59ste dag => Laatste secret

Vandaag moeten we weer aan het werk. Alleen kan Damien niet naar de HUT omdat hij de sleutel van het lokaal vrijdag is vergeten, binnenin het lokaal. Ineens heeft hij wel internet ontdekt in zijn kamer, dus is het niet volledig verloren tijd.

Tegen de middag gaan we samen eten, mi xao, omdat het zo lang geleden is en daarna gaan we samen naar het lab van Dr. Hung (Damien dut eerst nog even op zijn kamer)

De namiddag vliegt snel voorbij. Normaalgezien moest Dr. Lan vandaag haar evaluatie geven aan Damien, maar ze is ziek, dus het zal voor morgen zijn. Dat laat tijd aan Damien om nog wat zijn eindrapport af te werken.

Tegen de avond is Lan terug van bij haar familie. Het was daar herdenkingsdag van ancestors. Het ging dan voornamelijk over de grootmoeder van de grootmoeder, 40 jaar geleden overleden. Het is een feestgelegenheid waar veel gegeten wordt, de hele dag door.

We gaan eten bij secret, maar Lan lust geen rundsvlees. Ach, ons smaakt het in elk geval heel goed.

Daarna willen we nog een bezoekje brengen aan Binh, maar ze zit in het andere bureau, dat heel druk is. Lan wordt er duizelig van en verkiest eerder naar huis te gaan. We later er dus David achter.

We kopen onderweg een Karaoke-VCD voor 5000 dong en thuis zingen we nog wat Vietse karaoke, wat veel gelach teweeg brengt, vooral langs Lan kant omdat Damiens uitspraak heel grappig is.

58ste dag => Bi A

Vandaag kunnen we wat uitslapen, maar niet te lang. Hung, de student, heeft met ons en een paar andere studenten afgesproken om te gaan poolen. We zijn met zes en spelen in teams van 2. We wisselen regelmatig van teammates. We zijn heel blij te merken dat de studenten wel kunnen poolen en ze volgen de Amerikaanse regels.

We bedenken dat als ze poolen zoals ze bowlen, dat we dan een faire kans hebben. Het eerste spel spelen we samen tegen een student die het redelijk goed kan. Hij trekt de fouten van zijn partner goed op.

Het tweede spel speelt Hung mee in het andere team en hoewel hij heel modest zegt dat hij zal proberen spelen, blijkt hij al snel de beste speler van ons allen te zijn. Zijn knapste truuk is de witte bal zo raken dat die een sprongetje maakt boven een bal die hij niet mocht raken, bij het landen raakt hij een goede bal en de bal is binnen. Een prachtschot. Er was ook wat geluk bij, maar het was wel degelijk zijn bedoeling het sprongetje te wagen. We staan er met onze open mond bij.

We gaan ook nog met hen eten. Het is hetzelfde als onze gewoonlijke “plat du jour”, maar het is stukken lekkerder. Het restaurantje is vrij komiek ingericht en we moeten een trapje op naar een klein eetkamertje op de eerste verdieping. Moeilijk is het om niet op te merken hoe het trapje voor plaatswinning een stuk of vij gehalveerde treden heeft, hoe er een soortgelijk trapje naar de bovenverdieping verdwijnt over een overdekte binnenplaats en leuk detail voor de comminicatiewetenschappers: een oude bakeliettelefoon op een houten hanger hangt stoffig aan de muur. De koks, een bende vrouwen die zittend gehakt samenbrengen of vlees op stokjes zetten zien er redelijk mollig en oud uit. Eentje ervan is het vlees aan het braden boven een bakje kolen dat constant een windwaaier op zich krijgt. Het vlees wordt dus kort op heel hoge temperaturen gebracht. Heeerlijk!

Hierna nemen we ook afscheid van de studenten, de laatste groet eigenlijk en dan gaan we wat rusten.

De namiddag brengt Damien met Lan door op een rustige manier bij haar thuis. De avond wordt op dezelfde manier op het gemakje doorgebracht met wat muziek en veel luieren na een lekkere Banh my Döner Kebab. Behalve een goede droge worst, een goede pint bier en kaas, is het enige dat nog mist een lekkere Dürüm.

57ste dag => Op stap met de meisjes

Deze ochtend is het eindelijk weer weekend. Gedaan met werken en laten we volop genieten van onze weinige vrije tijd. We zouden naar hue geweest zijn moest het daar nu niet stormen, maar laten we er dan toch iets leuks van doen vandaag. Damien gaat voor een wandelingetje met Lan in het Lenin park, waar ze eigenlijk nog nooit geweest is. Ze vindt het heel ontspannend omdat er zoveel groen is en blijkbaar vindt ze natuur fantastisch. Dat is geen wonder voor iemand van het platteland. Een ritje op de belachelijke coaster brengt haar hart op topsnelheid en ze komt er bibberend uit. Het is beter er niet aan te denken wat ze zou doen moest ze eens in de Black Mamba gaan van Phantasialand (by the way, een fantastische coaster en echte aanrader).

Tegen dat we rond het grote meer gewandeld zijn is ze zodanig moe dat ze liever wil gaan rusten. Tja…

De maaltijd gaan we delen met David en Binh in ons lekkere restaurantje. Daar krijgen we weer een joint lesson Viets. We leren dingen zoals: “Ik wil hetzelfde als zij”, “zou u meer van dit kunnen brengen aub?” Dingen die we toch weer vergeten zijn tien minuten later.

De namiddag hebben we een trip gepland naar “The silk village”. Een aanrader volgens sommige Viets. Het ligt op een tiental km van Hanoi en blijkt net zoals Ba Trang lang een gewoon dorpje te zijn waar ze een heleboel winkels hebben gezet waar ze zijde verkopen.

Op de weg ernaartoe verliezen we elkaar constant omdat Binh blijkbaar een doorvlammer is in het verkeer, terwijl Lan meer van het voorzichtige type is. Af en toe moeten we dus stoppen, telefoneren om te vragen waar het is. Allemaal best grappig.

In het dorp vinden we dassen (die echt vreselijk lelijk zijn) en nog een heleboel vreselijk oud uitziende stoffen. Misschien zijn ze mooi in ceremoniële omstandigheden, maar zo los in de winkel trekt het ons niet echt aan.

We zoeken eigenlijk de manufactuur ervan. We moeten niet ver zoeken, want een poosje later zien we al een banner hangen boven straat waar ze duiden op een bezoekbaar atelier op 30 m. 30 meter verder horen we wel veel kabaal, maar zien we niets dat op een atelier lijkt. We wagen ons toch op de binnenplaats en er komt snel een vrouw op ons af om ons binnen te trekken waar een man in de 70dB door aan het slapen is en drie weefgetouwen zien. Bij het binnen komen schudt de vrouw de man wakker die een beetje verdwaasd bij een weefgetouw gaat zitten, maar hij moet er niets doen, dus zit hij daar maar. Het tandwielennetwerk doorspekt met houten stukken die willekeurig geassembleerd lijken te zijn is wel indrukwekkend.

We worden daarna natuurlijk uitgenodigd in de winkel, maar vinden daar niets naar onze smaak.

Wel ja, veel meer is er hier niet te zien, dus spreken we snel af dat we naar de allereerste unief van Hanoi zouden gaan en we zijn weer op weg. Ineens ziet Damien ook een hangbord hangen boven een cafe waar op staat: Bi A. En ineens valt de dong: Billiards wordt biaaaaa uitgesproken in het Viets. Ongetwijfeld een overving van het Frans. Dat is dus weer een woordje voor de collectie. We hebben reeds vernoemd: socola, banh my, bia, ca phe en nu komt er ook bi a bij.

Onderweg vindt Binh ons ineens en David laat met een grote grijns weten dat die eerste universiteit eigenlijk de Hanoi Literature Temple is, hetgene we al eens bezocht hebben. Tja, dan maar bij Lan gaan met zijn allen voor een spelletje jungle speed.

Onderweg vinden we nog enkele fruitwinkeltjes langs de weg en nu onze tijd geteld is willen we toch dringend wat uitproberen. We kopen dan ook allerlei fruit dat we nog niet gegeten hebben. Dankzij de koopvaardigheid van Lan krijgen we ferme kortingen. We hebben iets van een 4kg fruit voor 95000 dong, 5 euro dus. En daarvan is de helft voor een fruit dat eigenlijk buiten seizoen is. We smullen er dan ook op los en het is een extase voor de smaakpapillen.

Binh is niet echt het type voor Jungle Speed, maar we kunnen toch redelijk veel plezier maken. Dit houden we nog een uurtje vol en dan vallen we allemaal zo een beetje in slaap.

Wanneer Damien weer wakker wordt is David spoorloos verdwenen, Binh is bij de kapper hiernaast en heeft daar blijkbaar ook een douche genomen, Lan is aan de telefoon. Ze kondigt aan dat we naar een verjaardagsfeestje gaan van haar beste vriendin. We laten de zak fruit achter voor David omdat we vermoeden dat hij nog naar de student home zal gaan en vertrekken. Lan neemt Damien naar een buitenwijk van Hanoi waar ze de vriendin die nog kleiner is dan Lan ontmoet. Samen kopen we wat in voor de party in de lokale supermarkt en ze kondigen dan aan dat Damien maar even alleen moet blijven. Er is een pc voorhanden met internet, maar dat is niet zo interessant.

Een kwartier later komen ze terug en beginnen ze aan de voorbereidingen voor het feestje. Nog eens een half uurtje later komen de eerste gasten. De party houdt in dat we allemaal rond de snacks gaan zitten en ervan eten terwijl we gezellig kletsen. Voor Damien houdt dat natuurlijk in dat er meer gegeten wordt dan geklets. Ineens laat David weten dat hij in het Mausoleumpark van Ho Chi Minh is. Bij het horen hiervan wil Lan onmiddellijk gaan.

We nemen dus afscheid van de vier gasten en de gastvrouw (Damien moet een zinnetje opzeggen van Lan dat zoiets betekent als: “Gegroet bent u allen. Tot volgende keer”, wat geen tien minuten later weer volledig vergeten wordt)

Het Mausoleumpark ziet er volledig anders uit dan de vorige keer toen we hier om 23:30 waren. Nu loopt het vol van het volk. Voornamelijk koppeltjes die van de romantiek van de belichting willen genieten. De belichting is inderdaad heel gezellig en de sfeer is er best leuk. We vinden vrij snel David en Binh en terwijl we op het gemakje verder stappen worden mensen van rondom de Vietnamese vlag gehaald door een aantal soldaten. Er wordt een groot vierkant vrij gemaakt rond vlag van zowat 50 m² en de stilte breidt zich uit over het plein. Nieuwsgierig gaan we erbij staan om te zien wat er gaat gebeuren.

We hoeven niet lang te wachten opdat er een troep soldaten komt opmarcheren met een pas die sterk doet denken aan de Duitse soldaten van de tweede wereld oorlog. Ze komen in mooie formatie bij de vlag en halen deze heel ceremonieel naar beneden. Ik ben geen militarist en vindt het stijve gedoe best grappig, maar ik kan me inbeelden dat er mensen, misschien sommigen van onze lezers, dit protocol heel interessant vinden. Wel, ik heb er een video van opgenomen…

Na dit ceremoniële gedoe willen we ons naar de brommertjes begeven, maar het volk stroomt er nu met massa’s naartoe, dus is het beter nog even te wachten. Ondertussen speelt Lan een vrij komiek spel met David waarbij je moet hinken op een been met het andere genesteld aan het been van de andere persoon. Uitputtend lijkt het wel.

Het is nu toch redelijk laat, maar Binh heeft nog honger. Dus gaat ze dan nog maar eten met David. De rest gaat liever slapen.

