27ste dag => Ha Noi by night

Deze ochtend staan we op om 7:30 om naar het Lenin park te gaan. We gaan de twee anderen halen aan hun deur, maar ze zijn nog niet klaar. Een tiental minuutjes later kunnen we vertrekken. We halen onze fietsen op en gaan op weg.

Aan het park betalen we de 2000 dong inkom en 1000 dong om onze fiets op de parking te mogen achterlaten.

Het park is nu veel minder vol dan de vorige keer. Er is bijna geen mens te zien, behalve de werkende mensen in het park. De vorige keer waren er overal sportende mensen. Zo zien we vegers, in groepjes van twee of drie met hun typische bezems gemaakt van een soort struiktakken. Het design ervan is redelijk ingenieus: De steel is te lang voor de kleine viets en de takken zijn zo geknipt dat ze van zeer lang naar kort gaan. Het effect is een soort driehoekvorm. Daarmee kunnen ze de bezem in een hoek van 45 graden met de grond houden en toch nog een maximaal veegoppervlak hebben. Wat ze dan doen om te vegen is draaien met hun bekken. De draaibewegingen zijn minder belastend voor de rug dan onze voorovergebogen geklungel. Nadeel is wel dat je veel ruimte nodig hebt om rond te kunnen draaien. Deze techniek is dus alleen toepasbaar outdoors. We staan toch versteld dat ze met deze bezems zelfs het gras "borstelen". Ze halen alle dorre bladeren weg hiermee. Het ziet er gek uit dat ze zelfs het gras schoonmaken, maar zo is er wel werk voor iedereen.

Een beetje verder zien we een oude man langs de waterkant met een jongetje. Het jongetje kijkt geduldig rond, terwijl de grootvader van bovenop toekijkt. Ineens geeft de opa een wenk en het jongetje kijkt geconcentreerd naar de aangeduide plek. Hij brengt zijn handen in het water, ontzettend zachtjes en probeert zijn handen rond de vis te sluiten. Maar vooraleer hij er dichtbij kan komen is de vis al weggezwommen. Een beetje verder zijn ook andere vissers, maar zij hebben blijkbaar geld genoeg om min of meer degelijk vismateriaal te kopen.

De twee anderen nemen veel foto's, wat een komiek effect geeft aan het tafereel.

Ondertussen komen we aan een oever met een mooi zicht op een man op een bootje. Hij heeft achter zich drie manden boordevol vuiligheid. Met een visnetje met lange steel vist hij vanop de rand van het bootje een heleboel vuiligheid uit het water om het te dumpen in de manden. Als zijn netje vol genoeg is, kan hij er zelfs mee roeien, en zo gaat hij zelfs van vuile plek naar vuile plek. Wat hij uitvist is niet zo interessant om te beschrijven, behalve dan misschien de 1000-den visjes van 10cm lang op 4cm (en 2,2cm dik) die her en der op het wateroppervlak drijven. Ze zijn vooral naar de overs gespoeld. Het geeft een idee hoe vervuild het water hier wel moet zijn. We zien ook een andere man deze kleine visjes opvissen vanop de oever. Hij ziet er arm uit en we hopen echt dat hij niet verplicht is deze rotzooi te eten omdat hij niets anders heeft. Voordeel is wel dat het veel insecten aantrekt die op hun beurt ook vissen (levende welliswaar) aantrekken, wat het werk van de vissers wat vergemakkelijkt. Pfew, wat een ecosysteem!

Een beetje verder in het park is een soort serre te zien met daarachter een plantenkwekerij, we stappen het omheind tuintje in en vinder er kunststudenten die bloemen aan het tekenen zijn via observatie. Een beetje verder zijn oude boomstammen in stukjes gehakt en opgehangen. Daarop werden zaden geplakt of zoiets want er groeien een soort kruipplanten op, waarvan de wortels de rijke ambitie hebben tot helemaal beneden te komen op de grond.

We zien ook hier en daar een oudere persoon op een bank die heel rare bewegingen doet als gymnastiek. (het is beter hier naar de foto's te kijken, want een beschrijving is niet genoeg)

Dichtbij de uitgang zien we nog zo'n afgedankt roller-coastertje waarvan de coasterfanaten gemakkelijk strike zouden liggen: Geen loopings, enkel een horizontale stukjes en een spiraalbocht. We hebben het geluk dat er net een stuk of 6 jongeren op willen (late tieners). Het treintje vertrekt met een razende snelheid van 10km per uur en terwijl het ding rammelend in de bocht komt houden de studentjes zich stevig vast en roepen hun keel kapot alsof hun leven ervan af hangt. We vinden het zo grappig dat er veel foto's van genomen worden en uiteraard denken we dat deze mensen best nooit op een coaster in Europa of America moeten gaan waar er vrije vallen zijn van een kleine 70m, bochten die je met 3 of 4G op je buur drukt of nog "air times" (=zweven) van enkele seconden.

Aan de uitgang zien we de bevoorrechte slaapplaats: het brommertje dat toch zo polyvalent is. Een beetje verder loopt ook een oude man in een wit pak met de legendarische lange witte baarden die we alleen in Aziatische films zien. Hij is de eerste van zijn genre dat we zien.

Zo'n ochtendwandelingetje doet toch wel goed...

