Deze ochtend is een speciale dag voor Damien. Toon is gisteren teruggekomen van zijn tocht naar Halong Bay en heeft vandaag een interview te doen met Damien. (Davids interview was maandag de eerste werkdag) Damien is dan ook reeds om 9u aanwezig in het lab van Dr. Lan Tran. Hij werkt goed door aan zijn project tot er om 10 de assistente van Dr. Lan aankomt, Ha. Nog altijd geen spoor van Dr. Lan hoewel zij ook geinterviewed moet worden. De middagpauze komt er aan en nog steed geen Dr. Lan. Toon heeft inmiddels gevraagd om af te spreken om 12u om samen te gaan eten in de unifcafetaria. Tijdens onze trip ernaartoe filmt hij ons terwijl we zo casual als gewoonlijk naar de cafetaria stappen. We worden ook gefilmd bij het betalen van drie maaltijden (deze keer geen giechelende meisjes) en terwijl we op de traditionele wijze onze accompagnement kiezen voor de rijst. Een poosje later komt Toon ook met een vol bord bij ons zitten. Toon vertelt over zijn trip naar Halong Bay, die blijkbaar enorm toeristisch is gemaakt en weinig vrijheid biedt. Zulk een gearrangeerde tocht spreekt ons niet meteen aan. En hoe meer Toon erover vertelt, hoe minder het ons aanspreekt. Misschien gaan we ook naar Halong Bay, maar dan toch liever op eigen houtje. Toch heeft Toon iets heel grappigs meegemaakt op de rit naar Halong Bay: Een boer die een volwassen koe vervoerde op zijn brommertje. Om dat te verwezenlijken was de koe bij de poten stevig vastgebonden en kon helemaal niets bewegen behalve haar hoofd. Ze keek dan ook wat rond met een heel gewone air en liet al rijdend een vlaai op straat achter.
Na de eetpauze terug aan het werk en Toon contacteert Dr. Lan, die blijkbaar vergeten was dat ze geinterviewed moet worden. Het is pas twee uur later (ondertussen heeft Damien gewerkt en Toon enkele beelden geinventariseerd) dat Dr. Lan aankomt en Toon maakt zich klaar voor het interview. Veel gepruts met belichting, micro enz om uiteindelijk een interviewtje te houden van een tiental minuten. Damien doet hier alsof hij werkt door enkele animatietjes te doen runnen op zijn laptop (Tja, hij heeft nog niet genoeg thesismateriaal om iets echts te tonen) zodat er wat kleur en beweging is. Het interview van Damien is ook hooguit tien minuten lang en ondertussen blijkt het tijd te zijn om te vertrekken. David komt ons om 16:30 halen en samen gaan we naar buiten. Daar komen we de studenten tegen die met David werken en zij drinken ietsje bij het kioskje net buiten het lab. Toon zet de camera op en we voegen er ons bij. Ze spreken moeilijk Engels maar zijn in elk geval heel geïnteresseerd. De conversatie loopt van dagelijkse gewoontes in ons land, naar korte vraagjes over Ha Noi en Damien vertelt ook dat hij zijn thesis doet bij Dr. Lan. Daarop kijken de studenten wat jaloers en giechelen wanneer ze zeggen dat Dr. Lan een heel mooie vrouw is. Damien zoekt ook een tijdje later een woord op in het Vietnamees boekje en komt op “Lesbian” terecht. Hij is echter stomverbaasd dat het als “phụ nữ đồng tính luyến ái”. Dat zijn nogal veel woorden. Hij vraagt ook wat het allemaal betekent waarop ze ook giechelen omdat het voor hen leek of Damien juist dat woord opzocht. Het betekent “Vrouw die verliefd wordt op hetzelfde geslacht” en het wordt ook zo in conversaties gebruikt. Dat zou voor ons natuurlijk een beetje gek klinken, alsof het taboe is en het woord niet uitgesproken kan worden. Misschien is dat zo voor lesbian, want we weten niet goed hoe Vietnamezen staan tegenover holebi’s, maar het blijkt niet het enige woord dat te zijn dat niet bestaat en dan maar een beschrijving krijgt. Lens bvb. wordt gezegd als: “thấu kính thủy tinh thể”. Na een tijdje durven we hen toch te vragen of ze ons kunnen helpen aan een fiets te geraken. Ze stemmen toe om met ons fietsen te gaan kopen morgen. We spreken af in de namiddag. Toon wil nog even een interviewtje in het Nederlands houden (tot nu toe was alles in het Engels) over een beetje van alles. Het zou off the book zijn. We zetten ons aan een fonteintje en vertellen kort onze eerste indrukken en bevindingen van Viet Nam.
