Deze ochtend blijken Davids kleren al droog te zijn want hij heeft zijn ventilator de hele nacht aan laten staan. Damiens kleren daarentegen zijn nog altijd doorweekt.
Op de HUT is alles weer zoals gewoonlijk, groeten de viets ons zoals gewoonlijk redelijk koel, werken hard door, net alsof er gisteren helemaal niets was gebeurd. Het is duidelijk dat ze een totaal andere visie hebben dan wij over vriendschap. Er is meer ook een kwestie van respect tussen verweven.
Deze middag zijn er hevige rukwinden, misschien veroorzaakt door die orkaan die vanuit de zee over Viet Nam komt (het is niet zo’n erge want we kunnen nog rustig eten zonder dat alles enthousiast wegvliegt)
De namiddag verloopt een beetje moeizaam, want we zijn nog een beetje moe van ons avontuur van gisteren. We zijn dan ook blij wanneer de avond valt en het tijd is om het werk te verlaten. Het wordt dringend tijd dat we een manier vinden om onze was te doen, want we beginnen zonder propere kleren te vallen. We komen de Fransman weer tegen die blijkbaar zijn was laat doen door het beheer van de Student home. Het kost blijkbaar niet zoveel om het te laten doen. Hij vertelt even dat hij het hier heel leuk vindt, de mensen aangenaam vindt, het eten lekker, gemakkelijk vrienden te maken zijn enz. Hij vertelt ook dat hij in een andere student home gaat logeren omdat er ook ontbijt en room service is meegeleverd in de 5$ per nacht. En het is waar dat we van de Room service bij ons niet al te veel moeten verwachten. Af en toe zien we een verandering in de kamer als de emmer onder de wasbak een beetje verplaatst is, als David ineens een propere set lakens in zijn kamer vindt, als Damien zijn schoenen ziet verdwijnen om netjes naast elkaar te liggen onder zijn bureau. Voor de rest blijven de hagediskeuteltjes overal te blijven bestaan, net zoals het vele stof in de hoeken…
We nemen dan maar onze fiets en gaan op weg naar de Viccom tower. Dat is die shopping center, vergelijkbaar aan die dat we in Belgie hebben. (David moet weer 2000 dong betalen om ergens bij een pomper zijn band op punt te laten stellen) We nemen ook onze laptop mee omdat we gehoord hebben dat ze gratis WiFi hebben en dat willen we toch even testen.
We komen snel aan en zetten onze fiets langs de weg bij een geïmproviseerde bewaakte parking. We krijgen een briefje in handen en gaan het winkelcentrum binnen. De airco overvalt ons met uiterste koelte en al snel zijn we in de supermarkt op de derde verdieping. We lopen wat rond op zoek naar waspoeder, dat gevolgd wordt door een uiting van grote twijfel van Davids kant of het niet gemakkelijker is de was te laten doen, zoals de Fransman. Damien kan David uiteindelijk overtuigen om het toch te proberen, omdat het een leerrijke ervaring kan worden. We kopen ook een ontsmettend kuisproduct voor de vloer en een WC Duck. (Jaja, we zijn vastberaden om ons appartementje te laten kennis maken met het woord Hygiene) We zoeken ook een beetje snacks voor tussendoor, vinden onderweg ook Belgisch bier (aan 50000 dong per flesje = 2,24 euro en sterk overprijsd voor de lokale bevolking): Leffe blond, Chimey Rood en Duvel. Dat brengt ons enorm sterk in verleiding omdat we wel moeten toegeven dat we dat een beetje missen: Het heerlijke Belgische bier. We vinden ook Merci-chocolade (200000 dong voor een doos = 9,06 euro) en Guylain-pralines (nog duurder). Aaaaah, wat een uitdaging voor ons. We hebben niet genoeg geld op zak, maar we zullen zeker terugkomen! We richten ons dan maar op wat er uit ziet als geconfijt fruit in plastieken potjes. We kiezen er drie uit (9000 dong elk, dus het is ook niet gegeven) en gaan richting kassa (er zijn geen bezems te vinden) waar duidelijk is dat er meer personeel is dan cliënteel: Bewakers bij hopen, kassiersters die glazig staren en assortieseurs die niets te assortisseren hebben omdat alles nog keurig in de rekken staat. Ondertussen hebben ze ook Engelse muziek opgezet. Het lijkt wel te komen uit: “Extreme Fun with kids classics”. Het is een hoge stem van een vrouw die duidelijk met niemand anders dan 5 jarigen contact heeft gehad gedurende vele jaren. Dat blijkt als we een totaal foute versie van “Jingle Bells” en nog andere kinderliedjes. Als ze Engelse muziek willen opzetten, dan weten ze hier wel hoe het moet! We betalen gaan naar beneden op zoek naar de WiFi. Onderweg openen we gretig een doosje lekkernijen en wagen ons aan een soort geconfijte lychie. Al snel blijkt dat onze keuze niet al te goed was: De smaak is eerder zurig met een onbeschrijfelijke bijsmaak dat doet denken aan een bittere limoen die gemarineerd heeft in regenwater of zoiets. Het is heel moeilijk te beschrijven. We kunnen op aanvraag zulk een delicatesse wel meenemen. Gelieve hiervoor een comment