56ste dag => Partyyyyyyyyy

Vandaag gebeurt overdag niet zoveel specials. Het is pas de avond dat er iets moet gebeuren: Dr. Hung organiseert een afscheidsparty. David moet het al een hele week horen: arrangementen op het forum van het lab, voorbereidingen wordt gemaakt. David laat een stuk van het forum vertalen door Binh. Het blijkt dat er gewoon ook zijn CV online staat. Waarom dat in godsnaam moest is David een raadsel. Ondertussen kennen we de Vietse gewoonten nu ook wel en het feit dat er ooit een student naar David is gekomen in volle verbazing over Davids CV, dat Dr. Hung ineens met volle lof over David sprak met Dr. Steenhaut en de constante bewondering die in de ogen fonkelt van de studenten laat geen twijfel meer mogelijk: Dr. Hung schept op bij de studenten over David. Hij maakt van David een soort held waar iedereen op moet lijken. Misschien wordt David gebruikt als reclamestunt voor Dr. Hungs lab…

De spontaneïteit van de party is echter volledig zoek! Er bestaat zelf een todo voor de party! Hoe fout kan het zijn? Zo wordt er bijvoorbeeld gepland dat we eerst een stuk of zes liedjes gaan moeten “performen” met een valse gitaar. Het blijkt kartonnen dingen te zijn gedrapeerd met zilverpapier waaraan vier oude gitaarsnaren zijn bevestigd. Het ding ziet er vreselijk kitsch uit.

Vervolgens gaat er een Miss Lab-verkiezing zijn indien er genoeg interesse is en vooral, indien er genoeg meisjes zijn (dat zou nog weleens een probleem kunnen zijn)

Daarna gaan we gezellig een film in surround kijken: Transformers (aaaaarghhhh). Ergens tussen in gaan we ook eens op het dak omdat Dr. Hung de sleutel van de dakdeur heeft! (gniffel gniffel. Binnenkort zullen we een blog opzetten met de gekke dakavonturen in Viet Nam)

Eerst moeten we nog zorgen voor wat videootjes voor onze performances. We willen toch die Viets wat cultuur bijbrengen dus zoeken we videos van Hooverphonic, Ozark Henry, Admiral Freebee en bij gebrek aan meer gepasts, Within temptation (ik weet het, ik weet het, het zijn Nederlanders, maar David is een volledig verbelgte Nederlander, dus dat maakt niet veel uit!)

Dr. Hue valt ineens binnen terwijl iedereen nog volop bezig is met de voorbereidingen voor de party. We moeten het echter kort houden met Dr. Hue omdat het bijna tijd is. We spreken met hem af voor de fietsen en om wat foto’s te bezichtigen met ons op maandag namiddag.

De studenten zijn ondertussen druk bezig met Dr. Hung om het surroundsysteem correct te laten werken. Ze prutsen aan de wirwar van kabels, kijken soms verslagen rond met een blik op oneindig, laten elke keer weer het irritante repetitieve surroundtestdeuntje spelen die normaalgezien door elke geluidsbox zou moeten gaan maar bij gebrek aan beter ping-ponged tussen de enige drie werkende boxen. Ondertussen is een andere student liedjes voor onze performance aan het zoeken en af en toe speelt hij er eentje af. Wie zich afvraagt hoe surrounddeuntje met Rhapsody (Symphonic metal groep) klinkt moet zijn nieuwsgierigheid maar beter wat in toom houden. Het is in elk geval niet om aan te horen! Het hele tafereel wordt doorspect met de charmes van de vietnamese taal (met keelgeluiden enz) en wanneer we dit als toeschouwers zien bedenken we toch dat Viet Nam een magnifiek land is. Al dat gepruts, en we weten dat het uiteindelijk zal werken. Al die chaos, zo typisch, zoveel Vietse charme gecondenseerd in een paar minuten puur plezier. Het geeft ons zin om een zakdoek boven te halen! Wat gaan we Vietnam toch missen…

Ondertussen zien we nog wat volk binnen stromen. We hebben al het spectaculaire aantal van 3 meisjes voor 8 jongens (ons niet inbegrepen). Nog eens een half uurtje later zijn we voltallig, wat het totaal brengt op 10 jongens en vier meisjes. Ineens zien we ook Dr. Tienh snel door het lab lopen in prachtig kostuum. Hij verdwijnt achter het tussenschot dat de studentenruimte afscheidt van de profruimte.

Dan wordt het tijd om te beginnen en Dr. Hung opent de party met een speech, dat vertaald wordt door een meisje dat nog niet zo lang in het lab is. Het gaat voornamelijk over een traditionele verwelkoming en de hoop dat alles plezierig zal zijn etc. “Etc” omdat het meisje niet kan volgen en 9/10 van de speech gaat verloren. Het blijkt echter dat we vrij snel moeten beginnen met onze performance, als openingsnummer. We vloeken binnensmonds en gieten nog snel ongezien een ad fundum Viet biertje binnen, met de hoop dat het ons gemakkelijker gaat vergaan, maar je kan even goed een glas water ad fundum drinken…

We zetten meteen een meeslepend liedje in: Franz Ferdinand - The Fallen om er in te komen. Het liedje is echter vrij monotoon en biedt weinig mogelijkheid tot gekke stoten met een fake gitaar. Het tweede liedje is Nirvana - Smells like teen spirit, wat al veel meer gekheden toelaat en David laat zich goed gaan in belachelijke floor slides, hevige gitaarbewegingen en andere stoten. Hij krijgt hevig gejuich als antwoord. Het derde liedje is het met gevoel beladen System of a down - Chop Suey, dat hevig afwisselt met prachtige gitaarstukjes. Dat laat toe meer gevoel in de bewegingen te brengen, maar het publiek vindt het blijkbaar saai. We hadden ook niet anders verwacht als je kijkt naar wat voor videoclips zij meestal kijken…

Maar bon, we zijn heel blij als we onze plaatsen terug mogen innemen en de meisjes het moeten overnemen met een karaokeliedje. Het is een fiasco omdat ze veel te verlegen zijn en de jongens van de klas helpen hen graag door mee te zingen. Het hele tafereel is gewoon grandioos fout, zoals gezien kan worden in de video’s die we opgenomen hebben.

Daarna volgt de missverkiezing waarop de meisjes één voor één een hoop vragen krijgen waar ze zo eerlijk mogelijk op moeten antwoorden. Het eerste meisje is zo verlegen dat er niet veel deftigs uit komt. Ook de vragen zijn nog wat stroef omdat er wat gebrek is aan inspiratie. Het tweede meisje is Hue. Ze is heel zelfzeker, heeft een sterk karakter (op het slechte af) en heeft al een vriend. De jongens zijn duidelijk minder geïnteresseerd in haar. Damien vraagt haar (via tolk) wat haar favoriete plek in Viet Nam is. Hierop antwoordt ze dat ze het liefst bij de rivier zit in haar geboortedorp. Ineens begint ze ook een traditioneel liedje te zingen van die streek. (later hebben we het liedje laten horen aan Lan die onmiddellijk wist uit welke streek die Hue komt) Het derde meisje is Oanh, waarmee we ook op Linux trip zijn gegaan. Zij moet het even doen met een lange stilte totdat Damien op haar af komt met een Duvel en een geribbeld plastic bekertje. De opdracht is dat indien ze het kan inschenken zodat er 8/10 bier is en 2/10 schuim, ze zijn stem krijgt. Eerst kapt ze de fles gewoon radicaal om, met veel schuim op de grond als gevolg, dan probeert ze het zachtjes te gieten, maar het bier op kamertemperatuur schuimt hevig in contact met de ribbeltjes van de beker. Het resultaat is 8/10 schuim en 2/10 bier. Damien toont daarna hoe het moet en slaagt er in haar schuim al doende ook weg te werken.

Ondertussen krijgt ze nog andere vragen, maar interesse voor haar is er niet echt. Het laatste meisje daarentegen krijgt een hele stroom van vragen op haar afgevuurd, zelfs van Dr. Hung. Het lijkt wel of ze vragen voor haar hebben opgespaard… We hebben zowat een voorgevoel over wie zal winnen. De vragen zijn in het algemeen toch heel serieus bedoeld en niet zozeer geaxeerd op gek plezier. We zouden het toch wat anders aanpakken...

We krabbelen snel een kruisje naast de naam op een briefje en dan is het tijd voor Transformers in surround. We zien hiervoor ineens Tien verschijnen van achter het tussenschot om weer snel te verdwijnen. Nu moet u weten, beste lezer, dat Dr. Hung in Spanje gedoctoreerd heeft en hij eens gezegd heeft dat hij niet zo graag Duitsland en Duitsers heeft. Dat hij veel meer voor de hartelijke Spanjaarden voelt. Toen hij het vertelde klonk het allemaal redelijk onschuldig, maar we weten nu ook dat Dr. Tien in Duitsland heeft gedoctoreerd en enorm hard werkt in het lab. Hij wordt door Dr. Hung net zoals de studenten behandeld en hem nu zo schichtig zien doen brengt al deze coherente data in ons beneveld brein op => slappe lach.

Maar bon, wie een beetje van surround kent, zal meteen merken wat er mis is aan de plaatsing van de geluidsboxen op deze manier:

De streep rechts is het scherm, de cirkels zijn mensen, de zwarte vierkanten zijn de boxen. Ik noem het graag Vietnamese Style Surround, oftewel: Inline Surround. Geeft prachtige geluidseffecten!

Niet dat het veel uitmaakt hoor. De film is zoals algemeen gekend een prachtstuk op vlak van special effects, maar heeft een grondig mankement aan verhaallijn en is bovendien doorspekt met Amerikanisering. Het heeft ook geen ondertiteling, waardoor er slechts 1 student echt kan volgen… Vooral de laatste rij met iedereen bijeen geplakt, waar wij ook tussen zitten, is lustig aan het spreken over allerlei andere dingen, aan het chatten of andere bezigheden. David is ook aan het afspreken om te gaan poolen met de studenten. Gelukkig lijken de 140 minuten niet zo lang als ze zijn. Ondertussen hebben we moeite om al dat goede bier dat hier zo duur is verkwist te zien. De studenten drinken er bijna niets van en we drinken zo goed als kan ongezien enkele van hun bekers leeg. Maar ja, we willen vanavond nog wat doen en het is niet de bedoeling dat we dat volledig dronken doen, dus blijft er veel over. Wat een zonde!

We zijn blij als het dan eindelijk 21u is. Van het dak is niets in huis gekomen. Tijdens het naar beneden gaan becomplimenteren we Dr. Hung voor de piekfijn georganiseerde party en ook de film. Hij heeft er ongetwijfeld veel moeite voor moeten doen om dat te downloaden (piekdownloadsnelheden van 15 kB/s)

Het was wel een onvergetelijke party, alleen zijn we beter gewoon in Viet Nam en is het onvergetelijke karakter ergens anders gelegen dan Dr. Hung voorzien had…

Die avond houden we het voor de rest nog rustig, elk aan onze eigen kant.

