Maandag verloopt zoals gewoonlijk rustig elk in ons eigen lab. Alleen de avond is een leuke ervaring waar we beslissen iets nieuws te proberen. We wagen ons in een huis waarvoor een frietketel staat. (let wel eerder een frietwok) De mensen vragen ons enthousiast wat we willen. We duiden willekeurig iets aan op de kaart en vragen van elk twee stuks. We vinden het verbazend dat de mensen ons raar aankijken, maar bon, we wachten met spanning af. Een poosje later brengen ze ons gefrituurde loempia’s gemaakt van puur vlees en geen deeg. Deze zijn echter heel klein. We krijgen hierbij ook de traditionele “nems”, dat zijn driehoekige loempia’s gevuld met overheerlijke groenten en vlees.
Dat is zeer snel op, dus bestellen we de volgende lading willekeurig van de kaart en weeral twee stuks. Deze keer krijgen we heel lichte opgeblazen smoutebollen, echter eerder langwerpig zoals churros.
Tijdens het eten zien we een huisdiertje, een hondje, dat heftig blaft als iemand langs komt. Er is echter iets mis met het hondje, want vanaf het twee stappen zet valt het gewoon om. Damien heeft ook een mooi zicht op de slaapkamer in de mezzanine. Daar ligt een oude vrouw en bij het horen van onze stemmen, beslist uitheems voor haar, kijkt ze nieuwsgierig op naar Damien. Het is toch ongewoon dat we hier zitten te eten in het huis van deze mensen, omgetoverd tot een frietkotzaak. Enkele tafeltjes lijken hiervoor genoeg en we zijn verbijsterd te zien dat enkel kinderen de zaak houden... Zo zijn er twee frituurders (van veertien of zoiets), eentje die het deeg in diverse vormen plooit (is zoiets als 16 denk ik) en er allerlei vulling in brengt, dat geduldig door meisjes is klaargemaakt. (deze zijn de oudsten)
Twee diensters lopen heen en weer met diverse bestellingen. (deze zijn dan weer iets als 16)
Een poosje later bestellen we maar liefst 8 stuks van “kwah Buong”, omdat we nu toch wel weten dat alles hier heel klein is en het een beetje belachelijk is 2 stuks van elk te bestellen. Hierop kijken ze ons met de grootste verbazing aan. Dit ziet er niet goed uit, maar het is wel spannend. Een poosje later komen ze aan met 8 frietjes, driftig wijzend dat we ze in pikante saus moeten dopen. Dit gaat gepaard met de grootste hilariteit van zowel ons als de locale bevolking. Beeldt u gewoon in dat ze bij ons in een frietkot 8 frietjes zouden bestellen…
Enfin, daarna bestellen we nog wat van hetzelfde en eindigen met de rekening te betalen, dat eigenlijk vrij hoog is, namelijk 54000 dong in totaal. Een rijke ervaring is het in elk geval wel.
Om deze toch al zo grappige avond te eindigen, wisselen we nog veel uit van onze muzieksmaken en dergelijke. We merken hierbij dat we veel meer gemeen hebben dan we dachten. Dit is een werkelijke openbaring.
Dat is zeer snel op, dus bestellen we de volgende lading willekeurig van de kaart en weeral twee stuks. Deze keer krijgen we heel lichte opgeblazen smoutebollen, echter eerder langwerpig zoals churros.
Tijdens het eten zien we een huisdiertje, een hondje, dat heftig blaft als iemand langs komt. Er is echter iets mis met het hondje, want vanaf het twee stappen zet valt het gewoon om. Damien heeft ook een mooi zicht op de slaapkamer in de mezzanine. Daar ligt een oude vrouw en bij het horen van onze stemmen, beslist uitheems voor haar, kijkt ze nieuwsgierig op naar Damien. Het is toch ongewoon dat we hier zitten te eten in het huis van deze mensen, omgetoverd tot een frietkotzaak. Enkele tafeltjes lijken hiervoor genoeg en we zijn verbijsterd te zien dat enkel kinderen de zaak houden... Zo zijn er twee frituurders (van veertien of zoiets), eentje die het deeg in diverse vormen plooit (is zoiets als 16 denk ik) en er allerlei vulling in brengt, dat geduldig door meisjes is klaargemaakt. (deze zijn de oudsten)
Twee diensters lopen heen en weer met diverse bestellingen. (deze zijn dan weer iets als 16)
Een poosje later bestellen we maar liefst 8 stuks van “kwah Buong”, omdat we nu toch wel weten dat alles hier heel klein is en het een beetje belachelijk is 2 stuks van elk te bestellen. Hierop kijken ze ons met de grootste verbazing aan. Dit ziet er niet goed uit, maar het is wel spannend. Een poosje later komen ze aan met 8 frietjes, driftig wijzend dat we ze in pikante saus moeten dopen. Dit gaat gepaard met de grootste hilariteit van zowel ons als de locale bevolking. Beeldt u gewoon in dat ze bij ons in een frietkot 8 frietjes zouden bestellen…
Enfin, daarna bestellen we nog wat van hetzelfde en eindigen met de rekening te betalen, dat eigenlijk vrij hoog is, namelijk 54000 dong in totaal. Een rijke ervaring is het in elk geval wel.
Om deze toch al zo grappige avond te eindigen, wisselen we nog veel uit van onze muzieksmaken en dergelijke. We merken hierbij dat we veel meer gemeen hebben dan we dachten. Dit is een werkelijke openbaring.
