‘s Ochtends reeds om 8u buiten en de stad bruist zoals gewoonlijk van het leven. Deze keer zijn er meerdere kleine kraampjes die ontbijt (rijst, soep, vlees, fruit en frisdranken met lychee, watermeloen en nog veel meer) aanbieden. De verleiding is groot om erbij te gaan zitten, maar de tijd dringt. Halfweg merken we dat we de pralines zijn vergeten voor onze promotoren, dus keren we snel terug.
Uiteindelijk, om 9:10 aangekomen begeven we ons naar de lokalen. David maakt kennis met Tien, de assistent van Dr. Chan Hung, zijn promotor. Tien geeft een korte introductie over het werk dat David gaat moeten en uitleg over het lab. Damien vraagt voor water (want totnogtoe hebben we geen water kunnen kopen) leert ons dat ze het kraantjeswater eerst filteren alvorens het te koken. Eens afgekoeld is het drinkbaar. Blijkbaar is Dr. Hung zeer bedreven in alles dat hij doet en heeft daarom een volledig controlesysteem uitgevonden om zijn studenten in het oog te houden. Hij werkt met heel strenge schema’s en ze werken hier 6 dagen op 7. David wordt er een beetje zenuwachtig van, maar weet wel dat zijn thesis daardoor heel goed zal zijn.
Damien wordt geïntroduceerd aan Dr. Lan Tran en geeft een korte presentatie over zijn thesisonderwerp. Ze is blij met het project en Damien mag ermee doorgaan. Hij krijgt volledige vrijheid qua werkuren.
Na een hele dag werken kunnen we het Air-conditioned lokaal verlaten om in de drukkende hitte terecht te komen. De snelle temperatuursovergangen maken het lichaam zwakker. Even naar het appartement om de laptops af te zetten alvorens naar stad te trekken. Deze keer zijn we het verkeer meer gewoon en stappen heel casually door.
We spreken de avond af met Toon om te gaan eten en iets te gaan drinken. De volgende dagen is Toon namelijk op reisje naar Halong Bay. We hebben afgesproken om 18:45. De nacht is ondertussen gevallen en aangezien we dichtbij de evenaar zijn valt deze hier bliksemsnel. In een oogwenk is het volledig donker… We vinden maar geen vrije taxi. We stappen dus op weg naar drukkere banen, maar nog altijd zonder resultaat. Ondertussen zijn we zodanig ver dat we even goed verder te voet kunnen gaan, althans, dat denken we, want de weg heeft nog altijd iets onbekends voor ons. De grotere banen zijn nog indrukwekkender dan de kleine omdat er zodanig veel volk is dat bijna niemand meer door rood durft te rijden. Dus wacht er bij elk rood licht een gigantische massa mensen op het groen worden van het verkeerssignaal. En vanaf het groen wordt is het een warboel alsof het startschot gegeven is op een wielrennerwedstrijd. Indrukwekkend is het sowieso! Het enige nadeel is de heel zware concentratie aan smog die overal hangt. Dat komt vooral door alle brommertjes, waarvan de uitlaatgassen storender zijn deze van de auto’s. Geen wonder dat vele mensen met een maskertje rondrijden of stappen. De smog grijpt aan de al door de airco verzwakte keel.
Na een dik half uur (we hebben Toon gewaarschuwd dat we later zouden zijn en we moeten bij de aankomst naar hen vragen aan de receptionist) komen we toch aan aan het hotel van Toon, inmiddels alleen want Joeri is terug naar België moeten gaan.
Op het ogenblik we aan de receptionist naar Toon vragen moet hij zijn klantenlijst nakijken, want hij verstaat de naam niet. Dan heeft David het geniale idee te zeggen dat Toon van België is en opeens weet de receptionist wie het is, belt hem op in zijn kamer en 5 minuutjes later is Toon er.
