscheid tussen de krabsoep en kippensoep is alleen aan de smaak te herkennen, al is het met moeite.
Het hoofdgerecht: een runderlap voor David (niet voorgesneden, aha, en zonder mes, aha aha) met frietjes (klein geribbeld) en een kommetje rijst erbij. Damien krijgt zijn eendstukjes met veeeeeel saus (wat we ook niet meer gewoon zijn) en ook een kommetje rijst (enorm weinig t.o.v. een bord vol dat we gewoon zijn geworden)
David vindt het enorm plezierig om de frietjes met stokjes te eten en Damien geniet fameus van zijn eend. Het runderlapje wordt behendig in stukjes gescheurd door David, waarop hij ineens een mes krijgt met een verlegen “sorry” van de dienster. En omdat we toch goed bezig zijn bestellen we ook nog een desertie: chocolade pannenkoeken voor David (toch al volledig verwesterd met zijn frietjes) en Damien een geflambeerde banaan in karamelsaus.
Nu komt het dan: 287000 dong! Deze keer hebben we niet het gevoel dat we decadent zijn geweest, maar gewoonweg uitgezogen! Het was dus 50000 dong voor die vieze vruchtensapjes terwijl we gewoon 9000 betalen voor eentje! Ja, het komt hard aan. Het kan Damien niet meer schelen dat hij geen eend te eten krijgt, dit is gewoonweg TE erg. Ok, toegegeven, het vlees had geen grammetje vet, de rijst was van superieure kwaliteit (maar daarom helemaal niet lekkerder) en we kregen een mooi in bloemetjesvorm gesneden wortel (zelfs bij de chocolade pannenkoek), maar toch!
We komen buiten en worden meteen aangesproken door Riksha bestuurder. Heel triomfantelijk zeggen we neen en heel ostentatief, met de nodige grijns, maken we onze fiets los (heerlijk om de chauffeur zijn gezicht te zien). We hebben geen zin om nog maar een dongetje uit te geven vanavond en keren we naar onze student home.
No comments:
Post a Comment