We voelen ons opperbest vandaag omdat we weten dat we morgen naar Lan gaan voor de bruiloft. Ook vanavond gaan we haar zien, afgesproken om 20:30, na haar werk. We kijken er echt naar uit.
De dag vliegt voorbij en we hebben nog wat dingen te regelen voor de bruiloft. We moeten bijvoorbeeld een bruiloftsgeschenk vinden en omdat de familie van Lan ons uitnodigt moeten we ook voor hen iets meenemen. We gaan dus naar de supermarkt in de Vincom Tower waar we kousen kopen (tja, we hebben wel schoenen, maar geen kousen om erbij te passen) en de grootste doos Belgische chocolade en een Duveltje en een Chimey.
Nu moeten we nog even het maatpak van David ophalen. Natuurlijk wil Damien dat niet missen, dus gaan we met twee. Eens aangekomen tovert de kleermaker een tevreden grijns op zijn gezicht. Hij haalt weer zijn hele boeket verwijfde bewegingetjes boven. Hij haalt de broek van David van een kapstok en maakt even zijn strijkplank leeg. Hij wrijft nog even de krijtvlekjes weg en strijkt de nodige plooien in de broek. Ondertussen vraagt hij heel traag en duidelijk wat we hier doen in Hanoi. We leggen hem aan de hand van het woordenboekje uit dat we studenten zijn. Hij vraagt ook onze leeftijd en nog andere dingen die we helemaal niet verstaan. Zijn oudste zoon of zoiets komt erbij. Het is een uiterst atletische jongeman. Hij is heel erg klein, maar toch heel imposant. Hij vraagt aan Damien of we homo’s zijn op het moment dat David in de paskamer zit om zijn broek uit te proberen. Damien zegt hem dat hij een vriendin heeft in Belgie. Het is toch speciaal dat juist dit aspect van het Westen door komt tot hier in Viet Nam. Soms vragen we ons toch af welk beeld de mensen hier hebben over ons. David is zijn briefje kwijt, maar de man zegt dat het niet erg is. Tja, er is geen twijfel mogelijk over wie we zijn en wat we besteld hebben…
Om 20:20 staan we klaar voor de student home en daar komt Lan al aan. Ze is weer zo vrolijk en stralend als gewoonlijk. We zien wel dat ze wat moe is, maar dat is wel normaal als je ononderbroken van 9u tot 20u werkt als dienster.
We geven haar de fiets van Iñigo, zoals voorzien was. Ze is enorm blij ermee en dat maakt ze weer duidelijk door een gigantische vreugdekreet. Ze is ook wat op haar ongemak door de grootsheid van het cadeau. Tja, hoe zou je anders zijn als je ineens een cadeau krijgt dat een ¾ maandloon waard is? We gaan haar toch eens duidelijk moeten maken hoe het zit met geldzaken in Belgie, anders gaat ze blijven geschrokken zijn.
We laten Lan leiden. Ze brengt ons naar een soort massarestaurant op straat, gespecialiseerd in allerlei kippenonderdelen gemonteerd op een satéstok en gebarbecued. Zo bestelt ze haar favoriet: Kippenpoten. Eigenlijk zijn het de kippenvoeten. Het is natuurlijk heel speciaal en een beetje ondenkbaar voor ons. Maar de kippenpoten hier zijn veel dikker dan de dunne dingetjes van de kippen in Belgie. Goed geroosterd zijn die pootjes best lekker. Ze zijn knapperig. Het is waar dat daar niet al te veel vlees aan is te vinden, maar het valt veel beter mee dan we dachten.
Regelmatig loopt iemand rond met een heleboel satéstokjes en waar het nodig is stopt deze even om een aantal poten van de stok te halen. Het is hier heel druk. De tafels zijn genummerd en je krijgt een plaats aangeduid als je aankomt. Veel lawaai, maar allemaal des te leuker.
Damien is zijn woordenboekje vergeten, dus is het heel moeilijk communiceren met Lan. Ook omdat we niet veel kunnen schrijven nu dat onze handen zo vettig zijn.
Ook op de weg is het niet gemakkelijk. Haar Engels is nog altijd niet goed genoeg om een conversatie te houden.
We stellen haar voor om te biljarten als ze vraagt wat we nu willen doen, maar dat vindt ze niet leuk. Omdat we voor de rest niet zoveel kennen hier, zeggen we dat zij maar iets moet vinden. Ze brengt ons naar het centrum, naar het Hoam Kiem lake. We zetten onze fietsen ergens neer en volgen haar. We weten echt niet wat ze van plan is en ze kan het niet uitleggen. Ze doet eigenlijk nogal een beetje raar. We weten niet goed wat we moeten doen. Na een tijdje kan ze ons toch duidelijk maken dat de plek waar ze naartoe wil eigenlijk gesloten is in de week. Dus keert ze eigenlijk terug naar de fietsen. Daarmee maken we een rustig wandelingetje.
Eens op de fiets wil ze ons het ‘grote zanghuis’ tonen. We kunnen echt niet raden wat het is dat ze bedoelt tot we aan de trap komen van de opera. Daar zitten enkele koppeltjes te genieten van de avondwarmte. We gaan erbij zitten en spreken nog wat over de arrangementen van morgen. Omdat David zich heeft kunnen vrij maken is het nu een probleem dat hij mee komt omdat we niet met drie op de grote weg uit Hanoi mogen gaan. Ze wil ons de bus laten nemen. Dat zien we niet meteen zitten. Dus vragen we of een van ons dan de fiets mag nemen, en de andere op de brommer kan. Uiteindelijk geeft ze toe zeggend dat ze een andere weg kan nemen om naar huis te geraken.
Hierop willen we nog iets gaan drinken, maar ze maakt ons duidelijk dat we moeten opletten met het uur. Het zou wel eens kunnen dat we weer niet onze fiets binnen kunnen zetten.
Op de weg terug zien we toch nog twee jongens die sinh to sugarcane verkopen. We gaan er dus eentje drinken. Het blijkt dat het suikerrietvloeistof heet in het Viets. We drinken er nog rustig van en keren dan terug naar huis. We nemen snel afscheid en spreken de volgende dag af om 7:30.
Het was alweer een leuke tijd met Lan.
