Achtste dag => Hanging out with the locals

Deze ochtend is het eindelijk het moment voor ons om lekker uit te slapen. David moet zijn verslag voor Dr. Hung nog schrijven en moet zeker ook naar de HUT om het op te nemen terwijl hij de presentatie geeft. Damien, zoals gewoonlijk is vrij. Hij gaat desondanks ook naar de HUT gaan om solidair te blijven met David. Er is altijd wel werk te doen.

Om 10:30 gaat Damien naar beneden en vertrekt naar de HUT en gaat rechtstreeks naar Dr. Hungs lab. Hij is echter verbaasd een heleboel studenten te vinden, Tien en Dr. Hung zelf, maar geen David. Hij gaat toch even vragen of David al langs geweest is, maar het antwoord is negatief. Damien gaat dan maar naar het lab van Dr. Lan om verder te werken.

Om 11:55 is het tijd om te vertrekken. David en Damien hadden afgesproken om 12u aan Damiens kamer indien ze elkaar niet zouden vinden. Damien vertrekt dus heel snel, maar komt om 12:10 thuis => Geen David. Damien gaat dan naar boven om toch nog wat verder te werken. Om 12:20 komt David aan en vertelt dat we afspraak hebben met de studenten om 13u aan de HUT. Hij vertelt ook dat David eigenlijk op zijn kot had gewerkt tot een beetje na 11u en dat hij daarna de presentatie is gaan opnemen. Hij vertelt ook dat een meisje van het lab hem gevraagd heeft met haar mee te gaan. Het was een vriendelijke uitnodiging hoewel het heel intrigerend verwoord was (ze kan niet zo goed Engels): “Do you want to come to see my room?” Omdat we weten dat de andere studenten ook heel nieuwsgierig zijn voor dit soort culturele uitwisseling weten we dat het niet anders bedoeld is. David zegt echter dat hij een afspraak heeft met andere studenten en dat het niet gaat.

We gaan snel iets eten op straat, het middagmaal heeft even veel te bieden als het avondmaal en komen om 13:02 aan de HUT. Er is nog niemand, maar wanneer we een beetje verder stappen halen twee van de studenten ons in op hun brommertje. Een korte groet en uitleg dat we nog wachten op een derde student. Ondertussen vragen ze welk genre fiets we willen en natuurlijk willen we graag een goedkope fiets, maximaal 600000 dong (= 26,91 euro) dat liefst zo casual mogelijk is dat veel studenten gebruiken zodat we niet te veel opvallen zodat er minder kans is dat onze fiets gestolen wordt. Ondertussen komt de derde student aan en we vertrekken (Damien en David klimmen elk mee op een brommertje) Onderweg wachten we ook even in een klein zijstraatje omdat er nog iemand mee komt op de trip. Ondertussen leggen de studenten ons op onze aanvraag uit wat al die nummers op de muur betekenen. We vragen ons al enkele dagen af wat het betekent, dus is het ook leuk eindelijk te weten wat het is. Het blijkt dat mensen die wat bij willen verdienen met hun brommertje hier hun telefoonnummer op de muur zetten. Gewoon even bellen, zeggen waar je bent en ze komen je halen om je te vervoeren. Geniaal idee en ook zo leuk omdat er wel op elke muur een 30-tal nummers staan. Ondertussen is de vierde persoon er ook bij. Het blijkt dat meisje te zijn dat David vroeg haar kamer te komen zien. Ze wordt geïntroduceerd aan ons en heet Wang. (Tanh zegt ons dat ze ons knap vindt, waarop ze heel erg bloost) Momenteel weten we nog dat er Tanh is en Tam. De namen van de andere studenten kennen we nog niet.

