Vandaag gebeurt overdag niet zoveel specials. Het is pas de avond dat er iets moet gebeuren: Dr. Hung organiseert een afscheidsparty. David moet het al een hele week horen: arrangementen op het forum van het lab, voorbereidingen wordt gemaakt. David laat een stuk van het forum vertalen door Binh. Het blijkt dat er gewoon ook zijn CV online staat. Waarom dat in godsnaam moest is David een raadsel. Ondertussen kennen we de Vietse gewoonten nu ook wel en het feit dat er ooit een student naar David is gekomen in volle verbazing over Davids CV, dat Dr. Hung ineens met volle lof over David sprak met Dr. Steenhaut en de constante bewondering die in de ogen fonkelt van de studenten laat geen twijfel meer mogelijk: Dr. Hung schept op bij de studenten over David. Hij maakt van David een soort held waar iedereen op moet lijken. Misschien wordt David gebruikt als reclamestunt voor Dr. Hungs lab…
De spontaneïteit van de party is echter volledig zoek! Er bestaat zelf een todo voor de party! Hoe fout kan het zijn? Zo wordt er bijvoorbeeld gepland dat we eerst een stuk of zes liedjes gaan moeten “performen” met een valse gitaar. Het blijkt kartonnen dingen te zijn gedrapeerd met zilverpapier waaraan vier oude gitaarsnaren zijn bevestigd. Het ding ziet er vreselijk kitsch uit.
Vervolgens gaat er een Miss Lab-verkiezing zijn indien er genoeg interesse is en vooral, indien er genoeg meisjes zijn (dat zou nog weleens een probleem kunnen zijn)
Daarna gaan we gezellig een film in surround kijken: Transformers (aaaaarghhhh). Ergens tussen in gaan we ook eens op het dak omdat Dr. Hung de sleutel van de dakdeur heeft! (gniffel gniffel. Binnenkort zullen we een blog opzetten met de gekke dakavonturen in Viet Nam)
Eerst moeten we nog zorgen voor wat videootjes voor onze performances. We willen toch die Viets wat cultuur bijbrengen dus zoeken we videos van Hooverphonic, Ozark Henry, Admiral Freebee en bij gebrek aan meer gepasts, Within temptation (ik weet het, ik weet het, het zijn Nederlanders, maar David is een volledig verbelgte Nederlander, dus dat maakt niet veel uit!)
Dr. Hue valt ineens binnen terwijl iedereen nog volop bezig is met de voorbereidingen voor de party. We moeten het echter kort houden met Dr. Hue omdat het bijna tijd is. We spreken met hem af voor de fietsen en om wat foto’s te bezichtigen met ons op maandag namiddag.
De studenten zijn ondertussen druk bezig met Dr. Hung om het surroundsysteem correct te laten werken. Ze prutsen aan de wirwar van kabels, kijken soms verslagen rond met een blik op oneindig, laten elke keer weer het irritante repetitieve surroundtestdeuntje spelen die normaalgezien door elke geluidsbox zou moeten gaan maar bij gebrek aan beter ping-ponged tussen de enige drie werkende boxen. Ondertussen is een andere student liedjes voor onze performance aan het zoeken en af en toe speelt hij er eentje af. Wie zich afvraagt hoe surrounddeuntje met Rhapsody (Symphonic metal groep) klinkt moet zijn nieuwsgierigheid maar beter wat in toom houden. Het is in elk geval niet om aan te horen! Het hele tafereel wordt doorspect met de charmes van de vietnamese taal (met keelgeluiden enz) en wanneer we dit als toeschouwers zien bedenken we toch dat Viet Nam een magnifiek land is. Al dat gepruts, en we weten dat het uiteindelijk zal werken. Al die chaos, zo typisch, zoveel Vietse charme gecondenseerd in een paar minuten puur plezier. Het geeft ons zin om een zakdoek boven te halen! Wat gaan we Vietnam toch missen…
Ondertussen zien we nog wat volk binnen stromen. We hebben al het spectaculaire aantal van 3 meisjes voor 8 jongens (ons niet inbegrepen). Nog eens een half uurtje later zijn we voltallig, wat het totaal brengt op 10 jongens en vier meisjes. Ineens zien we ook Dr. Tienh snel door het lab lopen in prachtig kostuum. Hij verdwijnt achter het tussenschot dat de studentenruimte afscheidt van de profruimte.
Dan wordt het tijd om te beginnen en Dr. Hung opent de party met een speech, dat vertaald wordt door een meisje dat nog niet zo lang in het lab is. Het gaat voornamelijk over een traditionele verwelkoming en de hoop dat alles plezierig zal zijn etc. “Etc” omdat het meisje niet kan volgen en 9/10 van de speech gaat verloren. Het blijkt echter dat we vrij snel moeten beginnen met onze performance, als openingsnummer. We vloeken binnensmonds en gieten nog snel ongezien een ad fundum Viet biertje binnen, met de hoop dat het ons gemakkelijker gaat vergaan, maar je kan even goed een glas water ad fundum drinken…
We zetten meteen een meeslepend liedje in: Franz Ferdinand - The Fallen om er in te komen. Het liedje is echter vrij monotoon en biedt weinig mogelijkheid tot gekke stoten met een fake gitaar. Het tweede liedje is Nirvana - Smells like teen spirit, wat al veel meer gekheden toelaat en David laat zich goed gaan in belachelijke floor slides, hevige gitaarbewegingen en andere stoten. Hij krijgt hevig gejuich als antwoord. Het derde liedje is het met gevoel beladen System of a down - Chop Suey, dat hevig afwisselt met prachtige gitaarstukjes. Dat laat toe meer gevoel in de bewegingen te brengen, maar het publiek vindt het blijkbaar saai. We hadden ook niet anders verwacht als je kijkt naar wat voor videoclips zij meestal kijken…
Maar bon, we zijn heel blij als we onze plaatsen terug mogen innemen en de meisjes het moeten overnemen met een karaokeliedje. Het is een fiasco omdat ze veel te verlegen zijn en de jongens van de klas helpen hen graag door mee te zingen. Het hele tafereel is gewoon grandioos fout, zoals gezien kan worden in de video’s die we opgenomen hebben.
