Deze ochtend mag Damien uitslapen terwijl David al om 9u in het lab aanwezig is. Alleen Tien is er ook. De meeste andere studenten van het lab hebben in de ochtend les. Damien komt in het lab om 10:30. Op de weg ziet hij een prachtige gigantische nachtvlinder met een rekwijdte van 15cm. Nog steeds niemand te zien in het lab.
Rond 12 uur komt David Damien halen om te gaan eten en daar gaan we dan. De giechelende countergirls zijn in hun nopjes omdat we hen groeten met “Xin Chào”. Ze wijzen weer naar boven en deze keer verstaan we het maar al te goed… Na ons assortiment gekozen te hebben zetten we ons op het terras in de schaduw van een parasol. Er is een heerlijke stevige wind en het brengt een zachte, welkome koeling. Ondertussen genieten we van de maaltijd en het feit dat de wind sterk genoeg is om de chopsticks container weg te waaien met al zijn inhoud. Het is best leuk omdat enkel de kustgangers bij ons zulk een wind gewoon zijn.
Dan terug aan het werk waar niets speciaals gebeurt behalve werken…
Een beetje na 17u verlaten we de unif en gaan onze rugzak afzetten in de student home. Op de weg ernaartoe wordt Damien vreselijk verleid door een ¾-gitaartje. Een kleine test voor het geluid laat onze haren rechtstaan. Een ander model met massievere klankkast klinkt veel mooier. Dan wordt het tijd de prijs te discussiëren. Het is een oude verkoper die absoluut geen Engels kan. Gelukkig verstaan we dat hij met ‘Nam’ deze keer ‘vijf’ bedoelt. Rest de vraag hoeveel nullen hij daar achter ziet… Damien vraagt aan nieuwsgierige Vietnamezen die er ondertussen bij zijn komen staan of ze Engels spreken. De eerste loopt geschrokken weg, een tweede kijkt onzeker maar zegt uiteindelijk: “a little”. Damien dealt even met de verkoper via de jonge, behulpzame Vietnamees en kan de deal sluiten voor 4.500.000 dong (= 20,18 euro) Het is een nieuwe gitaar, maar is zeer, zeer licht beschadigd. Het lijkt dus wel een goede prijs. Daarna bedanken we de Vietnamese jongeman die moedig een conversatie begint vragend van waar we komen, wat we hier doen, waar we logeren, hoeveel het kost (met de opmerking dat hij 5$ (=79.000 dong) per nacht nogal duur vindt waarop Damien de prijs van een hotel erbij haalt (8$ = 126.400 dong) en dan kijkt hij toch een beetje begrijpend). De conversatie eindigt wanneer we te weten komen dat hij ook studeert op de HUT voor nog een maandje met een vriendelijke groet.
Op de weg verder naar de student home heeft Damien enkel oog voor zijn gitaar en loopt onoplettend door het verkeer, zoals gewoonlijk de beste oversteektaktiek. Al stemmend komen we aan in de student home en keren we elk naar onze kamer om wat uit te rusten (Damien om wat te spelen op zijn nieuwe speelgoed natuurlijk) Een poosje later komt David met zijn laptop erbij en samen proberen we een probleem op te lossen waarmee David de hele dag heeft gezeuld (met positief resultaat).
Tijd om te vertrekken, maar eerst wil Damien geld afhalen. (Tja, als je 4 miljoen uitgeeft ben je meestal blut he) Van de 4 ATM-machines blijken echter geen enkele geld te willen geven. Zelfs na verschillende pogingen. Dat klinkt als een probleem aangezien Damien nog maar 60.000 dong heeft… David kan gelukkig wat geld lenen, dus keren we terug naar de student home.
Nu keren we ons naar de straat en uit pure luiheid nemen we een taxi die ons voor 36000 dong in het centrum brengt (We voelen ons goed want hoewel de chauffeur niet verstaan heeft dat we naar het Hoam Kiem – lake willen, verstaat hij wel de bestemming als we “Phò Hanh Hang” zeggen). Het is zodanig weinig vergeleken met de vorige keren dat David naar 40000 dong afrondt. Niet veel zin om enorm lang te zoeken naar een gunstig restaurant gaan we naar het goede restaurantje waar we met Joeri en Toon gegeten hebben.