We rijden naar de fietswinkel en het blijkt dat deze jonge gasten minder behendig zijn met het brommertje. Ze moeten op heel veel letten en blijkbaar is het niet zomaar rijden met de massa. Vaak kijken ze uit voor politie die blijkbaar zeer strict is met brommerrijders. Aan de fietswinkel tonen ze ons twee fietsmodellen die bij ons niet direct in de smaak vallen en die bovendien flashy roos, lichtblauw of lichtgroen zijn. Blijkbaar heel populair bij de studenten, maar voor ons ziet het er toch maar een beetje te veel uit… We stappen naar de volgende fietswinkel waarop de eerste uitbater van de vorige winkel precies kwaad is omdat de studenten ons helpen goedkoop aan een fiets te geraken. (achteraf als we het vragen blijkt dat niet zo te zijn) We kiezen twee modellen die er meer casual uitzien: Het gewoonlijke saaie grijs en zwart dat zoveel voorkomt bij ons. Ze kosten 600000 dong per stuk. Er wordt ons gezegd dat we de fietsen terug aan hen kunnen verkopen voor 500000 dong (maar dat is om ons terug hier te lokken, want de studenten hadden gezegd dat je maximum nog maar 300000 gaat kunnen vragen) Pedalen worden erop gemonteerd, zadel goed gezet en we mogen een kort testritje doen. Ondertussen giechelen de studenten zich kriek met onze manier van fietsen (Rechtop staan op fiets om snel snelheid te maken bij het vertrekken bvb (dat doet hier geen kat aangezien het verkeer er niet op geaxeerd is met al de traag optrekkende brommertjes. Bij ons trekken auto’s juist heel snel op) ) en na enkele bijregelingetjes voor de hoogte van het zadel is het in orde. We kopen ook twee sloten, die volgens ons niet veel zullen helpen en vertrekken op onze nieuwste aanwinst. De mobiliteit die we hiermee krijgen lijkt ons wel vleugels te geven. David is volledig in zijn nopjes als een vis in het water en vertrekt met razende snelheid om zich in het verkeer te mengen. Het blijkt inderdaad wat meer oplettendheid te vergen dan men eerst dacht en het wordt al snel duidelijk dat zelf met een brommertje rijden hier nogal moeilijk is. Het is echter een heerlijk machtig gevoel om echt deel uit te maken van dit massaverkeer.

We komen dan aan de student home en tonen aan de andere studenten onze kamers. Ze zijn onder de indruk van Davids grote kamer, lachen zich kriek met de gekke elektriciteitsinfrastructuur (Blijkbaar is het toch niet zo normaal dat je een beetje moet prutsen en doen aan een verdeeldoos om iets werkend te krijgen. Ook is het stopcontact dat half van de muur hangt niet zo normaal) en nog meer met de prachtige stalactiet van Davids koelkast. Ze vinden echter dat de kamer heel mooi is en heel proper. Ze testen ook Davids steenharde matras lachen met de MP3-player van David van 30 gig. (we zijn het er nog altijd niet over eens waarvoor ze juist lachen. Damien denkt dat ze 30gig enorm veel vinden voor een mp3-speler omdat de technologie die ze hier verkopen toch een beetje achter is op wat we bij ons vinden, maar David denkt dat het is omdat de mp3-speler zo groot is)

Na een tijdje gaan we naar boven naar Damiens kamer, dat kleiner is natuurlijk, en als er 6 mensen in moeten nog kleiner lijkt. Ze lachen met het muggennet dat Damien boven zijn bed heeft gehangen omdat het net is als een prins. Tanh springt op het gitaartje en begint heel verlegen te spelen, maar breekt snel af. Na enkele aanmoedigingen speelt hij toch verder en het blijkt dat hij het zelfs heel goed kan. Damien, die twee jaar les volgt kan er heel wat minder van. Tanh legt uit dat hij het van zichzelf geleerd heeft met een programma op de computer. Dat betekent dus ook dat zijn techniek zeer typisch is voor mensen die geen notenleer volgen. Damien moet natuurlijk dan ook wat spelen voor hen en na een half uurtje gitaar uitwisselen tussen Tanh en Damien van “ik kan ook dit spelen” is het tijd voor de eerste groepsfoto. David gaat zijn fototoestel halen we zetten ons allen op het bed. Na enkele tests is er toch een foto of twee gelukt met de timer en dan is het tijd om te vertrekken: De linux trip.

Terwijl we wachten dat onze nieuwe Vietnameze vrienden hun brommertjes bij elkaar halen spreekt ons een Fransman aan. Hij is net toegekomen en vraagt een beetje wegwijs. Hij is hier voor een informaticaproject gedurende 3 maanden. We leggen hem kort uit waar hij goedkoop kan eten en dergelijke en wensen hem nog een goede avond verder. Aangezien hij op de student home logeert, zullen we hem wellicht nog wel eens zien.