Wanneer dat gedaan is, volgt Toon ons nog wat met de camera terwijl we naar de Student Home trekken. Hij filmt ook nog onze kamertjes en zet dan zijn camera af in Davids kamer om iets te gaan eten in de straat. We eten in het straatrestaurantje net voor de deur. Toon vindt het enorm lekker en het kan volgens hem tippen aan wat je krijgt in de shiekere restaurants.
Eens de maaltijd voorbij is, stelt David voor om te zoeken naar een kleine bar op straat waar dan ook een laag tafeltje en stoeltjes staan. We stappen een beetje in de buurt van de Student home en vinden snel wat we zoeken. We zetten ons erbij en zijn blij dat hier geen enkele toerist te zien is. We drinken sojamelk en een frisdrank dat op fanta lijkt zonder bruis. Toon koopt ook een pakje sigaretten en na een tijdje komen echte locals erbij zitten. Natuurlijk merken ze ons en na een tijdje vragen ze vanwaar we komen. De conversatie eindigt ook daarbij want geen van beide kan meer zeggen in elkaars taal (als we er even van uit gaan dat onze taal Engels is). Toch bieden ze een poosje later een trekje aan de waterpijp die ook bij elk van zulke kleine bars aanwezig is. Een duidelijk gebaar van goede communicatie en Toon vindt het geweldig. Toon heeft niet veel in ruil te geven, maar biedt toch een sigaret aan van zijn net verworven pakje, dat de Vietnamezen beleefd afwijzen. Na een poosje is ons flesje leeg en halen we ons beste Vietnamees weer boven om de rekening te vragen. (de uitbater verstaat ons niet, maar een vrouw die net hielp meer drank te brengen verstond ons wel en herhaalde het voor de uitbater met veel trots op haar gezicht dat we het probeerden.) We betalen we de 21000 dong (waarvan 9000 voor het pakje sigaretten). Dit is het goedkoopste dat we tot nu toe gevonden hebben: 4000 dong ( = 0,18 euro) per drankje. We Geven een laatste groet met “goede avond” en weer verstaat enkel de vrouw ons en lacht ze ons vriendelijk toe.
Omdat het toch zo ontzettend gezellig is zich zo te mengen met de bevolking, zoeken we nog verder naar een Vietnamees bartje. Blijkbaar gaan de locals ook van bar tot bar en blijven elke keer steken voor een babbeltje met wat men de uitbater kan noemen en een trekje aan de waterpijp. Helaas komen we snel weer op een grote baan. We trekken dus weer in een klein zijstraatje waar de mensen daadwerkelijk wonen en waar we families zien in hun woonkamer. Kinderen lopen hier en daar rond en het is er heel gezellig. Elk huis verkoopt ook wel iets. Dat gaan van naaiservices tot snoepjes via drankjes. We stoppen dan ook aan een huisje waar ze enkel Ha Noi bier uit een ton hebben. We vragen 3 pintjes en zetten ons aan het kleine tafeltje. Tot onze verbazing is het bier enorm goed gekoeld met zakjes ijs. Het echt leuke aan zulk een huisje is dat het tafeltje eigenlijk in de woonkamer staat van de mensen. We zitten dan ook tegenover de opa van de familie die het kleinste kindje slapend in zijn armen houdt. Hij kijkt ondertussen het nieuws op de televisie. Een jongen eet aan de woonkamertafel en de moeder blijft achter de ton bier zitten. Ze verkopen ook een beetje fruit en snoepjes. We zien een hondje rondlopen. Het is heel mager en ziet er zo typisch Vietnamees uit: klein met een spitse muil en gigantische oortjes in verhouding met het kopje. Wat lijkt op een duif zit af en toe heen en weer te bewegen in zijn kooitje. Na een poosje brengt een jongen het tienermeisje van de familie met de brommer om te eten. Ze zet zich aan tafel en kijkt ook een beetje tv. Ondertussen is de Vietnamese loterij te zien op tv en we herkennen voor een keer wat ze zeggen: Ba Nam Nam hai chin bon etc, wat niets ninder betekent dan 3 5 5 2 9 4 (ok, we kennen de cijfers nog niet, maar we weten ten minste waarover het gaat) Ons pintje is op en dus willen we weer verder trekken. We betalen het belachelijk laag bedrag van 3000 dong per pint (= 0,13 euro) en gaan op weg.
