Het is zes uur in de ochtend en het is tijd om wakker te worden. Licht sijpelt binnen door de westernlike deuren, die op een kiertje staan. We horen zacht gefluister buiten van de familie van Lan.We voelen ook de warmte binnen komen. Het is allemaal heel gezellig. Uiteindelijk belt ook de wekker. We groeten iedereen op de weg naar het huis van Lan met een goede morgen en vinden vrij snel Lan. Ze had ons proberen bellen, maar zonder succes omdat de gsm af stond.
We krijgen een gigantische portie Pho Bo en voelen ons weer schuldig omdat zij niets eten. We hopen dat ze niets hebben opgeofferd om ons eten te kunnen geven.
Vanaf we klaar zijn met eten moeten we vrij snel weg. Lan trekt ons mee naar buiten. Tijdens de nacht heeft het geregend en de stoffige straten zijn veranderd in een modderpoel. Het is ook meteen veel kouder geworden.
Op het trouwfeest zitten veel mensen te wachten. We worden snel op een stoel gezet ergens goed uit de weg. De spanning ligt hoog en niet veel mensen letten op ons. Eindelijk zijn ze ons gewoon geworden en dat maakt ons blij. De bruid komt erbij voor een fotosessie. Normaalgezien moet een foto met elke gast genomen worden. Het zijn er wel veel, dus we weten dat het niet zal gebeuren. Het valt ons op dat we tot nu toe nog altijd niet de bruidegom gezien hebben.
Hij laat niet te lang op zich wachten, want tien minuutjes later komt hij in een gigantische stoet van familieleden aan. Hij ziet er niet bepaald gelukkig uit. Lan vertelt ons later dat het komt omdat er heel veel gedoe bij komt kijken en dat het niet altijd al te joviaal is. Er worden enkele familiefoto’s genomen door een professionele fotograaf en dan komt de bruid langs, met haar man op de hielen om de lange trouwjurk vast te houden om aan iedere gast thee te serveren. Ze gaat twee keer rond en daarmee is het ritueeltje afgesloten. Een oudere man, wellicht de vader geeft een speech met het karaoketoestel, dus inclusief echo en andere effecten. Het is wellicht iets van dankbetuigingen van de gasten om gekomen te zijn alsook veel gelukwensen aan het nieuwe paar.
De hele stoet vertrekt weer en het bruidpaar wordt in een luxueuse auto gezet, terwijl de families over twee bussen verspreid worden. Zo rijden ze weg en alleen de externe gasten blijven over. Er is nu echt niets meer te doen, dus keren we terug naar huis. Tja, we hadden wel wat meer verwacht van het trouwfeest, maar ergens zijn we blij niet teveel betrokken te zijn geraakt.
Thuis krijgen we weer thee. Nu wil Lan Jungle Speed spelen. We spelen het deze keer met de gehandicapte broer. Het is heel grappig dat hij eigenlijk snel genoeg merkt wanneer hij de totem moet grijpen, maar dat hij het gewoon niet snel genoeg kan omwille van zijn motorische problemen. Op de duur helpt David hem door kaarten over te pakken en de totem gewoon in zijn handen te stoppen. Dit veroorzaakt algemene hilariteit natuurlijk. Het spelverloop is zodanig leuk dat familieleden van de buurhuizen er door aangetrokken worden. Op de duur zit de hele familie naar ons gespeel te kijken. Ze zijn hier duidelijk nog geen gezelschapspellen gewoon.
