Deze ochtend is de band van David raar maar waar nog altijd hard. Dus hebben we momenteel het briefje van Dr. Lan niet nodig.
Tijdens de middag, nadat we gedaan hebben met eten en nog wat genieten van de zon komt ineens een Vietnamees bij ons zitten en vraagt hij ons of hij even in het Engels mag spreken met ons. Zijn naam is Huy Thuan (probeer het zelfs niet uit te spreken, want dat is een regelrechte ramp) en hij studeert dactylografie en kledijstyling. Hij vertelt dat hij in een club zit die Engelssprekende Viets bijeen brengt om hun Engelse taalkunsten met elkaar te delen. Hij spreekt over koetjes en kalfjes met ons (wat we doen, hoe lang we hier zijn, of we een beetje Vietnamees kennen, van waar we komen etc) Na een 20-tal minuten zeggen we dat we eigenlijk weer moeten gaan werken en hij vraagt om nog even gsm-nummers uit te wisselen. Dat doen we dan en back to work.
De avond gaan we weer naar de student home, moe van de toch wat zware dag. Na een poosje rusten concluderen we dat het toch eens tijd is om het kostuum te gaan bestellen voor het trouwfeest. Dus gaan we op weg in de buurt van de Student Home omdat we weten dat daar ergens een kleermaker is. We vinden hem vrij snel en stappen een beetje verlegen zijn winkel binnen. Hij gaapt ons echt aan natuurlijk en we vragen hem met veel gebaren iets te passen. Hij haalt van de muur enkele van de reeds gemaakte bovenstukken en David vindt er eentje naar zijn smaak. Damien is echter veel te groot, maar de man probeert met alle macht door hier en daar te trekken en plat te wrijven de indruk te geven dat het als gegoten is. Uiteindelijk geeft hij toch toe dat hij wat metingen moet uitvoeren.
Tot onze verbazing wil hij nu een prijs afspreken, wat achteraf bekeken logisch is. Hij vraagt 1200000 dong, maar we slagen er in het terug te brengen op 1100000 dong (= 49,33 euro).
Schouderbreedte, van nek tot staartbeentje, borstomtrek, heupomtrek, armlengte enz ontsnappen niet aan zijn verwijfde bewegingen. Het is op zich al speciaal om te zien dat hij een vrouw en een kind heeft, die rustig op de mini-bovenverdieping aan het eten zijn.
Dan komt het moment van de broek en bij David lukt het al na twee pogingen iets te vinden, maar voor Damien is het weer een ramp. Met wringen en trekken en geplette onderdelen lukt het nog niet. Als er dan eentje is dat in de buurt komt voor de heupbreedte, steken de voeten nog 15 cm uit de broekspijpen uit. Hierbij worden ook de andere maten genomen. De procedure, die elke man die ooit een maatpak heeft laten maken kan appreciëren op zijn reële ervaringswaarde, wordt nu al wat sneller en professioneler uitgevoerd.
Nu komen de vragen over de specifieke eigenschappen van het model. Willen we een afgerond bovenpak, een dubbele plooi in de broekspijpen, 4 knopen op zijn Engels of 3 knopen in lijn, enz. De man is hier echt onzeker en vraagt ons elke keer driemaal hetzelfde, met elke keer goed wijzen naar prentjes van kostuumcatalogi.
We vragen hem ook wanneer het pak af zal zijn. Hij duidt 10/11 aan. We kijken even geschrokken en wijzen hem aan dat het af moet tegen maandag 29/10. Het pak van David kan af zijn tegen dan, maar omdat Damiens pak helemaal van scratch gemaakt moet worden, kan dat moeilijk vervroegd worden. We leggen ons erbij neer en betalen het volle bedrag wanneer hij ons een ontvangstbewijsje geeft.
Er komen andere klanten binnen en hij springt op de gelegenheid ze te vragen of ze Engels verstaan. Een van de drie vrouwen zegt dat ze het gaat proberen en de vraag is of Damien zijn maatpak wil passen alvorens die af te werken, of niet. Damien zegt meteen van wel. Voor de zekerheid vragen ze dat nog tweemaal en we spreken een datum af van 02/11. We bedanken hem, zeggen goede avond, en gaan op weg voor de avondmaaltijd.
