David gaat vandaag vroeg naar de Hut en Damien slaapt wat uit. Vandaag gaan we met Dr. Hue, die nog met Dr. Lan Tran gedoctoreerd heeft op de VUB naar het centrum om de trip naar Halong Bay te boeken. Nog even geld afhalen en tegen de middag vertrekken we met zijn vieren (David blijft op de HUT en gaat zelfs een nieuwe kant op, op zoek naar een nieuwe eetgelegenheid, waar hij geconfronteerd is met het gebruikelijke overenthousiasme van de mensen).
Een beetje zoeken naar het reisbureau waarvan Dr. Hue weet dat het goedkoop is en we bestellen met de hulp van Dr. Hue een trip van 3 dagen en 2 nachten naar de mooiste baai van Viet Nam voor slechts 29,60 euro. Het houdt in dat we een nachtje doorbrengen op de Vietnamese boot op het meer, een vol pension onderdak krijgen, kayakken mag, een grot kan bezoeken enz. Natuurlijk is dit alles bijzonder toeristisch, maar het is zo goedkoop en gemakkelijk dat het beter is het zo te doen en zich eventueel van de toeristische groepen af te scheiden ter plekke indien we het toeristische beu zijn. Het moeilijkste te organiseren om naar daar te gaan blijkt namelijk het vervoer te zijn. Treinen kosten hier stukken van mensen en is zelfs duurder dan de binnenlandse vluchten met “Vietnam Airways”.
Daarna gaan we in het centrum wat eten in een toeristisch restaurant waar ze enorm veel keuze hebben, gaande van kikker naar kip via rund, aal, schelpen, allerlei vis, varken, schildpad, konijn, haan en nog veel meer (maar geen rat of hond). Het kost hier gemiddeld 50000 dong per gerecht, wat 5 X teveel is en men moet verschillende gerechten bestellen om genoeg in de maag te hebben. We komen ervan af met elk 100000 dong (het vlees was van superieure kwaliteit en de garnituur was weer eens prima verzorgd). Dan gaan we naar een bar met een uitgestrekt zicht op het Hoam Kiem meer. Daar drinken we een cappucino, die heel schaars zijn in Viet Nam terwijl we genieten van het spectaculaire zicht over het meer. Ineens begint het ook enorm te regenen, wat de grootste vreugde uitlokt bij Iñigo, die een echte tropische regen wilde meemaken. Vele foto’s en telefoontjes van Dr. Hue (want zijn telefoon ging constant af) later keren we terug naar de Unif. We gaan elk onze eigen weg en werken nog goed door van 16:30 tot 19:00. Hierna komt David uitgeput Damien halen en we downloaden nog enkele grappige dingetjes. Ondertussen zijn de twee anderen naar een winkel gegaan waar ze goede trekkersrugzakken kunnen kopen. Ze zijn vanavond uitgenodigd op een Fins verjaardagsfeest (dankzij het contact zoekend karakter van Iñigo die een gesprek heeft aangeknoopt met Finse studenten op de
HUT) in het centrum. Wij zijn via hem ook uitgenodigd.
We komen hen tegen wanneer we om 20u thuis komen en hoewel we morgen om 7u moeten opstaan, gaan ze toch naar het feestje. Damien, overvallen door een verantwoordelijksgevoel wijst de uitnodiging vriendelijk af omdat hij nog wat moet bloggen (weer een week achterstand). Dit gaan we echter later doen. Nu willen we gaan eten en omdat we sinds de eerste dag bij “beer from the wall” elke keer uitgenodigd worden om iets te eten hebben we beslist dit vanavond te doen. Ze zien ons aankomen en zijn weer heel blij. Dat komt ook omdat de twee anderen net 5 minuten geleden hier ook waren geweest om te eten.
