Deze ochtend is het eindelijk weer weekend. Gedaan met werken en laten we volop genieten van onze weinige vrije tijd. We zouden naar hue geweest zijn moest het daar nu niet stormen, maar laten we er dan toch iets leuks van doen vandaag. Damien gaat voor een wandelingetje met Lan in het Lenin park, waar ze eigenlijk nog nooit geweest is. Ze vindt het heel ontspannend omdat er zoveel groen is en blijkbaar vindt ze natuur fantastisch. Dat is geen wonder voor iemand van het platteland. Een ritje op de belachelijke coaster brengt haar hart op topsnelheid en ze komt er bibberend uit. Het is beter er niet aan te denken wat ze zou doen moest ze eens in de Black Mamba gaan van Phantasialand (by the way, een fantastische coaster en echte aanrader).
Tegen dat we rond het grote meer gewandeld zijn is ze zodanig moe dat ze liever wil gaan rusten. Tja…
De maaltijd gaan we delen met David en Binh in ons lekkere restaurantje. Daar krijgen we weer een joint lesson Viets. We leren dingen zoals: “Ik wil hetzelfde als zij”, “zou u meer van dit kunnen brengen aub?” Dingen die we toch weer vergeten zijn tien minuten later.
De namiddag hebben we een trip gepland naar “The silk village”. Een aanrader volgens sommige Viets. Het ligt op een tiental km van Hanoi en blijkt net zoals Ba Trang lang een gewoon dorpje te zijn waar ze een heleboel winkels hebben gezet waar ze zijde verkopen.
Op de weg ernaartoe verliezen we elkaar constant omdat Binh blijkbaar een doorvlammer is in het verkeer, terwijl Lan meer van het voorzichtige type is. Af en toe moeten we dus stoppen, telefoneren om te vragen waar het is. Allemaal best grappig.
In het dorp vinden we dassen (die echt vreselijk lelijk zijn) en nog een heleboel vreselijk oud uitziende stoffen. Misschien zijn ze mooi in ceremoniële omstandigheden, maar zo los in de winkel trekt het ons niet echt aan.
We zoeken eigenlijk de manufactuur ervan. We moeten niet ver zoeken, want een poosje later zien we al een banner hangen boven straat waar ze duiden op een bezoekbaar atelier op 30 m. 30 meter verder horen we wel veel kabaal, maar zien we niets dat op een atelier lijkt. We wagen ons toch op de binnenplaats en er komt snel een vrouw op ons af om ons binnen te trekken waar een man in de 70dB door aan het slapen is en drie weefgetouwen zien. Bij het binnen komen schudt de vrouw de man wakker die een beetje verdwaasd bij een weefgetouw gaat zitten, maar hij moet er niets doen, dus zit hij daar maar. Het tandwielennetwerk doorspekt met houten stukken die willekeurig geassembleerd lijken te zijn is wel indrukwekkend.
We worden daarna natuurlijk uitgenodigd in de winkel, maar vinden daar niets naar onze smaak.
Wel ja, veel meer is er hier niet te zien, dus spreken we snel af dat we naar de allereerste unief van Hanoi zouden gaan en we zijn weer op weg. Ineens ziet Damien ook een hangbord hangen boven een cafe waar op staat: Bi A. En ineens valt de dong: Billiards wordt biaaaaa uitgesproken in het Viets. Ongetwijfeld een overving van het Frans. Dat is dus weer een woordje voor de collectie. We hebben reeds vernoemd: socola, banh my, bia, ca phe en nu komt er ook bi a bij.
Onderweg vindt Binh ons ineens en David laat met een grote grijns weten dat die eerste universiteit eigenlijk de Hanoi Literature Temple is, hetgene we al eens bezocht hebben. Tja, dan maar bij Lan gaan met zijn allen voor een spelletje jungle speed.
