We zijn moe deze ochtend en zien er tegenop om naar de HUT te gaan. De voormiddag gaat snel voorbij, gelukkig. We eten het gewoonlijke, maar Damien heeft weer zin in culinaire nieuwtjes en bestelt na de maaltijd een “Bang Bao”, dus een cake met ikweetnietwat. Het blijkt opgewarmd te moeten worden (dat is al geen goed teken) en een hap eruit ontluikt en vulling van paddestoelen en vlees. Het is eigenlijk wel lekker en het vult fameus goed. Alleen had Damien liever iets zoet gehad als dessert.
Na de eetpauze die we een beetje verlengen in Dr. Lans lab door een kort dutje (David ook), moeten we toch aan het werk. Damien is redelijk geconcentreerd, maar David heeft moeite. Dr. Hung is weer veranderd van opdrachtgeving. David helpt nu een student die al een tijdje problemen heeft met zijn eigen project. Als Damien later even binnen wipt bij David klampt Dr. Hung hem aan om eindelijk te laten weten wat hij van de presentatie verwacht.
Het blijkt dat hij een gedetailleerd verslag wil hebben van de mogelijkheden van Damiens thesisonderwerp. Dat is dus op hardware niveau: waar materiaal kopen, hoe assembleren enz. Dat valt totaal buiten de scope van Damiens werk dat theoretisch moet blijven, dus moet hij eerst overleggen met Dr. Lan en Dr. Steenhaut, zijn twee promotoren. Dr. Lan blijkt het ok te vinden, en Dr. Steenhaut zal later in een email antwoorden.
Dat was zowat het hoogtepunt van de dag. Daarna gaan we wat nietsen bij David om dat even te onderbreken voor een maaltijd in ons goede restaurant. We eten samen met Iñigo en Wim. Na het eten wil Iñigo toch eens gaan kijken wat er zo speciaal is aan de winkel naast het restaurantje. Het is er vol rare plastieken prulletjes van allerlei kitscherige kleuren. Dat is een magneet voor Iñigo die al die dingen heel leuk vindt. Hij doorzoekt de hele winkel met elke keer die gigantische glimlach van puur plezier bij alles wat hij in handen neemt. Het interesseert ons niet echt en we gaan op de stoeprand zitten ‘a la Viet’. Het experiment wijst uit dat vanaf je zo gaat zitten, de Vietnamezen je helemaal niet meer zo raar aankijken. We testen het door eens recht te staan en ja hoor: alle voorbijgangers kijken nieuwsgierig op. We zetten ons weer in hurkpositie en weer lijken ze ons niet op te merken. We hebben het geheim ontdekt om niet meer op te vallen!
Iñigo roept ons enthousiast naar binnen en toont ons enkele gekke objecten van babyroos naar babyblauw, met tekeningetjes van musti en andere Chinese varianten hierop. We willen nu weg, maar Iñigo blijft weer steken in de winkeltjes ernaast, waar exact hetzelfde koopwaar te vinden is.
Thuis kijken we nog een aflevering van “The Office” op Iñigos kamer en gaan daarna slapen. We zijn nog steeds moe van de trip naar Ha Long