Het concept, dat een hele hype is in Azie, bestaat erin een foto te nemen op bekende plekken zoals voor musea of monumenten en ergens in de foto Tux, de pinguin, sinds jaar en dag masquotte van het Linux besturingssysteem, te verwerken. Ze vinden het dan nog heel leuk dat wij erbij kunnen zijn. We trekken zo naar het standbeeld van Thi Thaot (of zoiets), koning van Viet Nam tijdens de 11^de eeuw voor een zeer grappige fotoshoot. Vooral Tanh vindt het heel erg leuk en bedenkt alle mogelijke combinaties om op de foto te staan. (een keertje alleen, een keer met 1 van ons, een keer met Wang, een keer de hele groep, een keer met zijn beste vriend, enz) Dan trekken we naar het mausoleum van Ha Noi waar Ho Chi Minh rust en naar het museum, daar vlakbij voor een idem dito gekke fotoshoot. Daar nodigen de studenten ons uit voor een verfrissend drankje en we wisselen enkele cultuurverschillen uit. (Ook bvb dat we hier misschien rijk lijken, maar dat het leven bij ons ook veel meer kost en dankzij voorbeelden beginnen ze te begrijpen wat we bedoelen) We trekken daarna naar het Hoam Kiem lake, dat volgens wat de studenten ons vertellen heel populair is bij de lokale bevolking omdat het heel rustgevend is. Het laat toe even van de drukte van de stad te kunnen ontsnappen. Er blijken veel schildpadden in het meer te wonen. Het is extra rustgevend om ze op warme dagen te zien boven komen om van de zon te genieten. Ook zijn er kleine vissen die ’s avonds de insecten van het wateroppervlak oppeuzelen. In het midden van het meer is een eilandje met een traditioneel tempeltje. Elke avond is er ook een aerobic sessie waar enkel vrouwen aan meedoen. De Vietnamezen hebben veel soepelere bewegingen dan wat we gewoon zijn en het ziet er ook grappig uit al die Vietnamese vrouwen te zien huppelen op de energieke stem van zo’n aerobic casettebandje in het Vietnamees. We zetten ons aan de waterkant (na een fotoshoot natuurlijk) en blijven er een uurtje zitten. Ze leggen ons hier uit dat hond enorm populair is (in het bord uiteraard) en nog enkele andere ditjes en datjes. We worden twee keer gestoord door bedelaars. De eerste is een gehandycapte vrouw die we elke dag rond het meer zien lopen. Gewoonlijk is het voldoende om haar gewoon “neen” te wijzen zodat ze weg gaat, maar deze keer blijft ze hangen. Misschien omdat onze Vietnameze vrienden erbij zijn? Ze wordt echter heel agressief en zoekt echt ruzie met een van de studenten. Het kost ons de grootste moeite om haar weg te krijgen en het is uiteindelijk door alsof te doen de politie te bellen dat ze ons vloekend met rust laat. Een poosje later komt een oude man langs, het gezicht getekend door ouderdom, maar geplooid in een brede tandeloze glimlach. Hij heeft een zeer donkerbruine huid (dat natuurlijk synoniem staat van enorme armoede), zeer dikke vingers gehavend door handarbeid. Hij heeft een rietstengel in een sprinkhaan geplooid. Een mooi origamikunstje en vraagt een beetje geld voor zijn kunstwerkje. Hij is heel plakkend en raakt ons zelfs aan en uiteindelijk moeten we hem zo een beetje wegduwen om van hem af te geraken. Dat is dan het enige nadeel aan dit meer…

Tijd om te vertrekken, want het wordt alweer snel donker en we vragen of ze ons ook een goedkope kledijwinkel kunnen aanduiden. Twee van hen moet echter naar huis en verdwijnen snel mee in het verkeer. De twee anderen nemen ons heel gewillig mee naar de grote klerenmarkt dichtbij de Luxury mall. Op de weg ernaartoe wordt de Tanh aangehouden door de politie omdat hij een witte lijn oversteekt (terwijl anderen gewoon mogen doorrijden Ze lijken lukraak iemand te kiezen om te laten betalen). Hij moet een formulier invullen en 100000 dong betalen (=4,48 euro), maar het is David die het betaalt. Op de klerenmarkt lijken de kleren allemaal zeer sterk op elkaar. Het zijn heel bonte kleuren met de gekste opschriften op de t-shirts. Het valt niet zo in onze smaak en vragen of het niet stoort een andere winkel te bezoeken (doch, met een beetje schaamte dat we zoveel van hen vragen) We blijken het helemaal niet erg te vinden, integendeel. In de nieuwe winkel waar ze ons brengen worden we verwelkomd door extra luide Vietnamese popmuziek en dit is de winkel waar Tanh zijn kleren gaat kopen. Het is er veel luxueuser want een kledingstuk kost hier minstens 100000 dong. Het ziet er natuurlijk ook betere kwaliteit uit. We durven niet meer de winkel te verlaten met lege handen, na al de moeite die ze voor ons hebben gedaan en kopen enkele kleren. Het is even moeilijk om passende kleren te vinden omdat de gemiddelde maat hier 28 is terwijl we 34 nodig hebben (en dat is zowat het hoogste dat ze hebben) Uiteindelijk kost het in totaal 790000 dong en nu zijn we even beschaamd omdat het zoveel geld is. Maar bon, niets meer aan te doen.