Onze blaas protesteert echter en we zijn verplicht snel terug te keren naar het appartement. Het is namelijk onmogelijk een wc te vinden… Onderweg zien we veel groenten –en fruitverkopers. Dat ziet er enorm lekker uit. Het wordt ons ook duidelijk dat kleine briefjes hier enorm van belang zijn. Terwijl we in de toeristische buurt zoveel mogelijk van die kleine briefjes weg wilden, proberen we ze hier zoveel mogelijk te verzamelen en van de grote briefjes af te geraken.
We nemen de camera van Toon mee en vergezellen hem naar een taxi richting zijn hotel. De taxichauffeur zet Vietnamese muziek op tijdens de rit. Damien vindt het mooi, maar de twee andere blijken onverschillig te reageren. De rit kost slechts 31000 dong en aangezien we met drie zijn is het echt heel goedkoop. Nadat Toon zijn camera afzet in zijn appartementje gaan we naar het kleine bartje tegenover zijn hotel en bestellen een ice tea. Dat is zowat het goedkoopste dat ze aanbieden (6000 dong = 0,26 euro). We bestellen daarna een enorm lekkere papayasap met sojamelk (10000 dong) en gaan weer op weg naar de volgende bar. Toon kent er nog eentje dat vrij toeristisch is, maar zeer leuk. En hij heeft gelijk: De bar heeft een terras dat verhoogd is zodat we een mooi zicht krijgen op de gebeurtenissen in de kleine commerciële straat. Van hierboven ziet het er nog veel leuker uit. Het goedkoopste is hier bier (7000 dong), maar Damien kan de lekkere vruchtensappen niet weerstaan (deze kosten hier dan weer 14000 dong) Toon bestelt ook een Hamburger met friet. De frietjes zien er wel grappig uit (geribbeld en zeer klein alsof ze de aardappel in de breedte gesneden hebben ipv in de lengte) en het hamburgervlees is geel (blijkt een groentenburger te zijn) Het broodje is precies een ongesuikerd cakeje. Damien en David hebben dezelfde shock op het ogenblik dat ze van een frietje proeven: Een ontzettend bekende smaak hier in Vietnam past helemaal niet. Het is gek dat we geen moment smaken van thuis te proeven kregen en dan ineens wel. Het geeft een heel verward gevoel. Het is bijna niet te beschrijven. We hebben dan ook absoluut geen zin om deze ervaring te herhalen.
Het is hier natuurlijk minder gezellig en we blijven dan ook niet al te lang hangen. Het is nu wel 23:30 geworden en de bars beginnen te sluiten. Toon gaat richting zijn appartement en David en Damien zoeken een brommertje om mee te rijden. We denken dat de beste tactiek om het goedkoop te houden is niet zelf te vragen naar de brommertjes, maar ze het zelf laten aanbieden. (Anders weten ze dat we het nodig hebben en als we eerst een beetje twijfelend kunnen kijken vragen ze misschien een lagere prijs) Het enige probleem is dat de politie zijn ronde aan het doen is. De brommertjesbestuurders durven zo te zien niet zelf achter passagiers te vragen en we moeten dan ook een heleboel wachtende brommertjes voorbijstappen eer we er eentje hebben die ons aanspreekt. We beginnen te bieden met 10000 dong nadat we de bestemming gegeven hebben en de man kijkt ons schattend aan en vraagt 10000 dong per persoon. Hij wilt ons allebei op zijn brommertje nemen. (Op zich is dat niet echt een schok aangezien we er vaak met drie of met vier zien rijden) We stemmen na enig proberen twee brommertjes te vragen uiteindelijk toe en we zetten ons heel dicht opeen geplakt bij de man bij. Hij rijdt heel voorzichtig en na een tiental minuutjes zijn we op onze bestemming. We betalen de 20000 dong en hij rijdt er snel vandoor. Geen boe of ba of iets toe te voegen. We groeten hem toch nog met onze inmiddels geoefende “goede avond”, maar hij glimlacht enkel maar. (Het wordt tijd dat we wat meer leren om ze te verrassen)
We keren elk naar onze kamer en na een lekkere douche duiken we in ons bedje, home sweet home. Vandaag was de integratie toch een tikkeltje geslaagd vinden we.