Onderweg vinden we nog enkele fruitwinkeltjes langs de weg en nu onze tijd geteld is willen we toch dringend wat uitproberen. We kopen dan ook allerlei fruit dat we nog niet gegeten hebben. Dankzij de koopvaardigheid van Lan krijgen we ferme kortingen. We hebben iets van een 4kg fruit voor 95000 dong, 5 euro dus. En daarvan is de helft voor een fruit dat eigenlijk buiten seizoen is. We smullen er dan ook op los en het is een extase voor de smaakpapillen.
Binh is niet echt het type voor Jungle Speed, maar we kunnen toch redelijk veel plezier maken. Dit houden we nog een uurtje vol en dan vallen we allemaal zo een beetje in slaap.
Wanneer Damien weer wakker wordt is David spoorloos verdwenen, Binh is bij de kapper hiernaast en heeft daar blijkbaar ook een douche genomen, Lan is aan de telefoon. Ze kondigt aan dat we naar een verjaardagsfeestje gaan van haar beste vriendin. We laten de zak fruit achter voor David omdat we vermoeden dat hij nog naar de student home zal gaan en vertrekken. Lan neemt Damien naar een buitenwijk van Hanoi waar ze de vriendin die nog kleiner is dan Lan ontmoet. Samen kopen we wat in voor de party in de lokale supermarkt en ze kondigen dan aan dat Damien maar even alleen moet blijven. Er is een pc voorhanden met internet, maar dat is niet zo interessant.
Een kwartier later komen ze terug en beginnen ze aan de voorbereidingen voor het feestje. Nog eens een half uurtje later komen de eerste gasten. De party houdt in dat we allemaal rond de snacks gaan zitten en ervan eten terwijl we gezellig kletsen. Voor Damien houdt dat natuurlijk in dat er meer gegeten wordt dan geklets. Ineens laat David weten dat hij in het Mausoleumpark van Ho Chi Minh is. Bij het horen hiervan wil Lan onmiddellijk gaan.
We nemen dus afscheid van de vier gasten en de gastvrouw (Damien moet een zinnetje opzeggen van Lan dat zoiets betekent als: “Gegroet bent u allen. Tot volgende keer”, wat geen tien minuten later weer volledig vergeten wordt)
Het Mausoleumpark ziet er volledig anders uit dan de vorige keer toen we hier om 23:30 waren. Nu loopt het vol van het volk. Voornamelijk koppeltjes die van de romantiek van de belichting willen genieten. De belichting is inderdaad heel gezellig en de sfeer is er best leuk. We vinden vrij snel David en Binh en terwijl we op het gemakje verder stappen worden mensen van rondom de Vietnamese vlag gehaald door een aantal soldaten. Er wordt een groot vierkant vrij gemaakt rond vlag van zowat 50 m2 en de stilte breidt zich uit over het plein. Nieuwsgierig gaan we erbij staan om te zien wat er gaat gebeuren.
We hoeven niet lang te wachten opdat er een troep soldaten komt opmarcheren met een pas die sterk doet denken aan de Duitse soldaten van de tweede wereld oorlog. Ze komen in mooie formatie bij de vlag en halen deze heel ceremonieel naar beneden. Ik ben geen militarist en vindt het stijve gedoe best grappig, maar ik kan me inbeelden dat er mensen, misschien sommigen van onze lezers, dit protocol heel interessant vinden. Wel, ik heb er een video van opgenomen…
Na dit ceremoniële gedoe willen we ons naar de brommertjes begeven, maar het volk stroomt er nu met massa’s naartoe, dus is het beter nog even te wachten. Ondertussen speelt Lan een vrij komiek spel met David waarbij je moet hinken op een been met het andere genesteld aan het been van de andere persoon. Uitputtend lijkt het wel.
Het is nu toch redelijk laat, maar Binh heeft nog honger. Dus gaat ze dan nog maar eten met David. De rest gaat liever slapen.
No comments:
Post a Comment