Deze avond spreken we af met Phuc (is een merk van koffie in Viet Nam) om 20u. Als alles ok is, heeft Lan vrij genomen vanaf 20u. Eerst moeten we nog even via de kleermaker gaan voor de bijbematingen. Iedereen die ooit een maatpak heeft laten maken weet wat dit met zich meebrengt. Dat heb ik al eens vermeld. Maar als het gaat om bijknippen enz is het nog eens vier keer erger. Het is een lelijke stereotiep, maar het is echt geen wonder dat kleermaker geprefereerd wordt door homoseksuele mannen… David kan er vanop zijn stoel fameus mee lachen, maar het vergaat Damien die het allemaal moet ondergaan.
Gelukkig is het bijna tijd om Phuc te gaan ophalen en geen vijf minuutjes later is hij daar al. Wanneer we bij Lan aankomen blijkt dat ze een lange avond dienst heeft. Het is ook tsjokvol met volk nu. Lan heeft het bijzonder druk en moet omgaan met dronken Laossianen en Koreanen. Het doet enorm pijn om dit allemaal aan te zien. Phuc, die inmiddels een goede vriend van Lan is geworden deelt met zijn visie over dit werk, dat heel veel overeen komt met de onze. We waren gekomen om te eten, dus laten we Lan ook kiezen voor ons. De grap is dat ze frietjes kiest alsook een zeevruchtenschotel. We uiten onze verbazing over de frietjes, altijd die frietjes aan Phuc. Hij zegt dat het prima ingeburgerd is. Dat het volkomen normaal is. Dat ze hier regelmatig frietjes eten. Het is een erfenis van de Franse invloed, net zoals het brood dat gek genoeg Banh Mi heet. Het is ontzettend logisch voor iemand die Frans en Viets kent. Banh is het verzamelwoord voor alle deegwaren, mie de pain is het broodwit.
Na een stuk of 8 pintjes is het tijd voor Phuc om te vertrekken. We spreken nog af voor zondag om samen de grote Katholieke kerk van Hanoi te gaan bezichtigen. Veel conversatie is er eigenlijk niet geweest. Hij is vooral goed in schriftelijk Engels. We hebben wel het ene en het andere geleerd over wat de vrienden van Lan vinden over haar werk. Blijkbaar is zij de enige die het werk graag doet. Op een of andere manier beginnen we er fameus aan te twijfelen en zijn onze vermoedens dat het uit pure noodzaak is groter geworden.
Damien blijft nog even achter om deftig af te spreken voor overmorgen. We zouden graag met haar naar het pottenbakkerijdorp gaan, 15km van Hanoi verwijderd. Morgen heeft David een uitstapje gepland met Hai, het meisje dat goed Engels sprak op het trouwfeest. We beginnen meer en meer Vietnamese schoonheden ter herkennen. In het begin leek iedereen een beetje op elkaar. Nu merken we de mooie trekjes die elke persoon uniek maakt. Hai is een Vietse schoonheid.
Thuis gekomen krijgt Damien nog sms-contact met Lan, vol met openbaringen. Dit vraagt naar meer duidelijkheid en morgenvroeg zal hij even bij haar langsgaan om op papier te communiceren, wat altijd meer duidelijkheid schept.
