Deze ochtend heeft Lan alles uitgelegd aan Damien. De situatie is veel desastreuzer voor haar als we dachten. Ze komt uit een arme familie, dat wisten we al. Haar broer moet onderhouden worden, dat wisten we ook. Wat we echter niet wisten is dat ze school heeft moeten opgeven om haar ouders te kunnen helpen rond te komen. Ze is reeds op vroege leeftijd met de realiteit geconfronteerd geraakt. Lange werkdagen, dat eigenlijk uitsloverij is, omdat de werkgevers hier goden zijn, omdat er zoveel vraag naar werk is, en dat de werknemer nergens staat, wanhopig om een werkje te vinden, wat het werk ook is. Ze heeft blijkbaar ook een groot hart omdat ze wil zorgen voor een neefje dat met gescheiden ouders ziet en een gierige, nalatige grootmoeder moet leven. Ondertussen slaagt ze erin geld te sparen voor later. Daarvoor moet ze af en toe een maaltijd overslaan. Van luxe is geen sprake en de drempel om iets luxe te noemen is hier bijzonder laag. Mijn kamer hier in Hanoi is al luxueus voor haar.
Dat ze nu 30 dagen per maand moet kloppen om rond te komen is ongelooflijk. En het erge is dat ze niet de enige is. Zo zijn er nog verhalen die hierop sterk gelijken. Misschien denken mensen dat dit niets te doen heeft op deze blog, maar als het zo frekwent is, dan maakt het deel uit van de Vietse cultuur. Een hard leven, gemaskerd door vriendelijke gezichten. Altijd blij uitziend, maar diep vanbinnen, aan de rand van de wanhoop. Een sterke zin en gevoel voor overleving, altijd met een lach. Het Vietnamese volk is bijzonder moedig. Na alle oorlogen, na alle vrijvechterijen komt het land eindelijk tot rust, maar dat betekent niet dat het volk er goed bij zit. Het is waar dat het zuiden van het land het beter heeft, en dat het technologieparadox hier degelijk aanwezig is, maar Vietnam kan nog niet zo snel als men denkt van zijn statuut van ontwikkelingsland af geraken. Er is nog veel mis en evolutie gaat traag. 20 jaar na de laatste zware crisis is de situatie al goed gevorderd, maar ik denk dat we nog wat zullen moeten wachten vooraleer we Vietnam een leefbaar land gaan kunnen noemen.
Dit is toch even zwaarder te slikken dan verwacht, maar dat ze Damien zo in vertrouwen neemt is een goed teken. De afspraak voor morgen wordt bevestigd. Wat kunnen we anders geven dan een beetje plezier aan dit meisje. Iets om er een beetje uit te stappen? Er het beste van maken, zodat ze haar miserie, als is het maar even, volledig te kunnen vergeten.
Tegen 12u komt Damien bij David aan en samen gaan we de typische middagschotel eten. Het verhaal van Lan doet David even hard schrikken.
Hai heeft ook laten weten, niet lang geleden dat de afspraak afgezegd moet worden omdat ze ziek is. Dat maakt ons natuurlijk wat ongelukkig omdat we nu ineens niet weten wat te doen van onze dag en vooral dat onze dagen toch redelijk beperkt zijn nu we bijna terug moeten. Elke verloren minuut is een ramp.
Maar ja, misschien kunnen we ervan profiteren om naar het winkelcentrum te gaan om onze lading souveniers te gaan halen. Waarom ook niet een trip naar Hue plannen voor het laatste weekend. Naar het schijnt is deze oude keizerlijke stad zeer mooi.
Dr. Lan zei dat er dichtbij de student home een agentschap is dat de vliegtuigticketten voor ons kan regelen. We gaan daar dus naartoe en we zijn niet verbaasd te merken dat ze hier geen woord Engels spreken. Dus met woordenboeken, gebaren, papiertjes enz slagen we erin te laten weten dat we 10/11 willen vertrekken en 12/09 willen terugkomen. Het blijkt echter zo dat er geen plaats meer is op het vliegtuig voor 19u. Daarmee verliezen we een dag en David kan zich niet permitteren een dag af te snoepen van de laatste week in Dr. Hungs lab. Ook vrijdagavond geen mogelijkheid, dus is het om zeep. We gaan nog eens proberen in het oude centrum, waar de kans dat er iemand Engels spreekt groter is. Daarmee gaan we tenminste andere mogelijkheden kunnen bespreken.
In het centrum zoeken we een tijdje, al rondkijkend rondfietsend, maar het is toch raar hoe moeilijk het is iets te vinden als je het zoekt. Gewoonlijk zien we hier toeristenbureau’s bij massa’s, nu niets!
We herinneren ons ineens dat er eentje is in de Hang Hanh straat en daar vinden we een bevallig meisje dat heel goed Engels spreekt, alsook fantastisch Frans spreekt. Ze heeft echter een verband op haar rechterkaak. Ze geeft ons de mogelijkheden voor de reis en David gaat al gauw genoeg geld afhalen. Hij moet er echter ver moet gaan en blijft 10 minuten weg. Ondertussen begint het meisje een aangenaam babbeltje te slaan met Damien. Ze vertelt haar naam, wat ze allemaal gestudeerd heeft, is heel geïnteresseerd in ons verhaal hier en wanneer David terug komt gaat het zo gewoon verder. Als echter blijkt dat de trip met het vliegtuig bijna 200$ zou kosten, willen we afhaken. Het alternatief, de trein, is dan zo gek niet. Vooral dat deze ’s nachts reist, wat betekent dat we geen tijd verliezen overdag. Dat lijkt dus de ideale oplossing te zijn.
We blijven lustig spreken over koetjes en kalfjes, het atomium, manneken pis, Belgische politiek (dat voor een land als vietnam belachelijk oogt uiteraard) en zo is het ineens 20:30. We zitten hier dus toevallig 4u te kletsen. Binh, want dat is haar naam, moet stoppen om 21u, maar ze weet dat haar baas niet meer zal langskomen, dus waarom niet eindigen om 20:30? Daarna wil ze naar haar zus gaan, die voor haar gekookt heeft.
Als David haar echter uitnodigt om met ons iets te gaan eten kan ze de uitnodiging niet afslaan en we nemen haar mee naar de plaats waar ze “Secret” serveren, of platter: rund. We geraken onze weg kwijt omdat er nachtmarkt is in het centrum en dat het moeilijk is een alternatieve weg te vinden. We vinden na een aantal keer de weg vragen toch het plekje en het blijkt dat Binh nog nooit zulks gegeten heeft. Ze vindt het wel lekker.
Ze vergezelt ons terug naar huis en verdwijnt weer even snel als ze gekomen is. Welja, ze heeft haar gsm-nummer gegeven, dus kunnen we nog eens met haar afspreken.
No comments:
Post a Comment