Daarna volgt de missverkiezing waarop de meisjes één voor één een hoop vragen krijgen waar ze zo eerlijk mogelijk op moeten antwoorden. Het eerste meisje is zo verlegen dat er niet veel deftigs uit komt. Ook de vragen zijn nog wat stroef omdat er wat gebrek is aan inspiratie. Het tweede meisje is Hue. Ze is heel zelfzeker, heeft een sterk karakter (op het slechte af) en heeft al een vriend. De jongens zijn duidelijk minder geïnteresseerd in haar. Damien vraagt haar (via tolk) wat haar favoriete plek in Viet Nam is. Hierop antwoordt ze dat ze het liefst bij de rivier zit in haar geboortedorp. Ineens begint ze ook een traditioneel liedje te zingen van die streek. (later hebben we het liedje laten horen aan Lan die onmiddellijk wist uit welke streek die Hue komt) Het derde meisje is Oanh, waarmee we ook op Linux trip zijn gegaan. Zij moet het even doen met een lange stilte totdat Damien op haar af komt met een Duvel en een geribbeld plastic bekertje. De opdracht is dat indien ze het kan inschenken zodat er 8/10 bier is en 2/10 schuim, ze zijn stem krijgt. Eerst kapt ze de fles gewoon radicaal om, met veel schuim op de grond als gevolg, dan probeert ze het zachtjes te gieten, maar het bier op kamertemperatuur schuimt hevig in contact met de ribbeltjes van de beker. Het resultaat is 8/10 schuim en 2/10 bier. Damien toont daarna hoe het moet en slaagt er in haar schuim al doende ook weg te werken.
Ondertussen krijgt ze nog andere vragen, maar interesse voor haar is er niet echt. Het laatste meisje daarentegen krijgt een hele stroom van vragen op haar afgevuurd, zelfs van Dr. Hung. Het lijkt wel of ze vragen voor haar hebben opgespaard… We hebben zowat een voorgevoel over wie zal winnen. De vragen zijn in het algemeen toch heel serieus bedoeld en niet zozeer geaxeerd op gek plezier. We zouden het toch wat anders aanpakken...
We krabbelen snel een kruisje naast de naam op een briefje en dan is het tijd voor Transformers in surround. We zien hiervoor ineens Tien verschijnen van achter het tussenschot om weer snel te verdwijnen. Nu moet u weten, beste lezer, dat Dr. Hung in Spanje gedoctoreerd heeft en hij eens gezegd heeft dat hij niet zo graag Duitsland en Duitsers heeft. Dat hij veel meer voor de hartelijke Spanjaarden voelt. Toen hij het vertelde klonk het allemaal redelijk onschuldig, maar we weten nu ook dat Dr. Tien in Duitsland heeft gedoctoreerd en enorm hard werkt in het lab. Hij wordt door Dr. Hung net zoals de studenten behandeld en hem nu zo schichtig zien doen brengt al deze coherente data in ons beneveld brein op => slappe lach.
Maar bon, wie een beetje van surround kent, zal meteen merken wat er mis is aan de plaatsing van de geluidsboxen op deze manier:
De streep rechts is het scherm, de cirkels zijn mensen, de zwarte vierkanten zijn de boxen. Ik noem het graag Vietnamese Style Surround, oftewel: Inline Surround. Geeft prachtige geluidseffecten!
Niet dat het veel uitmaakt hoor. De film is zoals algemeen gekend een prachtstuk op vlak van special effects, maar heeft een grondig mankement aan verhaallijn en is bovendien doorspekt met Amerikanisering. Het heeft ook geen ondertiteling, waardoor er slechts 1 student echt kan volgen… Vooral de laatste rij met iedereen bijeen geplakt, waar wij ook tussen zitten, is lustig aan het spreken over allerlei andere dingen, aan het chatten of andere bezigheden. David is ook aan het afspreken om te gaan poolen met de studenten. Gelukkig lijken de 140 minuten niet zo lang als ze zijn. Ondertussen hebben we moeite om al dat goede bier dat hier zo duur is verkwist te zien. De studenten drinken er bijna niets van en we drinken zo goed als kan ongezien enkele van hun bekers leeg. Maar ja, we willen vanavond nog wat doen en het is niet de bedoeling dat we dat volledig dronken doen, dus blijft er veel over. Wat een zonde!
We zijn blij als het dan eindelijk 21u is. Van het dak is niets in huis gekomen. Tijdens het naar beneden gaan becomplimenteren we Dr. Hung voor de piekfijn georganiseerde party en ook de film. Hij heeft er ongetwijfeld veel moeite voor moeten doen om dat te downloaden (piekdownloadsnelheden van 15 kB/s)
Het was wel een onvergetelijke party, alleen zijn we beter gewoon in Viet Nam en is het onvergetelijke karakter ergens anders gelegen dan Dr. Hung voorzien had…
Die avond houden we het voor de rest nog rustig, elk aan onze eigen kant.