Op de HUT gebeurt weer niets speciaals en het is pas in de avond dat er weer iets leuks gebeurt. Dr. Hue vergezelt ons namelijk naar de Vincom Tower omdat de twee anderen enkele basisdingen nodig hebben. We profiteren van de gelegenheid om wat meer lekkernijen te kopen, waspoeder, een bezem en een spons, en of course, eindelijk, het heerlijke Belgische bier: Leffe, Blauwe Chimey en Duvel. Waarschijnlijk geïmporteerd puur voor de smaak. Hue, die 8 jaar in Belgie is geweest voor zijn PhD is zelfs stomverbaasd dat er Belgisch bier hier te vinden is. Ok, de flessen kosten 3,14 euro het stuk, maar toch blijft het verbazend.

Daarna gaan we eten in een restaurantje, eigenlijk meer fast food bar, gespecialiseerd in noodlesoep. Het vlees is er van superieure kwaliteit, de versieringetjes ook, maar dat is evenzo het geval met de prijs…

We nemen een poosje later afscheid van Dr. Hue die volgens traditie bij de Viets alles betaalt heeft van het eten om terug naar de student home te gaan. We gaan nog een fruitsapje drinken en dan gaat Wim slapen. Hij is redelijk moe, maar Iñigo is nog in topvorm en wilt graag nog wat rondfietsen. We nemen hem mee tot helemaal in het noorden van Ha Noi, naar de West lake. We komen op onze weg heel onverwachte dingen. Bijvoorbeeld komt elk bouwwerf tot leven wanneer de nacht valt. We dachten toen we het eerder zagen dat het een uitzondering was, maar het blijkt dat de nacht gewoonweg de beste tijd is om aan een gebouw te werken. Nachtlawaai blijkt niet in hun woordenschat te bestaan.

We ontdekken een totaal stille en verlaten Ha Noi, zonder verkeer en zonder de gewoonlijke drukte. We vinden echter kinderen die op een pleintje rijden in een elektrisch brommertje. Het tafereel is gewoonweg grappig en vertederend. We ontdekken zo meer en meer tot ons steeds groter wordende verbazing. Zo komt dit tot een hoogtepunt wanneer we de Rode rivier over fietsen via de brug, gebouwd door Fransen voor de oorlog (door de Eiffel-company), die nog steeds dient voor de trein die er sporadisch langskomt. Het speciale hierbij is dat er 6 rails zijn, geadapteerd aan elke soort trein. (dus met verschillende breedten en afstanden van elkaar) Dit is heel speciaal. Op de zijkant van dit spoor is plaats voor fiets- en bromfietsverkeer. Zo komen we ineens van de stad in niemandsland terecht boven een doodstille rode rivier, stil als een eindeloos diepe vergeetput. Er is geen lichtje aan de horizon te zien, geen geluid te horen, geen ziel te bespeuren, behalve de enkele verliefde koppeltjes die van de stilte genieten langs de kant van de brug.

Eens aan de andere over gekomen keren we snel terug via de andere kant van de brug. Het beeld van de rivier is hoe gek ook helemaal anders. In de verte zien we een oversteekbrug voor auto’s, waar het verkeer er nog steeds druk is en het hevige licht ervan schijnt op het stille wateroppervlak. We komen zo verder tot een baaitje waar we enkele typische Vietnamese bootjes zien. We zien er onder het maanlicht enkelen van verschillende grootten en we zijn ervan bewust dat hier echt mensen in wonen. Het geeft zo een typisch beeld van wat Viet Nam is. Het geeft ons een warm gevoel binnenin.

Onze verbazing houdt niet op want we komen aan in een buurt waar een heleboel mensen bezig zijn met laden en lossen van allerlei vracht uit vrachtwagens. Het is heel speciaal te zien hoe sommigen meters boven de grond op hun vracht staan om dozen naar beneden te gooien, richting hun collega’s. Het totaaleffect is een hartverwarmend tafereel vol met gevoelens van trots dat we zulk een verbazend en mooi land kunnen bezoeken.

Een beetje verder komen we op een nachtmarkt terecht. Hier verkopen ze allerlei vruchten en groenten in grote hoeveelheden. Ineens is het ons duidelijk waar de mensen die op straat vruchten verkopen hun waar vandaan hebben. De drukte hier is te vergelijken met de drukte overdag in het centrum: overal loopt men her en der, zijn waar prijzend, discussierend over de gevraagde prijs, kwaliteit van het waar enz. Wat een prachtige nacht om dit alles te zien.

Buitengewoon aangenaam verrast keren we terug naar de Student Home. We geraken onderweg verschillende keren onze weg kwijt, maar na lang zoeken vinden we uiteindelijk iets dat vertrouwd is. (het is heel moeilijk iets te herkennen tijdens de nacht, aangezien niets lijkt op wat we gewoon zijn overdag)

We zijn doodmoe omdat we net nog 25 km gefietst hebben om 23u en ook omdat het toch een drukke dag was. Het enthousiasme en de verbazing van Iñigo is buitengewoon aangenaam. Fantastisch is het wel en we zijn weer een tikkeltje dichter bij elkaar gegroeid.

Enkele foto's van de VINCOM TOWER waarvan het eerste deel bij 10/10 hoort.

Foto's van Wim Heirman, voor een handige fotogallerij kunt u http://photos.heirman.net/vietnam2007/photo.html bezoeken