55ste dag => Familiebezoekjes

Vandaag wil Lan iets speciaals doen. Ze zegt iets over gia lam, wat in het woordenboek vertaald wordt als pagoda. Aha, een leuk cultureel uitstapjes dus… Dus gaat Damien batterijen kopen, wat eigenlijk zwaarder valt dan gedacht omdat batterijen niet zo gemakkelijk te vinden zijn. Uiteindelijk toch batterijen gevonden voor 50 eurocent het stuk, hehehe. Lan brengt Damien net buiten Hanoi, dichtbij Bat Trang. Ze zoeft door smalle straatjes van 90cm breed met haar brommertje, neemt de 90 graden bochten heel professioneel en stopt ineens aan een winkeltje, een kruidenierszaak. Ze koopt er yoghurt en chocomelkjes. Dit wordt toch een heel rare culturele uitstap, bedenkt Damien ineens. Een beetje verder het doolhof in komen we ineens aan een huis waar een oud vrouwtje ons vriendelijk, maar zakelijk begroet. Onmiddellijk komt uit een verloren hoek van de woonkamer een kind van 3 op Lan af om met volle vaart in haar armen te springen. Nu wordt het allemaal duidelijk: Dit is het jongetje dat ze zo goed verzorgd heeft de twee eerste jaren van zijn leven. Hij is duidelijk dol op haar. We blijven er nog een uurtje zitten. Lan leert het jongetje heel veel dingen. De jongen kent bijvoorbeeld al het alfabet, de namen van de meest bekende vormpjes (vierkant, cirkel, cilinder, parallellepipedum, …) namen van een heleboel dieren, kleuren uiteraard en hij spreekt heel goed Viet waarop Damien jaloers kan zijn. Het is amper te geloven dat deze jongen 3 is. In België mogen we al blij zijn als een jongen van vier het niveau heeft van dit mannetje. De grootmoeder is inderdaad heel erg zakelijk en wil de yoghurtjes al voor haar eigen voorraad inslaan.

De grootvader, die laat thuis komt van het werk is gek op zijn kleinzoontje en dat is wederzijds. Het is dus snel duidelijk dat het voor het jongetje redelijk moeilijk moest geweest zijn.

Lan is blijkbaar in haar nopjes en wil naar een volgende familielid. Eerst gaan we echter eten, weer de “lekkere” kippenpootjes (Damien richt zich vooral op kippenvleugels).

De familie waar we nu gaan is blijkbaar een tante van Lan. Eigenlijk is het de dochter van de zus van de grootmoeder van Lan langs moederkant. Ze is even oud als Lans moeder. Zij hebben een kruidenierszaak die goed blijkt te draaien. Er wordt een bier in de handen van Damien gestoken, maar hij vraagt The. Ze willen hem echter geen thee geven vooraleer hij bier drinkt. Ondertussen kletst Lan er weer op haar vrolijke manier op los en Damien verstaat hier en daar woordjes. Het gaat weer over onze gekke avonturen in Hanoi.

Na een uurtje mogen we weer vertrekken en we keren huiswaarts.

54ste dag => Levenssparing gestolen

Vandaag hebben we afgesproken met Binh om het geld van de geannuleerde ticketten terug te krijgen. We nemen Lan ook mee. Het lijkt eens interessant om te zien hoe deze twee werelden met elkaar zullen interageren. Het zijn twee volledig gescheiden werelden en de kloof is heel groot.

Het blijkt dat ze wel redelijk goed overeen kunnen komen. Ze spreken vrij snel over koetjes en kalfjes met elkaar. Omdat ze moet wachten tot sluitingstijd gaan we even een Vietnamese pitta döner kebap halen. Het wordt hier gegeven in een driehoekig broodje.

Net na het eten horen we ineens hysterische kregen van de overkant van de straat. Een vrouw rent gillend uit haar winkeltje, wild met de armen zwaaiend. Lan grijpt Damiens hand stevig vast en bijt op haar onderlip, Binh kijkt heel serieus: De laptop van de vrouw is gestolen terwijl ze haar rug even naar de “klant” had gekeerd. Mensen, Viets uiteraard, komen van overal naar de vrouw toe om haar te proberen troosten, maar niet goed wetend hoe. Een laptop is hier voor de doorsnee persoon een levenslange sparing. Als dat verdwijnt kunnen we ons best inbeelden dat het een ramp is. De vrouw is niet te troosten, ze snikt hevig terwijl ze overal heen en weer loopt. Gejammer door de tranen heen, het is hartverscheurend. We voelen ons echt slecht, vol medeleven voor wat haar overvalt.

Binh kan een beetje kletsen met andere mensen in de buurt en het is slechts de tweede keer in jaren dat zoiets gebeurd. De politie kan ook niet helpen. De eerste keer werd gewoon een gsm van 800euro die op een bureau lag gestolen, wat al meer normaal is. Ook dat was in de tijd een ramp.

Na de dienst van Binh hebben we nog zin om iets te gaan drinken en we gaan weer in het cafetje van Toon. Deze keer proberen we behalve de klassieke sinh to du du ook een sinh to mang cau, wat sterk lijkt op yoghurt en helemaal niet slecht is.

53ste dag => Ratatouille met rupsen

Lan heeft gevraagd aan Damien een beetje Engels te geven en Damien gaat zich vandaag daarmee bezig houden. Het kan geen kwaad haar te helpen. Ze leert ook heel snel, vooral omdat ze ooit al Engels had en het nu snel weer terug in haar geheugen springt. Wel, als het haar gaat helpen om gemakkelijker weer aan het Engels te komen en zo verder naar een betere job kan leiden, dan is dit wel degelijk ontwikkelingshulp. En daar wil Damien met veel plezier aan meedoen!

De avond vragen we ons af of Lan ooit naar de bios is gegaan. Dat valt waarschijnlijk ver buiten haar betaalbare grenzen. We kunnen haar overtuigen om het eens te proberen en samen gaan we eerst een maaltijdje eten. We vinden een rijsttent waar ze dingen verkopen dat we tot nu toe nog niet gezien hebben: Rupsen. Ook verkopen ze mini-sardientjes, geroosterd. Damien heeft wel zin in een culinair experimentje en wil 5 rupsjes vragen. Hij krijgt echter de volle pot. Daar zit hij dan met zijn 20 rupsjes. Hopelijk zijn ze lekker.

Eens gezeten wil David als eerste proeven. Het is nu spijtig dat we het fototoestel niet meehebben, want deze keer kan David zijn pokerface niet boven halen. Zijn gezicht vertrekt onmiddellijk. Tja, als je iets krokants verwacht en je je merkt ineens dat het binnenste zo een beetje vloeibaar is, dan heb je even een cultuurschok.

Damien laat zich toch niet afschrikken, en Lan vindt het lekker. Het smaakt eigenlijk een beetje zoals erwten. Slecht is het zeker niet. We eten wel garnalen, dus waarom ook geen rupsen?

In de bios is het even moeilijk te kiezen omdat we niets weten over Lans filmkeuzes (behalve dat ze graag Koreaanse films ziet) en omdat David en Damiens filmvoorkeuren anders liggen. Ach, met Ratatouille kunnen we niet mis doen he. Het bioskoopticket is op zich niet zo duur: 2,45€, maar is duidelijk alleen toegankelijk voor de middenklasse. Het bioskoopcomplex is vergelijkbaar met de onze, op het feit na dat hier bijna geen kat is. Tijdens de trailer merken we al meteen waar we in gestapt zijn met Lan. Ze schrikt zich te pletter bij de vele explosies van de actiefilm. Ineens twijfelen we eraan of ze snel genoeg leest voor de ondertitels.

Wanneer de film begint blijkt dat wel ok te zijn. Ze lacht zich te pletter met elk mopje bijna, maar de leuke, typische pixar-details ontgaan haar. Ze schrikt zich ook telkens een bult als er een bliksem inslaat of iets dergelijks. Het is ook hilarisch dat ze enkele Engelse woorden herkent en deze met veel plezier herhaalt. De uitdrukkingen die we van haar gewoon zijn zoals: “oh no!” en “All right” of nog “hou la la” komen er weer lustig uit. Het is allemaal puur genot. Het is echt leuk iemand zo gemakkelijk, met zo weinig zo gelukkig te kunnen maken. We zijn ook blij dat we geen zware film gekozen hebben. Het zou haar totaal anders bekomen!

Nu is het tenminste alweer een geslaagde avond!

52ste dag => Hue onder water

Vandaag weer de eerste werkdag van de week en Lan gaat vandaag naar haar familie. Misschien kunnen we nog iets doen met haar deze avond. Overdag gebeurt er in elk geval niet zoveel. We zien het einde van onze fantastische reis nader komen en het wordt steeds moeilijker om te werken.

De avond gaat David terug bij Binh proberen gaan. Het is een beetje hopen dat ze op hetzelfde bureau zal zitten, want ze werkt eigenlijk op twee plaatsen.

Damien gaat mi-xao eten in het lekkere restaurantje waar hij tot zijn afgrijzen Amerikanen ziet. Als die hier ook al komen verliest het restaurantje al zijn charme.

Terwijl Damien met Lan afspreekt om nog wat foto’s te bekijken slaagt David er in Binh te vinden en haar langs de neus weg uit te nodigen om met hem naar Hue te gaan ipv Damien, omdat hij namelijk zijn ticket wil aflassen. Binh wil meteen gaan, maar ze heeft te kampen met een aantal problemen op vlak van organisatie. Hoe vrij krijgen van haar baas? Ze laat echter weten dat er hevige storm is in Hue en het best is niet te gaan. Ze wil haar werk weer vroegtijdig verlaten, maar haar baas komt nog eens kijken, waardoor ze fameus onder haar voeten krijgt. Op heterdaad betrapt. Om 21u had Binh afgesproken met een vriendin van haar en samen gaan ze met David nog iets drinken. De vriendin geeft Vietnamese lessen aan buitenlanders en beide meisjes zijn schoonheden. David is in zijn nopjes, net zoals de meisjes. Nu wordt het toch heel spijtig dat we Viet Nam moeten verlaten.

We hebben allemaal op ons eigen manier een fantastische avond en we bedenken dat het leven toch mooi is…

51ste dag => Bat Trang Lang

Normaal gezien zouden we nu op Phuc moeten wachten voor de student home om 9u. Als Phuc er om 9:10 nog altijd niet is proberen we hem te bereiken, maar tevergeefs. Geen Phuc te zien. Damien blijft ook treuzelen en David zit te bedenken dat hij nog steeds geen orchidee (Lan), koffie (Phuc) of zure vermicelli (dam mien) ziet. Ook weten we dat Tum hart betekent en dat hoang gram betekent (dat is dan minder poëtisch), Huong is parfum, Oanh is een blauwe vogel. Aan originele namen mankeren ze hier niet!

In de zoektocht naar een backup plan voor vandaag gaat David maar informatie vragen aan Chris. Ze geeft meteen genoeg plaatsen om te bezoeken voor een week, met bijhorende busstops en -tijden. De 'pottery village' (Bat Tran) en de 'silk village' schijnen wel het mooiste te zijn.

Tegen 11u vertrekken we dan maar naar Bat Tran village. We gaan met een brommertje en een fiets.
Bat Trang village is een dorpje dat voornamelijk door Viets wordt bezocht. We zien er eigenlijk geen toeristen. Wat ze het oude dorp noemen blijkt gewoon een marktplaats te zijn waar ze allerlei lemen dingen verkopen. We stellen voor Lan een zeer leuke armband samen die eenvoudig zegt: “Hinh or Mao”, wat slaat op “Vorm of kleur” voor Jungle Speed, hetgene ons toch enkele goede lachmomenten heeft bezorgd.

Damien ziet het wel zitten om een theesetje te kopen, maar ze combineren slecht de theepot met de theekopjes, dus kopen we niets. Alles is hier wel bijzonder goedkoop. Voor mensen die het graag hebben kan dit dorpje heel interessant zijn.

Daarna, omdat we toch in de buurt zijn, gaan we familie bezoeken van Lan. Een tante die verhuisd is door te trouwen en nu een eetwinkeltje uitbaat. Ze is in tegenstelling tot de ouders van Lan niet arm, maar ze heeft het goed. We maken kennis met de kinderliefde die Lan in zich heeft als ze speelt met haar neefjes, die bijzonder grappig zijn. De ene leert Engels op school en kan het al redelijk goed, de ander is nog een kleuter die alleen denkt aan spelen, en hij doet het ook met volle genot.

We volgen Lan ook naar een schoenwinkel waar ze 80000 dong betaalt voor sportschoenen, wat veel is volgens haar normen. Als we haar dan vertellen dat David 140000 betaald heeft voor sandalen voelt ze zich plots een stuk beter, hehe.