achter te laten met uw naam en dan komt dat in orde… Na deze fiasco, en inmiddels naar beneden gekomen zet Damien de laptop aan terwijl David het volgende doosje open doet. Het raakt even raar en het ziet er uit als verschrompelde pruinen (zowat even groot geworden als een kers) Bij het zien ervan komen twee vietnamese meisjes op ons af en vragen verlegen of ze er eentje mogen hebben. David geeft er twee en neemt er zelf ook eentje. Damien neemt er ook snel eentje en bijt er een stukje af zonder het gezicht van David te hebben gezien. Al gauw vertrekken al onze spiergezichten (en dat blijken er ineens heel veel te zijn) om tot een grimas te plooien van uiterste, maar dan ook echt de diepste walging die men zich maar kan inbeelden. De smaak is buitengewoon helemaal niet te beschrijven! Het smaakt naar schimmel gemengd met een overjaard zoetzuur sausje met overdreven veel zout. De smaak is zodanig sterk dat men de indruk krijgt dat als men er een bouillon van 5liter van zouden willen maken men met 1 van die dingen genoeg zou hebben (voor de gekken die daar een bouillon van zouden willen maken natuurlijk). We houden ons desondanks flink in en nadat we gezien hebben dat de Wifi perfect werkt (zelfs twee keer sneller dan internet op de HUT) zoeken we snel een vuilbak om de “lekkernij” te dumpen. We kunnen natuurlijk niet verhelpen de grap in dit alles te zien en keren terug naar onze fiets. We betalen de 2000 dong en fietsen snel naar huis, ongeduldig om iets te drinken. Een ding is zeker: Het spul geeft honger! (Niet naar meer, maar naar iets anders. EN DRINGEND !!!)
Aagezien we de voorbije twee dagen genoeg culinaire experimenten hebben uitgevoerd voor een week (minstens) gaan we naar ons habitue-restaurantje om lekkere gewone dingen te eten zoals loempia, rijst, gehakt, vis, rund of varken en een lekker sausje met een druppeltje sojasaus… De maaltijd is heeeerrrrrrrrrlijk!
Op de gang van Davids verdieping komen we een walm van parfum en andere cosmetica tegen, gemengd met een koudefront aan de voeten, komende van de airco van de kamer van een Amerikaanse (die altijd hun deur open laten staan, met de airco eveneens aan) Ze ziet ons aankomen en vraagt vanwaar we komen. Ze laat snel blijken dat we ‘maar’ Europeanen zijn door een koel toontje in haar “Oh, I thought you were Europeans. I heard something like that.” Desondanks vertelt ze ons enthousiast dat ze al een maand in Ho Chi Minh-stad zijn geweest en nu nog twee maanden in Ha Noi gaan blijven. Ze komen een snelcursus Vietnamees volgen. Ze groet ons amicaal, maar moet ons verlaten om haar haar verder te wassen (zegt ze zelf) omdat ze vanavond uitgaat. Het doet wel raar de volledig onbuigzame verwestering te zien temidden van deze uitgesproken Vietnamese buurt.
Het is tijd om onze kleren te gaan wassen en we gaan moedig aan de slag in Damiens kamer. Voor David is dit een uiterst nieuwe ervaring en hij geniet er zodanig van dat zijn licht gezucht net verloren loopt in de splishs-splashs van de vrolijk dobberende kleren. We moeten het 30 minuten laten weken en houden ons dan maar bezig met een Dosgame van 1989: Tex Murphy – Mean Streats. Een oldie die Damien vandaag heeft gedownload. We spelen de Point and click game die nu bijzonder grappig oud is, maar eigenlijk in zijn tijd megarevolutionair was: Software gerenderd geluid terwijl de meeste spelletjes amper enkele Bieps en blops konden uiten met de pc-speaker om echt verstaanbare geluidsfragmenten te horen. Echte 8 bit- video ondersteuning (maar liefst 256 fantastische kleuren) voor real digitized pictures en korte animatietjes om de mimieken van de mensen na te bootsen. Een pure bron van plezier.
Een half uurtje later spoelen we onze kleren goed uit, maken een tweede doop klaar omdat het water echt donkerbruin was van al het stof dat hier in Ha Noi ronddwarrelt en keren naar ons spannend avontuur-spel.
We brengen zo onze avond door om even gestoord te worden door geschuifel in de airco van Damien. Damien hoort dit al enkele nachten en denkt dat het kakkerlakken zijn. David wil er echter het fijne van weten en opent haalt heel gemakkelijk de airco uit elkaar (of tenminste toch de facade ervan) niets te zien behalve iets kleins dat beweegt. Misschien dus toch kakkerlakken. Een beetje later echter horen we weer het geschuifel en nu heel duidelijk, voor de eerste keer een verontwaardigd gepiep. Aha! De bewoner van de airco is een rat! Dan moet het daar toch koud en tochtig zijn…
We gaan af en toe terug naar onze was om te spoelen of nog eens in een wasbad te steken en de avond gaat snel voorbij. Eens onze was buiten hangt (David is natter dan zijn was geworden door het energiek losschudden van zijn kleren) gaan we weer naar bed. Het was een vermoeiende avond…