Het is nu tijd voor de middagmaal. Ze vragen ons of we hond willen eten. Omdat het niet te duur is stemmen we toe. We gaan toch niet Azië verlaten zonder een keertje hond geproefd te hebben. We krijgen ook rijstwijn en deze keer komt het uit een goed flesje. De vader heeft het heel graag maar het is duidelijk een luxeproduct. We willen niet te veel drinken om niet zat te worden want we weten dat Lan dat helemaal niet graag heeft. Wat de hond betreft, is het vlees donkerzwart en is de smaak iets tussen rund en varken in. Het is helemaal niet slecht. Wel doen ze er ook een sterke saus bij en worstjes, gemaakt van de ingewanden van de hond. Die saus valt hier nog mee, de worstjes zijn aangenaam pikant, dus in het algemeen valt het wel mee. Het is alleen spijtig dat de huid met vet nog steeds aan het vlees hangt. Leve de tafelvuilbak die ongezien regelmatig een paketje krijgt… De maaltijd wordt weer gevolgd door thee en tijd voor een dutje.
De vader gaat meteen slapen en Lan gaat ook op het bed liggen. Wij zijn eigenlijk helemaal niet moe nu, dus geen nood aan slaap. Maar Lan pusht om ons te laten slapen. We blijven echter weigeren. Twee meisjes komen erbij, vriendinnen van het dorp. Ze giechelen wat met Lan die er grappig bij ligt. Er wordt wat onnozel gedaan op de typische luilekkere manier van tieners die uitgelaten bij elkaar zijn. Uiteindelijk eigent Lan zich een plaats op de bank en valt daar in slaap. Om haar toch plezier te doen gaan we in het nu lege bed liggen en Damien schrijft een dankbriefje voor de ouders: “Het is een eer voor ons hier uitgenodigd te zijn geweest. Aanvaard van ons dit geschenk uit Belgie, etc” Het kost wat tijd om het te vertalen in het Viets.
Eens dat gedaan is slaapt David nog steeds en Damien gaat naar buiten met de broer voor een natte fotoshoot van het dorp, omdat het er toch redelijk anders uit ziet. Een tiental minuten later komt David erbij en samen gaan we terug naar huis. Lan is ondertussen wakker en zocht ons. We gaan weer gezellig binnen zitten, omdat het nu ook lichtjes regent en Lan wilt karaoke zingen. Ze verdwijnt voor tien minuutjes en komt dan terug met een microfoon. Het is even prutsen aan de dvd-speler en microvolume, maar uiteindelijk lukt het wel om te kunnen zingen. Alles is natuurlijk in het Viets, dus niet aan ons besteed. Zo blijven we nog een klein uurtje nietsen en dan komt Phuc erbij omdat het tijd is terug te keren naar Hanoi.
Damien haalt de speech boven en laat het zo goed mogelijk vertalen door Lan. Zij is echter zodanig overdonderd dat ze geen woord kan uiten. Ze kijkt met afgunst naar ons, wat ons even op ons ongemak zet. De ouders weten ook niet echt wat doen met de cadeau’s, maar ze accepteren ze toch met een grote glimlach. Damien vertelt dat we in Belgie altijd een cadeautje meebrengen voor de gastheren. Tijd om de rest van de familie te gaan begroeten en daar springen we op de brommer. Hanoi, here we come! Amper op de brommer gezeten buigt Lan haar hoofd naar Damiens oor en fluistert er poeslief: “Thank you!” Ze slaagt erin de grootste verbazing, tederheid, goedhartigheid en dankbaarheid in deze twee woorden te leggen.
De weg terug verloopt zoetjes. Het is ook beduidend korter dan de heenweg, maar ook verbazend veel kouder. Op de veerboot gaan Phuc en zijn lief heel dicht bij elkaar zitten. Aan de overkant horen we dat een gehuurde brommer (xe om) veel te veel kost, dus zullen we straks op de snelweg iets moeten vinden om dit op te lossen. Lanvraagt of Damien niet wil proberen rijden. Gelukkig weet Damien hoe het moet en het is waar dat een brommertje met versnellingen leuker is dan de 25 cc-tjes die hij gewoon is. Hij accepteert ook omdat er hier helemaal niet veel volk op de weg is. De wind is hevig. Het regent piepkleine druppeltjes die lijken te zweven in de lucht. Het totaal effect is guur en koud. De weg is redelijk lang en Lan kan dankbaar de hele tijd achter de in verhouding brede schouders van Damien schuilen. David daarentegen steekt nogal uit achter het lief van Phuc en neemt de volle laag in het gezicht. Wanneer we Hanoi binnenkomen ziet hij er echt uit als een doorweekte hond.