We worden ook bij het avondmaal uitgenodigd. Ze vragen ons of we hond willen. Omdat we toch eens twee keer moeten proeven om een deftig beeld te hebben van wat het is stemmen we toe. We krijgen tijdens de maaltijd dubieuze rijstwijn, maar kunnen gelukkig de schade beperken tot 4 kleine glaasjes.

De hond is lekkerder omdat deze rijker gekruid is. De worstjes van lever of zoiets is ook lekkerder. Er is ook beenhesp (ook van hond he) te eten en helaas een sausje gemaakt van allerlei ingewanden dat een vreselijke geur verspreid en spijtig genoeg de rest bederft. Een keer proeven is genoeg om de hele maaltijd om zeep te helpen. We moeten ons echt inhouden om niet te kokhalzen.

Gelukkig komt de thee redelijk snel daarna. De sterke bitterheid verjaagd elke viezigheid en we kunnen weer rustig ademen.

We nemen afscheid van de ontvankelijke familie waarbij we nu we toch een beetje meer Viets kennen veel plezier gemaakt hebben met Lans tante. Vooral voor Lan was het leuk, wat ons duidelijk maakt dat ze er ook heel veel van genoten heeft.

Om de dag perfect te eindigen wil Lan met ons nog naar die kerk gaan. Onderweg is er weer file en door een verkeerde weg te nemen moeten we door de vreselijke kou drie kwart uur zoeken naar onze bestemming. We vinden deze uiteindelijk gelukkig wel, maar het blijkt ineens veranderd te zijn. Lan wil met ons naar de nachtmarkt. Het blijkt dat ze dit ook wilde doen die ene avond dat we domweg door het oude centrum gelopen hebben voor niets. Maar ja, de markt is er alleen in het weekend.

Lan geniet er fameus van. Ze blijft een beetje overal hangen, dit duidelijk niet gewoon. We heeft de markt nog maar een keer in haar leven gezien. Het is waar dat het gezellig is allemaal. Veel licht, veel volk, uitheemse (voor ons dan toch) waren allerhande en achtergrondmuziek maakt het tafereel compleet. Wat het verloop ervan betreft is het vergelijkbaar met onze markten, op het geroep van de marktkramers na. Deze is namelijk niet aanwezig hier.

We gaan de markt twee keer rond en keren terug naar het brommertje en fiets. We willen nog wat drinken, vooral David dan, omdat hij toch een serieus aantal kilometertjes in de benen heeft.

We gaan in de Hang Hanh straat in het cafetje waar we met Toon gingen. Het is er redelijk goedkoop en hun vruchtensappen zijn helemaal niet slecht.

Na dit keren we huiswaarts. Voor Lan was de dag perfect en dat maakt de dag echt compleet!

50ste dag => De waarheid achter de glimlach

Deze ochtend heeft Lan alles uitgelegd aan Damien. De situatie is veel desastreuzer voor haar als we dachten. Ze komt uit een arme familie, dat wisten we al. Haar broer moet onderhouden worden, dat wisten we ook. Wat we echter niet wisten is dat ze school heeft moeten opgeven om haar ouders te kunnen helpen rond te komen. Ze is reeds op vroege leeftijd met de realiteit geconfronteerd geraakt. Lange werkdagen, dat eigenlijk uitsloverij is, omdat de werkgevers hier goden zijn, omdat er zoveel vraag naar werk is, en dat de werknemer nergens staat, wanhopig om een werkje te vinden, wat het werk ook is. Ze heeft blijkbaar ook een groot hart omdat ze wil zorgen voor een neefje dat met gescheiden ouders ziet en een gierige, nalatige grootmoeder moet leven. Ondertussen slaagt ze erin geld te sparen voor later. Daarvoor moet ze af en toe een maaltijd overslaan. Van luxe is geen sprake en de drempel om iets luxe te noemen is hier bijzonder laag. Mijn kamer hier in Hanoi is al luxueus voor haar.

Dat ze nu 30 dagen per maand moet kloppen om rond te komen is ongelooflijk. En het erge is dat ze niet de enige is. Zo zijn er nog verhalen die hierop sterk gelijken. Misschien denken mensen dat dit niets te doen heeft op deze blog, maar als het zo frekwent is, dan maakt het deel uit van de Vietse cultuur. Een hard leven, gemaskerd door vriendelijke gezichten. Altijd blij uitziend, maar diep vanbinnen, aan de rand van de wanhoop. Een sterke zin en gevoel voor overleving, altijd met een lach. Het Vietnamese volk is bijzonder moedig. Na alle oorlogen, na alle vrijvechterijen komt het land eindelijk tot rust, maar dat betekent niet dat het volk er goed bij zit. Het is waar dat het zuiden van het land het beter heeft, en dat het technologieparadox hier degelijk aanwezig is, maar Vietnam kan nog niet zo snel als men denkt van zijn statuut van ontwikkelingsland af geraken. Er is nog veel mis en evolutie gaat traag. 20 jaar na de laatste zware crisis is de situatie al goed gevorderd, maar ik denk dat we nog wat zullen moeten wachten vooraleer we Vietnam een leefbaar land gaan kunnen noemen.

Dit is toch even zwaarder te slikken dan verwacht, maar dat ze Damien zo in vertrouwen neemt is een goed teken. De afspraak voor morgen wordt bevestigd. Wat kunnen we anders geven dan een beetje plezier aan dit meisje. Iets om er een beetje uit te stappen? Er het beste van maken, zodat ze haar miserie, als is het maar even, volledig te kunnen vergeten.

Tegen 12u komt Damien bij David aan en samen gaan we de typische middagschotel eten. Het verhaal van Lan doet David even hard schrikken.

Hai heeft ook laten weten, niet lang geleden dat de afspraak afgezegd moet worden omdat ze ziek is. Dat maakt ons natuurlijk wat ongelukkig omdat we nu ineens niet weten wat te doen van onze dag en vooral dat onze dagen toch redelijk beperkt zijn nu we bijna terug moeten. Elke verloren minuut is een ramp.

Maar ja, misschien kunnen we ervan profiteren om naar het winkelcentrum te gaan om onze lading souveniers te gaan halen. Waarom ook niet een trip naar Hue plannen voor het laatste weekend. Naar het schijnt is deze oude keizerlijke stad zeer mooi.

Dr. Lan zei dat er dichtbij de student home een agentschap is dat de vliegtuigticketten voor ons kan regelen. We gaan daar dus naartoe en we zijn niet verbaasd te merken dat ze hier geen woord Engels spreken. Dus met woordenboeken, gebaren, papiertjes enz slagen we erin te laten weten dat we 10/11 willen vertrekken en 12/09 willen terugkomen. Het blijkt echter zo dat er geen plaats meer is op het vliegtuig voor 19u. Daarmee verliezen we een dag en David kan zich niet permitteren een dag af te snoepen van de laatste week in Dr. Hungs lab. Ook vrijdagavond geen mogelijkheid, dus is het om zeep. We gaan nog eens proberen in het oude centrum, waar de kans dat er iemand Engels spreekt groter is. Daarmee gaan we tenminste andere mogelijkheden kunnen bespreken.

In het centrum zoeken we een tijdje, al rondkijkend rondfietsend, maar het is toch raar hoe moeilijk het is iets te vinden als je het zoekt. Gewoonlijk zien we hier toeristenbureau’s bij massa’s, nu niets!

We herinneren ons ineens dat er eentje is in de Hang Hanh straat en daar vinden we een bevallig meisje dat heel goed Engels spreekt, alsook fantastisch Frans spreekt. Ze heeft echter een verband op haar rechterkaak. Ze geeft ons de mogelijkheden voor de reis en David gaat al gauw genoeg geld afhalen. Hij moet er echter ver moet gaan en blijft 10 minuten weg. Ondertussen begint het meisje een aangenaam babbeltje te slaan met Damien. Ze vertelt haar naam, wat ze allemaal gestudeerd heeft, is heel geïnteresseerd in ons verhaal hier en wanneer David terug komt gaat het zo gewoon verder. Als echter blijkt dat de trip met het vliegtuig bijna 200$ zou kosten, willen we afhaken. Het alternatief, de trein, is dan zo gek niet. Vooral dat deze ’s nachts reist, wat betekent dat we geen tijd verliezen overdag. Dat lijkt dus de ideale oplossing te zijn.

We blijven lustig spreken over koetjes en kalfjes, het atomium, manneken pis, Belgische politiek (dat voor een land als vietnam belachelijk oogt uiteraard) en zo is het ineens 20:30. We zitten hier dus toevallig 4u te kletsen. Binh, want dat is haar naam, moet stoppen om 21u, maar ze weet dat haar baas niet meer zal langskomen, dus waarom niet eindigen om 20:30? Daarna wil ze naar haar zus gaan, die voor haar gekookt heeft.

Als David haar echter uitnodigt om met ons iets te gaan eten kan ze de uitnodiging niet afslaan en we nemen haar mee naar de plaats waar ze “Secret” serveren, of platter: rund. We geraken onze weg kwijt omdat er nachtmarkt is in het centrum en dat het moeilijk is een alternatieve weg te vinden. We vinden na een aantal keer de weg vragen toch het plekje en het blijkt dat Binh nog nooit zulks gegeten heeft. Ze vindt het wel lekker.

Ze vergezelt ons terug naar huis en verdwijnt weer even snel als ze gekomen is. Welja, ze heeft haar gsm-nummer gegeven, dus kunnen we nog eens met haar afspreken.

49ste dag => Pintje met koffie

Deze avond spreken we af met Phuc (is een merk van koffie in Viet Nam) om 20u. Als alles ok is, heeft Lan vrij genomen vanaf 20u. Eerst moeten we nog even via de kleermaker gaan voor de bijbematingen. Iedereen die ooit een maatpak heeft laten maken weet wat dit met zich meebrengt. Dat heb ik al eens vermeld. Maar als het gaat om bijknippen enz is het nog eens vier keer erger. Het is een lelijke stereotiep, maar het is echt geen wonder dat kleermaker geprefereerd wordt door homoseksuele mannen… David kan er vanop zijn stoel fameus mee lachen, maar het vergaat Damien die het allemaal moet ondergaan.

Gelukkig is het bijna tijd om Phuc te gaan ophalen en geen vijf minuutjes later is hij daar al. Wanneer we bij Lan aankomen blijkt dat ze een lange avond dienst heeft. Het is ook tsjokvol met volk nu. Lan heeft het bijzonder druk en moet omgaan met dronken Laossianen en Koreanen. Het doet enorm pijn om dit allemaal aan te zien. Phuc, die inmiddels een goede vriend van Lan is geworden deelt met zijn visie over dit werk, dat heel veel overeen komt met de onze. We waren gekomen om te eten, dus laten we Lan ook kiezen voor ons. De grap is dat ze frietjes kiest alsook een zeevruchtenschotel. We uiten onze verbazing over de frietjes, altijd die frietjes aan Phuc. Hij zegt dat het prima ingeburgerd is. Dat het volkomen normaal is. Dat ze hier regelmatig frietjes eten. Het is een erfenis van de Franse invloed, net zoals het brood dat gek genoeg Banh Mi heet. Het is ontzettend logisch voor iemand die Frans en Viets kent. Banh is het verzamelwoord voor alle deegwaren, mie de pain is het broodwit.

Na een stuk of 8 pintjes is het tijd voor Phuc om te vertrekken. We spreken nog af voor zondag om samen de grote Katholieke kerk van Hanoi te gaan bezichtigen. Veel conversatie is er eigenlijk niet geweest. Hij is vooral goed in schriftelijk Engels. We hebben wel het ene en het andere geleerd over wat de vrienden van Lan vinden over haar werk. Blijkbaar is zij de enige die het werk graag doet. Op een of andere manier beginnen we er fameus aan te twijfelen en zijn onze vermoedens dat het uit pure noodzaak is groter geworden.

