Vandaag hebben we afgesproken met Binh om het geld van de geannuleerde ticketten terug te krijgen. We nemen Lan ook mee. Het lijkt eens interessant om te zien hoe deze twee werelden met elkaar zullen interageren. Het zijn twee volledig gescheiden werelden en de kloof is heel groot.
Het blijkt dat ze wel redelijk goed overeen kunnen komen. Ze spreken vrij snel over koetjes en kalfjes met elkaar. Omdat ze moet wachten tot sluitingstijd gaan we even een Vietnamese pitta döner kebap halen. Het wordt hier gegeven in een driehoekig broodje.
Net na het eten horen we ineens hysterische kregen van de overkant van de straat. Een vrouw rent gillend uit haar winkeltje, wild met de armen zwaaiend. Lan grijpt Damiens hand stevig vast en bijt op haar onderlip, Binh kijkt heel serieus: De laptop van de vrouw is gestolen terwijl ze haar rug even naar de “klant” had gekeerd. Mensen, Viets uiteraard, komen van overal naar de vrouw toe om haar te proberen troosten, maar niet goed wetend hoe. Een laptop is hier voor de doorsnee persoon een levenslange sparing. Als dat verdwijnt kunnen we ons best inbeelden dat het een ramp is. De vrouw is niet te troosten, ze snikt hevig terwijl ze overal heen en weer loopt. Gejammer door de tranen heen, het is hartverscheurend. We voelen ons echt slecht, vol medeleven voor wat haar overvalt.
Binh kan een beetje kletsen met andere mensen in de buurt en het is slechts de tweede keer in jaren dat zoiets gebeurd. De politie kan ook niet helpen. De eerste keer werd gewoon een gsm van 800euro die op een bureau lag gestolen, wat al meer normaal is. Ook dat was in de tijd een ramp.
Na de dienst van Binh hebben we nog zin om iets te gaan drinken en we gaan weer in het cafetje van Toon. Deze keer proberen we behalve de klassieke sinh to du du ook een sinh to mang cau, wat sterk lijkt op yoghurt en helemaal niet slecht is.