Net op de snelweg neemt het lief van phuc het stuur van phuc over en neemt phuc het stuur over van damien. Lan neemt de bus. Het erge is dat ze absoluut niet wil accepteren om ons de bus te laten nemen. Het is de tweede keer dat we stuiten op die drang om ons voor te laten. Het is heel verwarrend op sommige momenten. Het brengt ons in situaties waar we ons schuldig voelen. We willen dan meer doen voor hen, en als we dat dan doen willen ze nog meer doen voor ons. Dat brengt ons nog meer in de schuldgevoelens en zo geraakt men verwikkeld in een sneeuwbaleffect.
Ondertussen is het weer heviger aan het regenen en de rit van een 7-tal km is een hel.
Eens net binnen Hanoi wachten we tien minuutjes op Lan. Ze is niet nat, gelukkig. We rijden verder Hanoi binnen en nemen kort daarna afscheid van Phuc en vriendin. Lan vraagt ons wat nu: My house? We weten dat ze ons al lang wilde uitnodigen thuis bij haar. Dus ja, waarom niet. Het zijn nu toch al zo goede dagen geweest. Waarom het niet nog wat verlengen?
Haar huis is redelijk groot. Veel groter dan we eerst dachten. Ook is het redelijk goed ingericht en beter onderhouden dan we dachten. We dachten dat ze heel arm zou zijn en vragen ons toch af hoe ze het doet om te overleven. Het antwoord komt gauw genoeg als we te weten komen dat ze 800000 dong verdient per maand (dat is 36€ voor 30 dagen werk van 11u per dag) De huur kost 1200000 dong, maar ze delen de kosten met 3. Met drie in een huis wonen is zo slecht nog niet. Ok, ze moet slapen met een vriendin, maar toch. De telefoonrekening is ook nog eens 100000 dong en daarmee moet ze dus nog sparen om te kunnen studeren. We beginnen stilaan te begrijpen waarom ze zoveel werkt in Viet Ha Bia aka beer from the wall. En te zeggen dat wij op een avondje eens 300000 dong hebben uitgegeven in een restaurant…
We zijn even niet goed van dit nieuws, maar het misselijke gevoel verdwijnt weer wanneer we geïntroduceerd worden aan een van de vriendinnen. Ze gaapt ons echt aan met de grootste verbazing. We krijgen nog een andere over de vloer die het niet kan laten te vragen hoe het komt dat Damien blond haar en blauwe ogen heeft en waarom David bruin haar, bruine ogen, maar rode wangetjes heeft, net als een vrouw. (vergeet niet dat geisha’s belangrijk zijn in de Chinese cultuur) Probeer dan maar eens uit te leggen wat er gebeurt met chromosomen, genen en erfelijkheid met gebarentaal, zeer weinig woorden engels en veel geduld… Dat lukt gewoon niet. Dan maar zeggen dat we gemengd volk zijn, niet onder de aziaten alleen.
We laten deze interessante cultuuruitwisseling volgen door een spelletje Jungle Speed, wat nog meer in de smaak valt als voorheen. Vooral omdat er nu meer snelheid kan gehaald worden, iedereen dezelfde capaciteiten heeft en de hilariteitsdrempel valt steeds lager. Dat brengt schatergelach met zich mee om de beste humoristen van jaloers te maken. Ik moet zeggen dat het extra grappig is om in een kostuum Jungle speed te spelen, gezellig in een cirkeltje op de grond rond een pakje kaarten en een totem…
Welja, het was een leuke avond, als perfecte afsluiter voor een geweldige twee dagen. Wat zal morgen ons nog brengen?
No comments:
Post a Comment