Damien blijft nog even achter om deftig af te spreken voor overmorgen. We zouden graag met haar naar het pottenbakkerijdorp gaan, 15km van Hanoi verwijderd. Morgen heeft David een uitstapje gepland met Hai, het meisje dat goed Engels sprak op het trouwfeest. We beginnen meer en meer Vietnamese schoonheden ter herkennen. In het begin leek iedereen een beetje op elkaar. Nu merken we de mooie trekjes die elke persoon uniek maakt. Hai is een Vietse schoonheid.

Thuis gekomen krijgt Damien nog sms-contact met Lan, vol met openbaringen. Dit vraagt naar meer duidelijkheid en morgenvroeg zal hij even bij haar langsgaan om op papier te communiceren, wat altijd meer duidelijkheid schept.

48ste dag => Vietse legende

Vandaag moet Damien de presentatie geven voor Dr. Hungs lab. Daarbij zullen enkele studenten aanwezig zijn alsook Dr. Lan en Dr. Steenhaut. De presentatie moet in vloeiend Engels gegeven worden, wat problemen zal opleveren voor de meeste studenten. Dat moet pas in de namiddag en we profiteren van de gelegenheid om even op te zoeken wat die trau cau eigenlijk is. Wel, we gaan even iedereen laten genieten van een stukje algemene cultuur:

Trầu cau

The Betel (Piper betle) is a spice whose leaves have medicinal properties.

The leaves are chewed together with the mineral slaked lime (calcium hydroxide = gebluste kalk) and the areca nut which, by association, is sometimes inaccurately called the "betel nut".

The betel and areca also play an important role in Vietnamese culture. In Vietnamese there is a saying that "the betel begins the conversation", referring to the practice of people chewing betel in formal occasions or "to break the ice" in awkward situational conversations.

The betel leaves and areca nuts are used ceremonially in traditional Vietnamese weddings as well. Based on a folk tale about the origins of these plants, the groom traditionally offer the bride's parents betel leaves and areca nuts (among other things) in exchange for the bride. In more agricultural parts of Vietnam, betel leaves and areca juices start the talk between the groom's parents and the bride's parents about the young couple's marriage.

The betel and areca are such important symbols of love and marriage such that in Vietnamese the phrase "matters of betel and areca" (chuyện trầu cau) is synonymous with marriage.

Here is the folk tale explaining the origin of this Vietnamese tradition:

Story of the betel leaf and the areca nut

There were two twin brothers of the Cao family. Their names were Tan for the eldest brother, and Lang for the youngest one. They got schooling with a Taoist named Chu Chu who lived with his eighteen-year old daughter. He then married her to Tân, and the young couple lived their conjugal life happily. But, Lang found out that his brother treated him less intimately since he got married. In fact, Lang left the house wandering around the country. He reached a larger river and couldn't cross it. Not even a small boat was in the vicinity to transport him to the other side of the river. He was so sad that he kept on weeping till death and was transformed into a lime-stone lying by the river side.

Troubled by the long absence of his brother, Tân went out to look for him. When he reached the riverside he sat on the lime-stone and died by exhaustion and weariness. He was transformed into an areca tree. The young woman in turn was upset by the long absence of her husband and got out for a search. She reached the same place where the areca tree had grown, leaned against the tree and died, transformed into a plant with large piquant leaves climbing on the areca tree. Hearing of this tragic love story, local inhabitants in the area set up a temple to their memory.

One day, King Hùng went by the site and gained knowledge of this story from local people. He ordered his men to take and ground together a leaf of betel, an areca nut and a piece of lime. A juice as red as human blood was squeezed out from the melange. He tasted the juice and found it delicious. Then he recommended the use of betel chewed along with areca nut and lime at every marital ceremony. From this time on, chewing betel became a custom for Vietnamese, and very often they began their conversation with a quid of betel.

Properties

The lime acts to keep the active ingredient of the betel leaf in its freebase or alkaline form, thus enabling it to enter the bloodstream via sublingual absorption. The areca nut contains the alkaloid arecoline, which promotes salivation (the saliva is stained red), and is itself a stimulant. This combination, known as a "betel quid", has been used for several thousand years. Tobacco is sometimes added.

Because of its strong basic properties, calcium hydroxide has varied uses, such as

• A flocculant, in water and sewage treatment and improvement of acid soils
• An ingredient in whitewash (paint), mortar, and plaster
• An alkali used as a lye substitute in no-lye hair relaxers
• A chemical depilatory agent found in Nair
• A chemical reagent
• In the reef aquarium hobby for adding bio-available calcium in solution for calcium-using animals such as algae, snails, hard tube worms, and Corals (often referred to as Kalkwasser mix)
• In the tanning industry for neutralization of extra acid
• In the petroleum refining industry for the manufacture of additives to oils (salicatic, sulphatic, fenatic)
• In the chemical industry for manufacture of calcium stearate
• In the food industry for processing water (for alcoholic and soft drinks)
• For clearing a brine of carbonates of calcium and magnesium in the manufacture of salt for food and pharmacopoeia
• In Native American and Latin American cooking, calcium hydroxide is called "cal". Corn cooked with cal becomes nixtamal which significantly increases its nutrition value, and is also considered tastier and easier to digest.
• In chewing Betel nut or coca leaves, calcium hydroxide is usually chewed alongside to keep the alkaloid stimulants chemically available for absorption by the body
• A filler
• In the petrochemical industry for manufacturing solid oil of various marks
• In the manufacture of brake pads
• In the manufacture of ebonite
• For preparation of dry mixes for painting and decorating
• In manufacturing mixes for pesticides
• In manufacturing a drug called "Polikar" for fighting decay (due to fungus) of fruits and vegetables during storage
• A dressing in paste form used for anti-microbial effect during a dental root canal procedure.

Health risks

An overdose of Calcium hydroxide can have dangerous symptoms, including

• Difficulty in breathing
• Internal bleeding
• Hypotension
• Skeletal muscle paralysis, interference with actin-myosin system.
• An increase in blood pH, which is damaging to the internal organs.

Effects of the areca nut

Carcinogenicity

The International Agency for Research on Cancer (IARC) regards betel nut to be a known human carcinogen. In countries and communities where betel is consumed extensively, there are vastly higher levels of oral cancer, and in Asian countries where it is consumed, oral cancer forms up to 50% of malignant cancers. Betel nut chewers in Taiwan were found to have a twenty-eight times higher risk of acquiring oral cancer. In addition, the mixing with chewing tobacco provides the same dangerous properties as normal chewing tobacco. Although a substantial proportion of the cancers are caused by the tobacco rather than the betel nut and leaves in the quid, according to WHO, betel chewing without tobacco also leads to cancer of the mouth.

Teeth

Regular betel chewing causes the teeth and gums to be stained red. It is believed to reduce the incidence of cavities, and toothpastes were once produced containing betel extracts. However, the increase in mouth ulcers and gum deterioration (leading to total loss of teeth) caused by betel chewing outweigh any positive effects.
Extensive use colour the teeth black. In Vietnam, woman used to be considered to be a beauty ideal if they had black teeth. This habit is still popular amongst the elderly, but there is some alarming news released from the BHP (Bureau of Health Promotion) which shows that the habit of betel nut chewing is entering younger age groups and spreading across different professions.

Habit-forming

Betel chewing is addictive, and some practitioners consume vast quantities. The government of Pakistan has ruled that packets of betel nut must carry health warnings similar to those on cigarette packs, reports Asiaweek magazine. The magazine notes that millions of people in southern Asia are addicted to pan masala, a mixture of betel nut and various oils and other ingredients wrapped in a betel leaf. This is meant to be chewed. India had already placed warnings on packets of betel nut because of a reported link with cancer of the mouth. Children have also been known to choke to death on betel nut. Pakistan’s new laws will forbid the selling of betel nut to children under five years of age. At one stage during the early 2000 period betel nut was being offered in nightclubs in S.E Australia at an alarming rate. Prices ranged from $1-2 per nut. Its street name is "hurry".

Other harmful effects

According to Medline Plus, "Long-term use has been associated with oral submucous fibrosis (OSF), pre-cancerous oral lesions and squamous cell carcinoma. Acute effects of betel chewing include asthma exacerbation, hypertension, and tachycardia. There may be a higher risk of cancers of the liver, mouth, esophagus, stomach, prostate, cervix, and lung with regular betel use. Other effects can include a possible effect on blood sugar levels, possibly increasing the risk of type 2 diabetes.

When done regularly, betel chewing is considered likely to have harmful effects on health including cancers of the stomach and mouth and damage to gums. Whether this is due to, or exacerbated by, lime being used in betel preparations and the addition of tobacco (in the case of gutka) or other impurities is open to question. It is well known in betel consuming countries that various items, such as opiates and tobacco, can be added to betel preparations to increase the addictive properties, and thus to bolster sales.

Positive effects

MedlinePlus indicates "poor-quality research" showing a possible beneficial effect for sufferers of anaemia during pregnancy. However, it counsels against betel nut chewing due a possible risk of spontaneous abortions. It also indicates "poor-quality studies" showing a possible beneficial effect on schizophrenia and for stroke recovery.

Voila. Als je het allemaal in die volgorde leest, zoals wij gedaan hebben, dan heb je zowat het idee van hoe we ons voelden bij het lezen van dit wikipediaartikeltje… Ik denk dat we Trau cau zullen vermijden in het vervolg...

Maar bon, de presentatie verloopt netjes en snel. Dr. Hung kon het niet laten even zijn technologische snufjes te tonen aan Damien, en passant. Knap zijn ze wel. Die man bereikt wel het ene en het andere.

Na deze presentatie moeten we snel snel iets gaan drinken met de proffen omdat Dr. Steenhaut nog een vergadering heeft hierna. Dr. Hung neemt het heft hier in handen. Onderweg naar de taxi komen we Dr. Hue tegen die ons vraagt hoe het trouwfeest was. En daarbij zien we Dr. Lan kronkelen van verrassing bij het horen van het gedoe met Trau Cau. Zo hebben we haar nog nooit gezien en alleen dat is een een videootje waard. We zijn echter gehaast, dus zullen we later wel verder spreken met Dr. Hue.

Het cafetje waar Dr. Hung ons brengt is bekend bij de zakenmannen hier. Het is gelegen in een straat vol restaurants bereikbaar voor de middenklasse. Het is best gezellig. Dr. Steenhaut doet haar best lof uit te spreken voor Dr. Hung om hem aan te sporen te proberen zijn werkgrenzen uit te breiden. Zijn projecten kunnen in de industrie echt iets betekenen. Ze vertelt ook dat ze trots is op onze geestesinstelling hier in Vietnam. Trots dat haar studentjes zo hun best doen om te integreren.

We blijven hier nog een half uurtje zitten en dan gaan we terug naar de HUT om onze laptop op te halen. We nemen afscheid van Dr. Steenhaut die we niet meer gaan zien.

Die avond houden we het rustig. We eten iets duurder bij de kinderen in het soort frietkot. Ze zijn nog altijd heel blij als ze van ons enkele woordjes Engels horen, maar ze zijn ons ook een beetje gewoon. We weten in elk geval hoe we niet 8 frietjes moeten bestellen. Daarna, uit gewoonte, gaan we weer eentje drinken bij Lan. Ze heeft het echter enorm druk. We slagen er toch in correct af te spreken voor morgen om 20u. Phuc wil ons graag zien en misschien kunnen we er gelijk Lan bij nemen.

Die avond zien we nog Chris, die zo als gewoonlijk nogal mysterieus doet. Ze wil op de gang spreken en terwijl ze kijkt naar gevallen bloemblaadjes spreekt ze over liefde, eenzaamheid en dergelijke.

