Vandaag werkt David aan zijn wekelijkse presentatie terwijl Damien rechtstreeks naar de HUT gaat. Om 12u komt David bij Damien in het lab en vertelt hoe teleurgesteld Dr. Hung was van de vorige presentatie van David. Die was blijkbaar veel te uitgebreid. Ook was Dr. Hung verbaasd dat David zo laat aankwam. We moeten toch een manier vinden om Dr. Hung duidelijk te maken dat wij zoiets als een weekend hebben… Dr. Hung heeft ook gevraagd aan Damien om een presentatie van zijn thesis te maken, uit pure interesse. Damien vindt dit helemaal niet erg, integendeel, omdat het wel nuttig kan zijn. Alles zal hier wel in orde komen.
We gaan vandaag om het simpel te houden eten dichtbij ons student home en brengen de namiddag door met proberen de vietse vrienden bijeen te trommelen om te gaan poolen (wij zouden trakteren) Het lukt niet omdat sommigen tijdens het weekend op bezoek zijn bij hun familie op het platteland. We wisselen dan maar interesses uit over muziek, films en dergelijke. We willen het echt kalm houden vandaag, want een week van zes dagen zijn we niet gewoon en we zijn hier toch ook een beetje om te genieten he. Bovendien is dit de vijftiende dag, dus dat betekent dat we al een vierde van de trip voorbij zijn... sigh.
Tijd om te gaan eten en we gaan naar de cantine met het kleine vrouwtje met een rijkelijk prachtige glimlach. Alleen haar te zien maakt ons al vreugdevol. Ze ziet ons ook aankomen en als we weer mee-fo vragen (noodles dus) brengt ze ons die een poosje later weer met een gigantische smile aan tafel. We brengt ons eveneens een pikant look-rode peper saus in een bokaal en ook nog een eigen rode-peperbrouwsel in een ex-kersenbokaal. De noodles zijn deze keer niet ‘fried’, maar zijn geserveerd in een soep. We gooien er een lepel of twee van dat lookding en het blijkt heel lekker te zijn. We bijten ook op zo’n rode peper, tot hun gigantisch grote spijt omdat deze echt het vuur in de mond brengt. We proberen het te blussen met de soep, maar die maakt het alleen nog erger. We krijgen ook een limoentje van Miss Fantastic Smile (en die smile lijkt wel op haar gezicht vast te zitten) en eten deze ook op, op het einde. We weten niet goed waarvoor deze dienen eigenlijk. Misschien zijn ze er om onze handen te verfrissen na de maaltijd? We nemen afscheid en betalen en keren terug naar de student home.
Daar storten we ons vol overgave aan de verbeterde versie van Buzz Aldrin’s race into space en we zijn weer helemaal verslaafd. We mogen uitslapen morgen, dus letten totaal niet op het uur…
Een paar uur later, is Damien’s race faliekant mislukt. Ondertussen wilt de regering hem niet meer financieel steunen, zijn cosmonauten verlaten hem en zijn raketten ontploffen bij de liftoff… David daarentegen is het heel goed aan het doen en op twee stappen van de maanlanding heeft hij pech met zijn Apollo-maanlander-capsule die twee astronauten de dood injaagt. De overgebleven astronaut moest helemaal alleen terugkeren naar de Aarde. Daar gaat zijn maanlanding…