We kiezen lukraak iets van het menu en ze brengen ons een gerecht met rund, heel licht en heel weinig, dat bediend wordt met een extreem pikant sausje dat sterk ruikt naar parmesan. We eten elk van zo’n stukje ingeweekte rode peper waardoor onze mond in brand vliegt. 4 pinten later om het te blussen en de goudwaardige glimlach van de dienster bij het zien van onze tranen en rood gezicht bestellen we nog een gerecht. Het blijkt dat hetgene Damien bestelt iets met paddestoel is en 60000 dong kost. David bestelt gefrituurde noodles = mi xao.
Wanneer het gerecht wordt gebracht, blijkt het door Damien bestelde gerecht eigenlijk voor 4 man te zijn (op zijn minst). Het bestaat uit een brandertje waarop een ceramieken pot staat. We weten totaal niet wat er hier te eten is, maar het is lekker. Damien heeft deze middag ook al zo’n culinair avontuur gehad bij het bestellen van “chicken crop”, wat gewoonweg kippemaagjes zijn. Nog twee biertjes later betalen we en keren we naar huis.
Nu is het tijd om te bloggen en om 22:30 komt het buurmeisje ons vragen of we WiFi hebben. We hebben haar al eerder gezien. Ze spreekt voor een viet enorm goed Engels, soms bijna beter dan het onze en is supervriendelijk.
Na enig overleggen, gaan we haar tien minuten later halen met de enkele schaarse Belgische biertjes die we hebben. De bedoeling is simpel: Benadering zoeken met een kleine gift, specialiteit van Belgie. We kloppen bij haar aan en na vijf minuutjes komt ze opendoen met een handdoek over haar haar, en een andere gewikkeld over haar lichaam. Met een licht gegeneerd gezicht zegt ze dat ze ons zal bezoeken binnen drie minuutjes. Vanaf ze de deur toe doet vallen we spontaan in een enorme lachbui (die we zo stil mogelijk houden) omdat het al een beetje durf vereiste van ons om haar te benaderen, maar dan ook heel genant was.
Tien minuutjes later komt ze weer aankloppen met een pompelmoes en koekjes. We schenken een Donkere Leffe in en wisselen enkele leuke cultuurverschilletjes uit. (ze vindt de Leffe heel sterk bier, geen wonder als je het vergelijkt met het soort zachte pilsje dat ze hier drinken) Ze heeft veel gereisd en is de eerste die ons eindelijk een duidelijk beeld geeft van de Vietnamese cultuur. Ze vertelt ons hoe het er echt aan toegaat en is bijlange niet zo ontwijkend als wat we hier gewoon zijn. We hebben meteen de indruk dat we aan haar stukken meer zullen hebben dan aan wie ook. Ze legt ons bijvoorbeeld uit waarom de Viets het zo een eer vinden om ons te ontvangen, ook al hebben ze niets. Ze zegt ons ook dat indien we op bezoek gaan het best is iets als cadeau te geven, en liefst iets van onder de 100000 dong. Ook maakt het niet uit wat, het is het gebaar dat goud waard is. Dat noteren we natuurlijk graag in ons boekje voor toekomstige encounters met de lokale bevolking. In elk geval wilt ze met ons zeker eens uitgaan om ons te tonen waar we echte specialiteiten kunnen eten voor slechts 4000 dong. Dat belooft! We kijken er zeker naar uit!
Ze moet morgen vroeg opstaan (om 7u) en gaat na een halve Leffe weer naar haar kamer hiernaast. We schrijven nog wat verder aan deze blog en ondertussen is het 4:30. David slaapt inmiddels al terwijl ik moedig verder schrijf voor het plezier van onze beste lezers. Morgen vertrekken we om 8u, maar dat betekent dat we reeds in het centrum moeten zijn om 7:45. Dat wordt vroeg opstaan morgen… Het belooft een toffe trip te zijn. Ik moet nog snel mijn was te drogen leggen en ik hoop dat het tegen morgen droog zal zijn. Vlug nog mijn rugzak pakken en dan kan ik eindelijk in bed. Het beloofd een tof weekend te worden!
| Foto's van Wim Heirman, voor een handige fotogallerij kunt u http://photos.heirman.net/vietnam2007/photo.html bezoeken | ||
 |  |  |
 |  |  |
 |  | |