47ste dag => Ceremonie en chillout

Het is zes uur in de ochtend en het is tijd om wakker te worden. Licht sijpelt binnen door de westernlike deuren, die op een kiertje staan. We horen zacht gefluister buiten van de familie van Lan.We voelen ook de warmte binnen komen. Het is allemaal heel gezellig. Uiteindelijk belt ook de wekker. We groeten iedereen op de weg naar het huis van Lan met een goede morgen en vinden vrij snel Lan. Ze had ons proberen bellen, maar zonder succes omdat de gsm af stond.

We krijgen een gigantische portie Pho Bo en voelen ons weer schuldig omdat zij niets eten. We hopen dat ze niets hebben opgeofferd om ons eten te kunnen geven.

Vanaf we klaar zijn met eten moeten we vrij snel weg. Lan trekt ons mee naar buiten. Tijdens de nacht heeft het geregend en de stoffige straten zijn veranderd in een modderpoel. Het is ook meteen veel kouder geworden.

Op het trouwfeest zitten veel mensen te wachten. We worden snel op een stoel gezet ergens goed uit de weg. De spanning ligt hoog en niet veel mensen letten op ons. Eindelijk zijn ze ons gewoon geworden en dat maakt ons blij. De bruid komt erbij voor een fotosessie. Normaalgezien moet een foto met elke gast genomen worden. Het zijn er wel veel, dus we weten dat het niet zal gebeuren. Het valt ons op dat we tot nu toe nog altijd niet de bruidegom gezien hebben.

Hij laat niet te lang op zich wachten, want tien minuutjes later komt hij in een gigantische stoet van familieleden aan. Hij ziet er niet bepaald gelukkig uit. Lan vertelt ons later dat het komt omdat er heel veel gedoe bij komt kijken en dat het niet altijd al te joviaal is. Er worden enkele familiefoto’s genomen door een professionele fotograaf en dan komt de bruid langs, met haar man op de hielen om de lange trouwjurk vast te houden om aan iedere gast thee te serveren. Ze gaat twee keer rond en daarmee is het ritueeltje afgesloten. Een oudere man, wellicht de vader geeft een speech met het karaoketoestel, dus inclusief echo en andere effecten. Het is wellicht iets van dankbetuigingen van de gasten om gekomen te zijn alsook veel gelukwensen aan het nieuwe paar.

De hele stoet vertrekt weer en het bruidpaar wordt in een luxueuse auto gezet, terwijl de families over twee bussen verspreid worden. Zo rijden ze weg en alleen de externe gasten blijven over. Er is nu echt niets meer te doen, dus keren we terug naar huis. Tja, we hadden wel wat meer verwacht van het trouwfeest, maar ergens zijn we blij niet teveel betrokken te zijn geraakt.

Thuis krijgen we weer thee. Nu wil Lan Jungle Speed spelen. We spelen het deze keer met de gehandicapte broer. Het is heel grappig dat hij eigenlijk snel genoeg merkt wanneer hij de totem moet grijpen, maar dat hij het gewoon niet snel genoeg kan omwille van zijn motorische problemen. Op de duur helpt David hem door kaarten over te pakken en de totem gewoon in zijn handen te stoppen. Dit veroorzaakt algemene hilariteit natuurlijk. Het spelverloop is zodanig leuk dat familieleden van de buurhuizen er door aangetrokken worden. Op de duur zit de hele familie naar ons gespeel te kijken. Ze zijn hier duidelijk nog geen gezelschapspellen gewoon.

Het is nu tijd voor de middagmaal. Ze vragen ons of we hond willen eten. Omdat het niet te duur is stemmen we toe. We gaan toch niet Azië verlaten zonder een keertje hond geproefd te hebben. We krijgen ook rijstwijn en deze keer komt het uit een goed flesje. De vader heeft het heel graag maar het is duidelijk een luxeproduct. We willen niet te veel drinken om niet zat te worden want we weten dat Lan dat helemaal niet graag heeft. Wat de hond betreft, is het vlees donkerzwart en is de smaak iets tussen rund en varken in. Het is helemaal niet slecht. Wel doen ze er ook een sterke saus bij en worstjes, gemaakt van de ingewanden van de hond. Die saus valt hier nog mee, de worstjes zijn aangenaam pikant, dus in het algemeen valt het wel mee. Het is alleen spijtig dat de huid met vet nog steeds aan het vlees hangt. Leve de tafelvuilbak die ongezien regelmatig een paketje krijgt… De maaltijd wordt weer gevolgd door thee en tijd voor een dutje.

De vader gaat meteen slapen en Lan gaat ook op het bed liggen. Wij zijn eigenlijk helemaal niet moe nu, dus geen nood aan slaap. Maar Lan pusht om ons te laten slapen. We blijven echter weigeren. Twee meisjes komen erbij, vriendinnen van het dorp. Ze giechelen wat met Lan die er grappig bij ligt. Er wordt wat onnozel gedaan op de typische luilekkere manier van tieners die uitgelaten bij elkaar zijn. Uiteindelijk eigent Lan zich een plaats op de bank en valt daar in slaap. Om haar toch plezier te doen gaan we in het nu lege bed liggen en Damien schrijft een dankbriefje voor de ouders: “Het is een eer voor ons hier uitgenodigd te zijn geweest. Aanvaard van ons dit geschenk uit Belgie, etc” Het kost wat tijd om het te vertalen in het Viets.

Eens dat gedaan is slaapt David nog steeds en Damien gaat naar buiten met de broer voor een natte fotoshoot van het dorp, omdat het er toch redelijk anders uit ziet. Een tiental minuten later komt David erbij en samen gaan we terug naar huis. Lan is ondertussen wakker en zocht ons. We gaan weer gezellig binnen zitten, omdat het nu ook lichtjes regent en Lan wilt karaoke zingen. Ze verdwijnt voor tien minuutjes en komt dan terug met een microfoon. Het is even prutsen aan de dvd-speler en microvolume, maar uiteindelijk lukt het wel om te kunnen zingen. Alles is natuurlijk in het Viets, dus niet aan ons besteed. Zo blijven we nog een klein uurtje nietsen en dan komt Phuc erbij omdat het tijd is terug te keren naar Hanoi.

Damien haalt de speech boven en laat het zo goed mogelijk vertalen door Lan. Zij is echter zodanig overdonderd dat ze geen woord kan uiten. Ze kijkt met afgunst naar ons, wat ons even op ons ongemak zet. De ouders weten ook niet echt wat doen met de cadeau’s, maar ze accepteren ze toch met een grote glimlach. Damien vertelt dat we in Belgie altijd een cadeautje meebrengen voor de gastheren. Tijd om de rest van de familie te gaan begroeten en daar springen we op de brommer. Hanoi, here we come! Amper op de brommer gezeten buigt Lan haar hoofd naar Damiens oor en fluistert er poeslief: “Thank you!” Ze slaagt erin de grootste verbazing, tederheid, goedhartigheid en dankbaarheid in deze twee woorden te leggen.

De weg terug verloopt zoetjes. Het is ook beduidend korter dan de heenweg, maar ook verbazend veel kouder. Op de veerboot gaan Phuc en zijn lief heel dicht bij elkaar zitten. Aan de overkant horen we dat een gehuurde brommer (xe om) veel te veel kost, dus zullen we straks op de snelweg iets moeten vinden om dit op te lossen. Lanvraagt of Damien niet wil proberen rijden. Gelukkig weet Damien hoe het moet en het is waar dat een brommertje met versnellingen leuker is dan de 25 cc-tjes die hij gewoon is. Hij accepteert ook omdat er hier helemaal niet veel volk op de weg is. De wind is hevig. Het regent piepkleine druppeltjes die lijken te zweven in de lucht. Het totaal effect is guur en koud. De weg is redelijk lang en Lan kan dankbaar de hele tijd achter de in verhouding brede schouders van Damien schuilen. David daarentegen steekt nogal uit achter het lief van Phuc en neemt de volle laag in het gezicht. Wanneer we Hanoi binnenkomen ziet hij er echt uit als een doorweekte hond.

Net op de snelweg neemt het lief van phuc het stuur van phuc over en neemt phuc het stuur over van damien. Lan neemt de bus. Het erge is dat ze absoluut niet wil accepteren om ons de bus te laten nemen. Het is de tweede keer dat we stuiten op die drang om ons voor te laten. Het is heel verwarrend op sommige momenten. Het brengt ons in situaties waar we ons schuldig voelen. We willen dan meer doen voor hen, en als we dat dan doen willen ze nog meer doen voor ons. Dat brengt ons nog meer in de schuldgevoelens en zo geraakt men verwikkeld in een sneeuwbaleffect.

Ondertussen is het weer heviger aan het regenen en de rit van een 7-tal km is een hel.

Eens net binnen Hanoi wachten we tien minuutjes op Lan. Ze is niet nat, gelukkig. We rijden verder Hanoi binnen en nemen kort daarna afscheid van Phuc en vriendin. Lan vraagt ons wat nu: My house? We weten dat ze ons al lang wilde uitnodigen thuis bij haar. Dus ja, waarom niet. Het zijn nu toch al zo goede dagen geweest. Waarom het niet nog wat verlengen?

Haar huis is redelijk groot. Veel groter dan we eerst dachten. Ook is het redelijk goed ingericht en beter onderhouden dan we dachten. We dachten dat ze heel arm zou zijn en vragen ons toch af hoe ze het doet om te overleven. Het antwoord komt gauw genoeg als we te weten komen dat ze 800000 dong verdient per maand (dat is 36€ voor 30 dagen werk van 11u per dag) De huur kost 1200000 dong, maar ze delen de kosten met 3. Met drie in een huis wonen is zo slecht nog niet. Ok, ze moet slapen met een vriendin, maar toch. De telefoonrekening is ook nog eens 100000 dong en daarmee moet ze dus nog sparen om te kunnen studeren. We beginnen stilaan te begrijpen waarom ze zoveel werkt in Viet Ha Bia aka beer from the wall. En te zeggen dat wij op een avondje eens 300000 dong hebben uitgegeven in een restaurant…

We zijn even niet goed van dit nieuws, maar het misselijke gevoel verdwijnt weer wanneer we geïntroduceerd worden aan een van de vriendinnen. Ze gaapt ons echt aan met de grootste verbazing. We krijgen nog een andere over de vloer die het niet kan laten te vragen hoe het komt dat Damien blond haar en blauwe ogen heeft en waarom David bruin haar, bruine ogen, maar rode wangetjes heeft, net als een vrouw. (vergeet niet dat geisha’s belangrijk zijn in de Chinese cultuur) Probeer dan maar eens uit te leggen wat er gebeurt met chromosomen, genen en erfelijkheid met gebarentaal, zeer weinig woorden engels en veel geduld… Dat lukt gewoon niet. Dan maar zeggen dat we gemengd volk zijn, niet onder de aziaten alleen.

We laten deze interessante cultuuruitwisseling volgen door een spelletje Jungle Speed, wat nog meer in de smaak valt als voorheen. Vooral omdat er nu meer snelheid kan gehaald worden, iedereen dezelfde capaciteiten heeft en de hilariteitsdrempel valt steeds lager. Dat brengt schatergelach met zich mee om de beste humoristen van jaloers te maken. Ik moet zeggen dat het extra grappig is om in een kostuum Jungle speed te spelen, gezellig in een cirkeltje op de grond rond een pakje kaarten en een totem…

Welja, het was een leuke avond, als perfecte afsluiter voor een geweldige twee dagen. Wat zal morgen ons nog brengen?

46ste dag => In kostuum door de velden

Deze ochtend moeten we er vroeg bij zijn. We springen in ons kostuum en in het geval van David: het maatpak.

Om 7:20 krijgen we een telefoontje van Lan en blijkbaar is ze er al. We haasten ons dus naar beneden, onze zak vol van de cadeautjes etc.

