Vandaag vraagt David op middaguur waar de andere studenten eten. Hij vraagt het aan een jongen die niets begrijpt en verlegen in de achtergrond wegsmelt. Wanneer Damien erbij komt vragen we het aan Wang, het meisje van de linux trip. Ze vertelt ons dat ze in een straatrestaurantje gaat dichtbij de student home. Ze vindt het eten hier niet zo lekker en vindt 10000 ook een beetje veel. Ze betaalt gewoonlijk 7000 dong. Dat verbaast ons natuurlijk en we vertellen ook dat we een zeer lekker restaurantje gevonden hebben (doelend op onze vondst van gisteren natuurlijk), maar ze kent het niet en ze vindt het veel te duur. Ondertussen zijn bijna alle studenten nieuwsgierig komen kijken wat er te beleven valt en praten zo een beetje mee over de restaurants. Maar bon, omdat we niet ver willen stappen gaan we heel lui naar het HUT-restaurantje.
Op de weg naar huis komen we zoals elke dag een klein supermarkte voorbij, maar deze keer is Damiens nieuwsgierigheid groot genoeg om ons binnen te lokken. Al snel wordt het duidelijk dat die een winkel is voor studenten. Er zijn veel boeken te koop
(ook veel technische boeken waar we door erin te bladeren karnaughmappen herkennen, enkele opampschakelingen zien en dergelijke), decoratieve ditjes en datjes, gitaren, schrijfgerief, onderbroeken!, boekentassen enz. David vindt een interessante kaart van Ha Noi (veel beter dan deze die hij gekocht heeft aan het Hoam Kiem-meer en ook veel goedkoper: 10000 dong ipv 70000) en Damien koopt een vertalend woordenboekje van 12000 dong alsook een pakket van 3 onderbroeken. Aan de kassa blijkt dat de 26000 dong op het pak onderbroeken voor 1 stuk is, niet voor de drie. Ik zie dat het dus meer zal kosten, maar stem toch toe en de kassierster verandert dan iets in het aantal stuks en ik moet uiteindelijk toch maar 26000 dong betalen. Thuis gekomen zien we dat het merk van de onderbroeken “Calbin Klein” is. Heel grappig natuurlijk.
De avond wagen we het er eens op en zoeken we de plek die Wang aanwees. We vinden de straat waarover ze het heeft en na lang zoeken (nadat we een paar PS2-gamecenters zijn voorbijgelopen waar je op huur een beetje op een ps2 kan spelen evenals een poolbar en een karaokebar) vinden we wat erop lijkt. We krijgen een uitleg van hier tot ginder bij het kiezen van assortiment bij de rijst, maar we verstaan er natuurlijk niets van en wijzen er dan maar op los. We merken ook dat er zeer kleine krabbetjes te eten zijn. Dat verbaasd ons wel even. Damien bijt op zijn volledige scampi, op goed geluk en het blijken zeer lekkere, knapperige scampi’s in sojasaus te zijn. Een beetje later komt een viet met krabbetjes naast ons eten en inderdaad: Hij eet ze volledig op in een keer onder leuk “Crunch crunch”, net zoals chips bij ons…
In het algemeen is het leker hier niet fameus. De soep is koud, de omelet een zoutvaatje, het vlees heel vettig en eigenlijk is er een beetje te veel rijst geserveerd. Als blijkt dat het dan ook 14000 dong kost hebben we toch de indruk dat we ergens misgelopen zijn…
Die avond spelen we weer een beetje verder met Tex Murphy, maar gaan snel over op een ander spelletje: Buzz Aldrin’s race into space. Het is een spel gebaseerd op een bordspel over de ruimterace tussen America en de Sovjet Unie tijdens de koude oorlog. Het spel heeft in de tijd enorm veel succes gehad (1993), hoewel veel te moeilijk gemaakt. Het spel is nu door fans in GNU-license gestoken met goedkeuring van de oorspronkelijke maker met een aantal patches om het spel realistischer te maken. De computer gaat bvb niet meer zoveel cheaten (en inderdaad, de maker vertelde dat de computer echt cheatte om de race te kunnen winnen). We hebben vanavond echter alleen maar de eerste floppy versie die nog volop cheat en bijzonder moeilijk is. We spelen het spel dan maar met twee. David als de Amerikanen en Damien als de Russen. Het spel is snel verslavend en David valt echt weer in een zee van vreugde dit spel terug te zien waarmee hij vroeger uren met zijn broer heeft gespeeld. Het blijkt echter zelfs zo veel te moeilijk te zijn. Zelfs als we onze raketten volop hebben getest op betrouwbaarheid blijken het maar vliegende “astronaut friers” te zijn (of cosmonaut of course).
We worden toch snel moe en morgen is er nog een werkdag (want Dr. Hung verwacht van David dat hij ook op zaterdag komt werken terwijl Dr. Lan heel verbaasd reageerde toen Damien vertelde dat hij morgen ook zou komen)