We worden enorm vriendelijk begroet. We bestellen soep en hoofdgerecht wetende dat hier beduidend minder wordt geserveerd en terwijl we wachten zetten we ons met goede moed aan het Vietnamees. We proberen te begrijpen wat het boekje bedoelt met de fonetische uitspraak. Uiteindelijk wagen we het te vragen aan de serveuse en zij laat ons de juiste uitspraak horen (wat niet overeenkomt met het boekje). Gedurende de hele maaltijd (ze serveren weer alle gangen tegelijk) zoeken we dan maar zinnetjes op en proberen die zo goed mogelijk te onthouden. We vragen elke keer hulp voor de uitspraak. Ondertussen vraagt Damien naar Sake, wat volgens hem vaak in Vietnamese restaurants wordt geserveerd in België, maar hier blijkbaar niet gekend is als Vietnamees product. Het blijkt origineel van Japan te komen. We krijgen toch de “Vietnamese Wodka” te drinken (waarvoor de serveuse moest telefoneren naar ik weet niet waar omdat ze het niet in huis hadden) dat letterlijk vertaald “Witte alcohol” betekent. Dat leidt dan meteen tot nog een zinnetje voor onze ongelooflijke woordenschat: “Hai li zee-o chan” (fonetisch, want het wordt eigenlijk “hai li rượu trắng” geschreven) en betekent “twee glazen witte alcohol”. Ondertussen maken we kennis met de Vietnamese televisie: Alle films zijn ofwel ondertiteld in het Vietnamees, ofwel gedubbed. De grap is dat alles gedubbed is door vrouwen (en het lijkt wel allemaal dezelfde vrouw te zijn). Zelfs mannenstemmen! Het is dan ingesproken over de bestaande geluidsband heen. Het is ontzettend grappig om Alias te zien met een neutrale Vietnamese vrouwenstem. En nu in het restaurant zien we een Japanse film die gedubbed is... We eindigen de avond met een “Goede avond” in vietnamees (= jow bow i doy (fonetisch)). Het is overduidelijk dat de serveuse ontzettend trots is op haar taal en nog trotser dat we zoveel moeite willen doen om het aan te leren. (Ze probeert ons namelijk nog een heleboel zinnen aan te leren, maar de input is eventjes te groot na die zee-oo chan en ha noi beer) We schamen ons wel fameus want deze keer hebben we echt royaal geleefd, op het decadente af! 284.000 dong + 16.000 fooi (= 13,45 euro).
Maar de avond is nog maar net begonnen, dus gaan we op zoek naar een andere bar, voor de verandering gaan we een beetje verder zoeken. We vinden een bar waar uitsluitend Vietnamezen komen. We zetten ons op de piepkleine plastieken stoeltjes die in België gewoonlijk voor peuters gebruikt worden en oefenen meteen onze uitspraak. Bij het bestellen zelf verstaan ze ons niet, maar achteraf, terwijl we aan het drinken zijn komt de serveur langs en kijkt toch even om bij een perfect uitgesproken “ Hai li Bia Ha Noi”. Dat is ergens wel een compliment… Wanneer het 22:30 wordt, en ze bijna alle stoeltjes al opruimen vragen ze ons te verhuizen, althans dat denkt Damien. Als we ons dan binnen zetten kijken ze ons verward na. We zitten er amper 2 minuten dat de serveuse ons duidelijk maakt dat ze willen sluiten. Een serveur die een beetje Engels kan komt ons zeggen dat het 13000 dong kost, terwijl de kaart 11000 dong per bier aanduidt. David betaalt echter de 22000 dong en op het ogenblik dat we vertrekken lachen ze ons heel hard na. Wanneer we de hoek omgaan zien we dat de Vietnamese klanten er gewoon blijven zitten. Er komt een gevoel van frustratie en kwaadheid in Damien op.
Maar het goede humeur is er niet van kapot en we nemen de eerste, beste taxi die ons afzet aan de student home. De teller wijst 53500 dong aan (David merkt dat het duurder is de stad te verlaten dan de stad binnen te komen. Wellicht omdat er meer kans is om in de stad een klant te vinden achteraf) en we betalen 60000 dong om niet te moeten prutsen met al die kleine rommelbriefjes. Al bij al hebben we vanavond elk 11,25 euro (251.000 dong) uitgegeven en dat is gigantisch!
Op weg naar boven komt Damien een heleboel wegspringende ratten tegen en er is de eerste legendarische kakkerlak te vinden in zijn badkamer. De kakkerlak ligt op zijn rug en spartelt wild. Damien experimenteert even en zet de kakkerlak weer op zijn pootjes. Het ding is razendsnel maar na twee passen springt ie vastberaden terug op zijn rug om weer onnozel te spartelen. Misschien maken die producten de kakkerlak volledig stoned of zo. De kakkerlak vliegt in elk geval buiten waar hij opnieuw na twee passen frenetisch in spartelpositie springt. Na een heerlijke douche werkt Damien nog een kleinigheidje af aan zijn thesis alvorens dankbaar in bed te kruipen…