Eens beneden bellen we haar weer op, maar het is heel moeilijk te verstaan waar ze is. We zeggen dat we voor de deur staan, maar ze begrijpt het blijkbaar niet zo goed. David tikt me dan even op de schouder en als ik naar beneden kijk zie ik haar ineens gehurkt naast haar brommertje wriemelen in haar rugzak. Ze merkt ineens dat we net achter haar staan, en als ze om kijkt schrikt ze zich te pletter bij het zien van ons pak. Ah, het gewenste effect is geslaagd, hehehe. Nu nog hopen dat het niet te luxueus zal zijn op het trouwfeest.

We gaan bij Lan achterop de brommer zitten en daar gaat ze al. Ze blijft heel geconcentreerd op de weg, wat weer het dialoog niet vooruit helpt. Na een tijdje, op de rand van de grote weg dat als autostrade fungeert, stopt ze even bij een man en regelt het ene en het andere met hem. David moet bij de man achterop de brommer gaan. Zo gaan we de hoofdweg op. David probeert van de man te weten te komen of hij familie is van Lan, maar de man zegt altijd ja op elke vraag, ook als het geen vraag is… Damien langs zijn kant probeert het ook te weten te komen en zegt dat hij ‘Chao Om’ is, wat ‘Hallo oudere’ betekent. Het blijft dus onduidelijk.

We verlaten na een tiental km de grote weg om op een soort meanderweg te komen die net boven velden verheven is. Damien neemt er vanop Lan’s brommertje veel foto’s van. Er blaast een hevige wind en haar pet vliegt weg. Ze doet er dan een andere op en ook deze verdwijnt vrij snel. Gelukkig kan Damien deze nog vangen, maar bij het bedienen van het fototoestel een poosje later laat hij deze ook vallen. Spijtig natuurlijk, maar Lan vindt het blijkbaar niet erg. We rijden gewoon verder, met David ergens achteraan.

Ineens belt haar gsm en tovert ze een gigantische telefoonhoorn boven. Ze zegt dat het haar vriendin is en begint een vrolijke conversatie. Damien is zo verbaasd dat hij er toch enkele foto’s van neemt. Het blijkt dat ze een soort satelliettelefoon gebruikt.

Een tiental km verder komen we aan de rode rivier aan. Daar gaat een veerboot heen en weer. We wachten even dat hij deze oever bereikt. Ondertussen betaalt Lan de brommerman en deze gaat weer weg. Hij is blijkbaar gewoon iemand die ritjes geeft aan mensen die met drie de grote weg op moeten. Blijkbaar is de politie op deze weg vrij streng. We vragen ons toch af waarom ze niet een weg genomen heeft waar geen politie op komt, zoals ze eerder gezegd had.

Ondertussen zijn we natuurlijk het gespreksonderwerp van alle mannen die hier staan. Met ons splinternieuw pak vallen we nog meer op dan gewoonlijk. We rijden even op de overzetboot en daar gaat ie dan. Zo steken we de rode rivier over.

Aan de andere oever regelt Lan weer een brommertje voor David, maar ze zegt er wel bij dat het heel duur is. We voelen ons natuurlijk heel schuldig en we dringen aan om het terug te betalen, maar daar wil ze niets van weten.

De rit is hier heel ruw omdat we door de velden moeten rijden op een aardeweg. Vooral de man die David vervoert rijdt als een gek en Lan is er duidelijk kwaad over dat hij zoveel vraagt. Het landschap is zo typisch anders dan datgene we gewoon zijn dat foto’s hier veel meer zeggen dan woorden.

We komen een poosje later aan in haar dorpje en ze rijdt het terras op van haar huisje. Daar ontmoeten we haar broer. Ze stelt ons voor aan ons en wanneer David rechtstreeks naar hem gaat om hem een hand te geven is hij helemaal verbaasd. Hij tovert een gelukkige grijns boven en vanaf dan is hij grote vriendjes met ons. Hij is wellicht 14 jaar oud en heeft een genetische afwijking, die we zoals we gelezen hebben in de gidsen, nog vaak voorkomt op het platteland door alle oorlogen en vuiligheden die daarmee in het land zijn geraakt. Door zijn afwijking heeft hij motorische probleempjes, maar mentaal mankeert hij niets. Beter zelfs: Hij is eigenlijk vrij handig. Hij kan het fototoestel van Damien vrij goed hanteren.

Voor de rest is er niemand thuis want de ouders werken op het veld. We worden wel aan de familie in het naburige huis voorgesteld. Daar wonen de grootouders van de familie. Ze ontvangen ons allen met een stralende glimlach van zwarte tanden en bloedrood speeksel. Het is heel verbazend en zelfs een beetje eng. We vragen ons af of ze een of ander dier rauw opeten, wat het natuurlijk nog enger maakt. Hun gezicht is gemarkeerd door diepe groeven tussen de donkerbruine huid. Door de vriendelijke glimlach zien ze er wel heel sympathiek uit, ondanks de tanden. We worden vriendelijk in hun huis uitgenodigd. We gaan dus uitgelaten zitten op de bank. We krijgen de zeer sterke thee te drinken, die hier zo bitter en heel lekker is. Iedereen kijkt naar ons en spreekt zeer snel een mompelende soort Viets met Lan. Af en toe zegt ze iets aan ons, maar allemaal tevergeefs.

Dan zegt ze dat we Chau Cau moeten eten (trầu cau geschreven) proeven. Wat ze doen is een blad pakken van ikweetnietwelke boom, er een witte pasta op doen dat sterk lijkt op gips en dit mooi oprollen. Daarbij geven ze een kwartje of een achtje van een harde ovaalvormige vrucht die aan palmbomen groeit. Het geheel moet volledig in de mond gestoken worden en op gekauwd worden. De bedoeling is het vocht ervan in te slikken en de vezels die overblijven terug uit te spuwen. Damien is eerst aan de beurt en bijt rustig op de bittere vrucht. Qua bitterheid lijkt het op de thee, maar de smaak doet meer denken aan een blad van een of andere boom. Het smaakt gewoon naar plant. David steekt het dan ook in zijn mond en omdat het toch zo bitter is en Damien weet dat David niet zo voor bitterheid is, wordt het allemaal gefilmd. Hij heeft een pokerface, maar diegenen die hem beter kennen weten dat hij het heel vies vindt.

Ineens begint het ons toch te dagen dat er iets grondig mis is in het tafereel. Ze kijken ons allemaal gretig aan. We krijgen een knellend gevoel in de slokdarm alsof die helemaal samentrekt. Onze keel lijkt dichtgegroeid te zijn en ons tandvlees wringt zich precies in vreemde bochten. We krijgen het enorm warm, het zweet loopt samen met een rilling over onze ruggegraat. De kamer begint enorm te tollen alsof we 5 duvels op hebben in 1 minuut. Lan vraagt ons of we het lekker vinden en uit beleefdheid zeggen we van wel, maar ons gezicht spreekt voor zichzelf. We voelen ons ineens ultra alert en net een konijntje in het midden van 5 tijgers met bloed in de mond vol rotte tanden. Alleen het vriendelijke en sympathieke gezichtje van Lan brengt ons rust. We kijken smekend naar haar: Please save us!

We kunnen gelukkig Nederlands spreken zonder dat ze ons verstaan en we kunnen elkaar wat gerust stellen. Gelukkig staan we er hier niet alleen voor. We vragen of Lan er ook van wil, maar ze eet het niet. De oudere mensen daarentegen nemen er ook eentje, en dan twee, en dan meer.

Na 5 minuutjes sterk ongemak begint de draaierigheid eindelijk te verdwijnen en kunnen we weer wat ademen. De slokdarm en keel doen nog altijd raar.

Het is tijd om wat verder te bezoeken en we kunnen het doemshuis verlaten. We worden een beetje verder gebracht bij de oom van Lan, waar ze net het huis wat aan het verbouwen zijn. Daar moeten we ook even binnen, gewoon voor de goede vorm, en dan kunnen we weer weg.

Lan zegt dat we even moeten wachten en ze verdwijnt in de straat. Ondertussen stoeien we wat met de drie honden, de twee katjes en het kuikentje dat zijn moederlijke kip van heel dichtbij volgt.

Een blik in de straat en we zien Lan bij de plaatselijke kruidenier. We stappen er even naartoe en maken kennis met het vele gegiechel van de plaatselijke bevolking. Ze kijken allemaal verwonderd naar ons. Het zijn in totaal een tiental vrouwen (en alleen vrouwen), wat het effect nog versterkt. Sommigen wijzen een beetje verlegen naar ons.

Lan sluit de deal af en komt zo trots als een gieter met ons mee naar haar huis. Daar gaat ze ijverig aan het werk aan een maaltijd voor ons. Het trouwfeest is duidelijk nog niet voor nu. We voelen ons een beetje overdreven rijk met ons prachtig en splinternieuw kostuum. Hadden we geweten dat we eerst nog een hele tijd gewoon zouden rondlopen, dat we eigenlijk voornamelijk uitgenodigd zijn bij de familie van Lan, dan hadden we andere kledij voorzien…

Ondertussen wil de broer van Lan ons in het dorp wat rondleiden. Uiteraard komen mensen van overal kijken welke bijzonderheid daar rondloopt. De meesten hebben nooit een westerling gezien. Eerst brengt Lans broer ons naar de overbuur. We vragen hem of dit familie is en blijkbaar wel. We worden uitgenodigd door een oude man met een kindje in zijn armen om even binnen te gaan en thee te drinken. We drinken twee kopjes en de broer wenkt ons om te vertrekken. Er is niet veel meer te doen dan dat eigenlijk. We merken hoe speciaal het hier is. In de tuin groeien bananenbomen, papaya bomen, trau cau-bomen (alsof dat enig nut heeft), mango, knollen, pomelo’s, stervruchten en zoveel meer. Het tafereel is zo typisch anders dan wat we gewoon zijn, we lijken wel op een andere planeet te zitten.

We wandelen een beetje verder door de smalle straat en komen bij een oudere man die ons naar binnen wenkt. We doen het, uit beleefdheid en hij stelt ons meteen voor aan zijn mooie kleindochter van net boven de twintig. We worden uitgenodigd naar binnen en daar zitten we dan een minuutje, want van conversatie kunnen we niet echt spreken. Buiten komen studentjes langs, terugkomend van school. Ze zien ons en rijden meteen de binnenplaats op. Ze lachen enorm veel en slagen er toch in een zinnetje in het Engels te zeggen: “Are you a student?” Voor de rest is er niet zoveel noemenswaardig hier. We beginnen te begrijpen dat als we verder stappen, we wellicht in elk huis uitgenodigd zullen worden. Omdat we daar toch niet al te veel zin in hebben keren we terug huiswaarts. Daar kunnen we observeren hoe Lan het eten maakt. Gehurkt in Vietnamese zit, brengt ze water aan de kook in een met roet beslagen kookpot. Als vuurbron gebruikt ze gedroogde resten bamboe of suikerriet. Het maakt enorm veel rook, maar geeft een lekkere en typische geur af.

Ondertussen houden we ons een beetje bezig met de broer. Hij is heel geïnteresseerd in de electronica die we mee hebben. Voornamelijk het fototoestel, waarbij we zien dat hij redelijk handig is, de mp3-speler, de gsm, etc.

Na een uurtje pannen verwisselen, want ze heeft er slechts twee voorhanden en nog even snel vanalles verwarmd te hebben kunnen we eten. We wachten echter op de ouders van Lan, die terugkomen van het veld. Ze zijn heel sympathiek. We worden vriendelijk aan de tafel verwacht en daar komen de klaargemaakte gerechten al. We krijgen bier te drinken. Tijdens het eten wordt allerlei gezegd dat natuurlijk volledig aan ons voorbij gaat. Het gaat wel duidelijk over ons, maar het klinkt niet slecht. Meer nieuwsgierigheid. Het eten is lekker, op het vlees na. Deze is hier van lage kwaliteit, met veel vet. Gelukkig is een tafelvuilbak ter beschikking gelegd naast de tafel, waarin normaalgezien beentjes in moeten verdwijnen, maar waar wij gemakkelijk ook andere dingen in kunnen laten verdwijnen.