Nu is het toch tijd om huiswaarts te keren en ze rijden langs een voedselmarkt, dat we tot nu toe nog niet gezien hebben. Een paradijs voor koks: Groenten van alle soorten zijn uitgestald, geroosterde eenden en kippen (ook zelfs een hond, met staart en alles), ratten, allerlei zeedieren, vruchten, snoep, rauw vlees (ongekoeld), enz. Een drukte van jewelste natuurlijk, maar we slagen er toch in ons een weg te banen door het zeer smalle gangpad. Aangekomen aan de student home nemen we afscheid van elkaar met heel veel bedankingen voor de leuke dag en al de moeite die ze voor ons gedaan hebben. We nodigen ze ook uit om met ons te eten, we willen trakteren, maar ze wijzen beleefd af (nota bene: zonder echt neen te zeggen. Ze zeggen gewoon: “Maybe another time”). Ze willen zich namelijk toch wel wat verfrissen, wat begrijpelijk is na deze hete dag.

We gaan ook even rusten in Davids kamer, ons fototoestel afzetten en even contact nemen met Toon. Misschien kunnen we met hem afspreken voor zijn laatste avond hier. Hij heeft echter al plannen met Barbara en Matthias, dat zijn de twee andere Belgen die Vietnam rondreizen. Ze gaan naar de Water puppet show. Tickets zijn heel snel uitverkocht en we moeten ons haasten indien we er aan willen deelnemen. We gaan dan ook snel ietsje eten op straat. Voor de verandering gaan we een beetje verder dan wat we gewoon zijn. Hier zijn de stoeltjes comfortabeler, want met leuningkje, maar het is een beetje duurder: 15000 dong afhangend van hoeveel men neemt.

Daarna gaan we onze fiets halen en al snel mengen we ons weer in het verkeer. Op de grote baan rijden de mensen redelijk traag en dat maakt dat wij hen echt voorbij kunnen zoeven. We slalommen moeiteloos tussen de brommers heen en krijgen veel verwonderde blikken naar ons toegeworpen. Het is niet elke dag dat ze toeristen kunnen zien op hun eigen lokale fietsen. Op een ogenblijk wijst zelfs een Vietnamees blij met zijn duim omhoog naar David. Het gaat vloeiend en het is echt een plezier. Damien en David raken elkaar wel snel uit het oog. We vinden elkaar terug op de rdv-plek en zien enorm veel brommers staan. We zoeken een plek om onze fiets bewaakt achter te laten, maar dat is moeilijk. We willen ons bij een parking voegen waar veel Vietnamezen hun fiets komen afzetten, maar worden heel heftig verder weg gestuurd. En verder weg, bij een andere waker, maar op dezelfde parking idem. We staan echt versteld en vragen ons af waarom, tot we uiteindelijk een vriendelijke bewaakster zien die ons uitnodigt onze fiets bij haar te zetten. Maar al snel komen die andere bewakers op ons af en jagen ons echt al roepend en vloekend en scheldend weg. We voelen ons echt wel fameus gediscrimineerd en rijden diep teleurgesteld weg. Nu hebben we mobiliteit, maar nu kunnen we nergens heen omdat we onze fiets niet kwijt kunnen. Damien gaat toch eerst even kijken of er nog tickets beschikbaar zijn voor de puppet show. Anders heeft het geen zin nog moeite te doen. De tickets blijken echter uitverkocht te zijn. We verwittigen dus Toon dat we terug in onze buurt gaan, want het toeristische centrum trekt ons helemaal niet meer aan na de mate van integratie die we nu hebben vergaard. We voelen ons veel meer op ons gemak in de buurt van de Student Home.

Het zadel van Damien is kapot gegaan tijdens de heenreis en de terugreis is niet zozeer een pleziertje meer. Aangekomen aan de student home proberen we even te kijken naar wat er scheelt en het is de zadelstang die gebroken lijkt. Morgen gaan we misschien naar de fietswinkel om het te laten repareren. David wil nog wel ietsje gaan drinken bij zo’n minibar, maar Damien voelt zich echt niet meer zo leuk na deze twee nederlagen en wilt zich gewoon terugtrekken in zijn kamer om wat te bloggen en eventueel wat verder te werken aan zijn thesis. David stemt toe en zo gaan we onze eigen weg om deze nochtans fantastische dag te eindigen…