We beslissen iets te gaan eten in een restaurantje naast zijn hotel. Hier hebben we voor 100000 dong (= 4,48 euro) een drankje, een voorgerecht, een hoofdgerecht en nagerecht. En het is lekker hoor! Daarna brengen ze tandenstokertjes met kaneelsmaak. (Wat er toe leidt om gewoon te knabbelen op het stokje)
Daarna gaan we in een naburige bar met zeer lage tuinstoelen iets gaan drinken. Daar blijven we 2u of zoiets hangen. Voornamelijk omdat het ineens begint te regenen. Let wel, de goede Belgische drashs zijn niets vergeleken met de heerlijke moessonregen die je hier krijgt! In een 5-tal seconden ben je kletsnat! De drukke straten worden ineens verlaten. Uit het niets lijken regenmantels te voorschijn te komen voor de brommertjesrijders. (Sommige modellen hebben zelfs twee gaten voor het hoofd waardoor zulke brommerrijders met passagier een beetje aan een kameel doen denken) Niet dat het veel helpt, want met de wind erbij zijn ze allemaal kletsnat. Dus gaan ze allemaal iets drinken, in afwachting dat het kalmeert. Vrouwen die weg willen krijgen hun brommertje voor hun neus van de dappere, galante man die het weer trotseert om de geparkeerde brommer te gaan halen. De rioleringen kunnen amper volgen met het afvoeren van de regen, maar het lukt toch. In het huis naast de bar vloeit het water gewoon binnen en na een poosje zien we drie mensen het water met een emmer, borstel en al wat kan helpen met liters tegelijk eruit scheppen. We mogen zelf ook profiteren van de warme regen op het ogenblik dat we naar de wc moeten. Deze is namelijk te vinden bij de overbuur! Na de straat, inmiddels bijna omgetoverd tot een rivier, te hebben overgestoken komen we in een heel donker hoekje terecht dat ook gebruikt word om brol kwijt te spelen. Het is zo donker dat het echt moeilijk is om iets te onderscheiden. Vier toiletdeuren stevig op slot. Enkel een urinoir is beschikbaar. Alleen is deze ook overstroomd. Men wilt dus liever niet weten wat erin ligt…
Als de regen zowat voorbij is, maar nog niet helemaal (dus zo’n goed uur later) en de bars beginnen leeg te lopen (De politie komt om middernacht langs om alles te sluiten en meestal wordt dan de toegang tot de bar gesloten, maar mogen de reeds aanwezige klanten binnen blijven. Soms vraagt de politie zwijggeld aan de uitbater) gaan we op zoek naar een taxi. We vinden er snel eentje, maar de chauffeur heeft geen flauw idee waar we naartoe willen. Zelfs als Damien op zijn gsm het adres schrijft en de bijziende chauffeur zijn bril aangedaan heeft om beter te kijken herkent hij de straat niet. Sterker nog: Hij vraagt om hulp in zijn radio, maar krijgt geen antwoord. We lopen dus snel naar de volgende taxi en vragen het daar opnieuw. De chauffeur, heel jong en duidelijk net in de business vraagt ons 50000 dong (2,24 euro). Dat is normaalgezien 10000 dong te veel, maar we hebben geen zin om af te dingen voor zo weinig want ondertussen wordt de regen weer wat natter…
Na een tiental minuten komen we op bestemming, betalen en gaan met opluchting richting onze kamer. Ondertussen is het een beetje harder aan het regenen en is de straat overdekt met diepe plasjes. Het is uiterst aangenaam na zo'n zware dag met blote voeten door de plassen te kunnen stappen (of met sandalen) Damien ziet een rat wegspringen als hij voor zijn appartementdeur staat en groet even zijn twee huismicroleguanen alvorens naar binnen te gaan. Hij vindt zijn kamervloer bedekt met een millimetertje water. Duidelijk onder de deur door gelopen door de hevige wind. De volgende ochtend is alles natuurlijk weer onmiddellijk droog…
| Foto's van Wim Heirman, voor een handige fotogallerij kunt u http://photos.heirman.net/vietnam2007/photo.html bezoeken | ||
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  |  |
 |  | |