Na het eten is er natuurlijk de traditionele thee. Weer zeer sterk en overheerlijk.

Daarna vragen ze of we willen rusten en omdat we van bij Tam weten dat ze ons niet gerust zullen laten zolang we niet geslapen hebben, stemmen we vrij snel toe. Ze maken voor ons het bed klaar, op de planken met een bamboematras. We zetten onze wekker voor een uurtje omdat we toch voelen dat het eten zwaar was. We vallen vrij snel in slaap omdat ze ook alles afsluiten voor ons en het heel stil wordt. Af en toe horen we nog de broer rondlopen die komt kijken hoe we slapen. Pure nieuwsgierigheid natuurlijk en eigenlijk wel grappig.

Wanneer we wakker worden zien we dat Lan verdwenen is. Ze is gaan helpen voor het trouwfeest. We hebben geen zin om gewoon te wachten. We kunnen even goed rondlopen in de buurt en typische foto’s nemen om de omgeving zo goed mogelijk in ons op te nemen. De broer gaat ons hiervoor vergezellen. Hij vindt ons echt leuk. We draaien amper de hoek om dat er al een heleboel nieuwsgierige kinderen achter ons aanlopen. Als Damien foto’s neemt lachen ze zich te pletter of lopen bang weg. Ze weten niet goed wat het ding doet misschien. Zo vinden we de tempel van het dorp. Het dorp is veel dunner bevolkt dan dat van Tum en ook veel armer. Het heeft welliswaar veel meer charme. We willen graag iemand aan het werk zien in een veld, maar het is net na de middag. De zon is te hoog om nog te werken. We nemen rustig foto’s wanneer we ineens iemand in de verte naar ons zien toelopen. Springend van opwinding, tussen de kinderen in en ons wenkend staat Lan te roepen. We gaan naar haar toe in een slakkengangetje en Damien draait zich even om voor een foto van de broer met David. Wanneer hij zich omdraait en naar beneden kijkt (er is toch 30cm verschil) ziet hij haar ineens halfboos, half geamuseerd kijken. Ze zegt dat we ons moeten haasten (geen Viets nodig om dat te begrijpen) We lopen haar een beetje na en aan het eerste kruispunt wacht een vriend van haar ons op, Phúc. Deze jongen is blijkbaar het lief van de zus van diegene die trouwt. We springen elk op een brommertje erbij en suizen al snel door het stof van de veldbaantjes, een grote stofwolk achter ons latend. Onderweg stoppen we even bij een kapper, zowat de enige in 6 km omtrek. Daar zien we Phúc’s lief, nog hevig bezig haar kapsel te laten bijknippen. We rijden verder en het is heel onduidelijk waar we naartoe gaan. Lan blijft maar Biaaaaa zeggen, wat te kort is om Bia te zijn en wat we voor de rest niet kunnen thuisbrengen.

Wanneer we zowat 7km verder stoppen in een buurtdorpje, wordt het echt volledig duidelijk: BILLIARDS. Natuurlijk wilde ze ons een pleziertje doen en naar aanleiding van onze vraag van gisteren brengt ze ons hierheen. Zij wil echter niet spelen, maar neemt foto’s terwijl we het beiden tegen Phúc opnemen. Phúc kent helaas geen regels en zijn Engels is beter dan dat van Lan, maar nog altijd te slecht om hem alles uit te leggen. We spelen dus een 9-ball met 15 ballen en willekeurige pocketting volgorde, zonder overstaande einddiagonaal en zonder beginstip. Voor de leken: Alle ballen in willekeurige volgorde in de gaten en die dat de laatste bal erin doet is gewonnen…

Na het eerste spel beginnen we echter de ballen te tellen dat we in de gaten krijgen. Phúc heeft een super vaste hand, dus maakt hij ons 2 keer in. Ondertussen heeft Lan toch plezier met ons klungelig gedoe. Damien slaagt er in de rekening te betalen. Deze omvat 1u biljarten, 4 ice tea’s en een pakje kauwgum. De verbazende prijs hiervoor: 45 cent. Een record! Platteland is volledig buiten proporties tov de stad. Bij Tum viel het nog mee, maar hier is het echt erg. Het is dus geen wonder dat ze allemaal proberen een job te vinden in de stad, wat deze ook mag zijn. Elke dong telt! In documentaires zit iedereen te zeggen dat de mensen van het platteland twee keer niets krijgen voor het verkoop van de groenten en fruit, geteelt door hard werk, maar hier, in the middle of nowhere in Vietnam, net over een zijrivier van de Rode rivier, 30km van Hanoi, is 10000 dong een uurtje poolen waard. Dit is een luxeproduct, dit is entertainment. We durven niet te denken aan hoeveel de levensnoodzakelijke goederen dan kosten.

Het is intussen bijna 16u en we rijden snel terug naar huis. Nu gaat het komen: het trouwfeest.

Omdat het helemaal niet ver is, hoeven we niet met het brommertje te gaan. We vertrekken dus te voet, weer in volle ornaat (want voor het slapen en poolen hebben we ons hemd uitgetrokken voor een T-shirt). We komen aan op het feestgedoe en al reeds bij de ingang worden we aangegapen. We worden zelfs ontvangen met volle belangstelling. Damien breekt het ijs door veel foto’s te nemen van het kitsj decor, maar David is er een beetje hulpeloos bij. We worden op een veilige stoel gezet en iedereen keert zich meteen naar ons toe. Gelukkig is er geen trouwkoppel te bespeuren, dus kunnen we hun glorie niet afnemen. We krijgen schouderklopjes, we krijgen thee van iedereen, we worden uitgenodigd Trau Cau te eten, uitgenodigd te roken van de waterpijp of de kleinere versie in een potje (dat nog veel sterker is). We worden ook uitgenodigd rijstwijn te drinken, in een wedstrijd met de locale mannen, die er zoals ze zeggen probleemloos 10 achterover kunnen slaan (en wij denken dan maar dat ze ons eens zouden moeten aanpakken met Duvels), waar we natuurlijk niet op ingaan. We ontmoeten hier nog enkele Hanoiaanse studenten waarvan een meisje Hai heet en heel goed Engels spreekt. David krijgt van haar de legende van de Trau Cau te horen en nog andere nuttige info over bruiloften (hierover later meer). Eigenlijk voelen we ons nog steeds misselijk van die Trau Cau en nu willen we even niet al die aandacht hebben. Het is gewoon even te veel.

Gelukkig, moeten we na een half uurtje (ook zonder Lan te zien omdat ze druk bezig is met helpen) verhuizen van tafel omdat de familie van de getrouwden mogen eten. We kunnen ons plaatsen aan een teruggetrokken tafeltje. Om 17:30 kunnen beide families, elk aan een tafel aan de rijke maaltijd beginnen. De gasten moeten na de familie eten. Ondertussen vertelt Phúc dat hij absoluut Amerikaan wil worden, wat ons meteen laat weten dat dit een rare jongen is, of ten minste een slecht geïnformeerde jongen is. Als het onze beurt is om te eten is het 18:20. Onze maag ligt nog altijd overhoop van die ene Trau Cau, dus proberen we ons gebrek aan eetlust wat te verstoppen. Dat is echter redelijk moeilijk. Ook moeten we nu blijkbaar toch rijstwijn drinken. Phúc staat er op. Omdat we niet goed weten of deze uit een fles komt of zelf gebrouwd is, willen we er liefst niet van drinken. Tot onze grote opluchting valt de elektriciteitsgenerator regelmatig uit, waardoor we in total darkness verkeren voor enkele seconden. We kunnen ervan profiteren om ongezien allerlei vies uit onze mond te halen en in de tuin te gooien. We hebben vrij snel genoeg natuurlijk en gelukkig dringen ze niet aan om meer te eten. Ondertussen zijn ze een kabel gaan vinden om elektriciteit af te tappen van de buren.

De tafels worden weer afgeruimd en de muziek wordt luider gezet. Het is zelfs zodanig luid dat we beiden echt onze oren moeten toestoppen, en we zijn al wat gewoon. Uiteindelijk zien ze toch dat we last hebben en zetten ze de muziek zachter. Wie zich af vraagt welke muziek moet maar even denken aan de meest stupide beat geplaatst op een oud discoliedje. Wel, het is analoog, maar erger. Er is nu ook bijzonder weinig volk over. Het lijkt wel of ze allemaal verdwenen zijn.

Dan zegt Lan ineens tot onze grote vreugde dat we moeten gaan. We weten dat er karaoke komt en we willen niet in een soortgelijke situatie terechtkomen als met de studenten. We verlaten de plaats met enkele verbaasde blikken die ons volgen.

Thuis blijkt een vriendin van Lan te zijn. Ze is 21, getrouwd en heeft een kind. Ze ziet er slechts 16 uit. Ze woont op 100km van Lans huis en ze zien elkaar maar 3 keer per jaar. Dus is ze heel blij haar weer te zien en ze kletsen er op los. Het tafereel is heel grappig omdat er veel gelach bij komt kijken, duidelijk enkele plagerijen en nieuwsgierige blikken naar ons. Na een half uurtje of drie kwart uur moet het meisje weg en blijven we nog 5 minuutjes zitten alvorens terug te keren naar het feest, helaas. Daar zijn ze intussen begonnen met de karaoke. We zijn sterk verbaasd van de kwaliteit van het apparaat dat in realtime in staat is om de stem zodanig te veranderen dat het juist klinkt allemaal. Zelfs als ze gewoon spreken in de micro is het zo veranderd dat het past op de melodie. Natuurlijk leent de Vietnamese taal zich hier ook toe, met al zijn toonhoogteverschillen die in onze oren sowieso al een beetje melodisch klinken. Ze vragen ons gelukkig slechts twee keer te zingen, maar hebben begrip als we zeggen dat we geen Viets kunnen zingen. Zo blijven we een tijdje zitten, zonder dat er iets gebeurd, op het zingen na van de melige liedjes.

Nieuwe studenten zijn heel nieuwsgierig naar ons en de twee meisjes erbij willen graag een foto met ons hebben, terwijl we ze omhelzen. We vinden het wel grappig. De kinderen van daarstraks op straat zijn hier nu ook. Ze zijn hier met zijn allen rond ons, spreken enkele zinnetjes Engels en lachen zich ondersteboven met alles wat we doen.

Na lang niets doen is Lan moe (ze heeft ook verlegen een liedje gezongen) genoeg om terug te gaan. Ze merkt ook dat we ons vervelen en dat er niet zoveel meer te beleven valt. Er is ook geen kat meer.

Thuis regelen ze een bedje voor ons, dat blijkt gelegen te zijn in het huis ernaast. We moeten in dezelfde kamer slapen als de oom van Lan of zoiets (de structuur van de familie is nog altijd onduidelijk. We denken dat de echte moeder van Lan overleden is, want soms spreekt ze over haar broer van verschillende moeder. Het is redelijk ondenkbaar dat ze hier scheiden)

We worden nog even geleid naar de badkamer, aka kraan in de tuin om ons een beetje te verfrissen, alsook onze tanden te poetsen. Damien wil absoluut nog het spelletje tonen waar hij zo gek op is en we spelen een partijtje Jungle Speed op de grond, in Vietse zit. Het slaat direct aan bij Lan, ze vindt het heel grappig. Na een tijdje zegt ze toch dat we moeten slapen en we stellen de wekker in om 7u. We gaan eens de opstaangewoonten van de Viets volledig negeren: 5u is echt te vroeg!