We hebben niet zo’n gigantische honger, dus kunnen we met gemak zo’n broodje met vlees erin gaan eten zoals de avond van de bowling. We nemen de fiets en parkeren deze doelbewust op de hoek van de straat waar brochettekraampje staat. Er staan enkele Amerikanen bij en ze krijgen ook enkele broodjes. We bestellen twee stuks. Ze vraagt er iets op in het Viets en we zeggen gewoon ok. Het heeft geen zin om er iets anders uit te krijgen dat verstaanbaar is. We gaan op de lage stoeltjes zitten en een tweetal minuten later komt de vrouw al op ons af met twee brochettes. Blijkbaar heeft ze geen brood meer. Niets aan te doen he. Ze moet natuurlijk lachen omdat we gewoon ok zeiden zonder dat we er iets van verstonden en vraagt of we Banh Bao willen (dat verstaat Damien gelukkig ineens wel tussen haar stroom van woorden in). Omdat Damien ook weet wat er in deze cakejes zit, bestellen we er twee. Ze worden uit een stoompot gehaald en het vult toch een klein beetje de maag.
We betalen de 10000 dong, met nog steeds een hol gevoel in de maag, dus gaan we naar het frietkot van de kinderen. Een nemmetje zien we wel zitten.
Daar aangekomen bestellen we als echte pro’s 4 dimsumachtige loempia’s en 4 vleesnems. De kinderen zijn weer blij ons te zien. Elk Engels woord slaat meteen in om weer met veel leedvermaak her en der herhaald te worden. We bestellen weer wat en nems en de jongen suggereert ons iets, dat blijkbaar een kersverse loempia is van vers rijstdeeg. De groenten erin zijn lekker en smaakvol en rauw. Een mini-slaatje in een pakje. We betalen en gaan weer op weg naar Bia from the wall. Het is weer tijd Lan te bezoeken. We wilden niet te vroeg gaan omdat het haar anders van haar werk houdt, maar nu is het 21:45, bijna sluitingstijd.
We zien haar niet meteen, maar gaan toch zitten. Tja, we mogen niet te veel de indruk geven dat we vooral voor haar komen. Maar ja, het bier smaakt hier ook wel. Het is echt licht en verfrissend. Na een poosje verschijnt ze toch uit het niets en vraagt waar we waren. Damien staat even op en verdwijnt weer op straat om de naam te zoeken van de plaats. Ze blijkt de plaats te kennen. Weer een beetje gebabbel over praktische zaken over het trouwfeest, want we weten eigenlijk helemaal niet waar we moeten zijn en wanneer.
Er komt een man naast ons zitten, redelijk jong uitzicht, sjofel gekleed en een poosje later wordt een kommetje bananenbladeren gebracht, mooi opgevouwen. Hij vouwt ze open om een soort samengeperste pakje ongedefinieerd spul te vinden. Hij dipt het in een sausje en eet er smakelijk van. David is toch heel nieuwsgierig, zoekt even iets op in het woordenboekje en vraagt wat het is (in het Viets). De man kent wat Engels en legt uit dat het vlees is dat ze ingepakt in kokend water brengen. We mogen proeven van hem en David lijkt het wel te lusten, maar Damien vindt de kraakbeentjes die er veelvuldig in zijn verwerkt toch te veel.
David knoopt een gesprek aan en de man blijkt een assistent chemie te zijn in het lab polymeren in het gebouw net tegenover het onze op de HUT. Hij is getrouwd, heeft twee zeer jonge kinderen en komt af en toe iets drinken, omdat hij graag bier heeft. Hij heeft zijn doctoraat in Rusland gemaakt en is er 10 jaar geweest. Hij spreekt dus ook Russisch. Blijkbaar vond hij Rusland fantastisch. Hij vindt ons zo sympathiek en hij kent ook veel van Belgie. Zo somt hij Leuven, Gent en Brussel op, wat ons toch verwondert. Dat blijkt te zijn omdat zijn collega’s al in ons landje zijn gekomen. Hij staat er op ons te trakteren en als het 22u wordt, Damien nog wat woorden heeft uitgewisseld met Lan, betaalt hij onze rekening. Gelukkig hadden we maar vier biertjes, anders hadden we ons echt volledig slecht gevoeld. Na een afscheid van Lan, met veel blij gewuif van haar kant (ze was extreem goed geluimd vandaag), gaan we weer naar de student home. We zijn nog steeds stomverbaasd dat de man er zo sjofel en gewoontjes uitzag. We vinden het wel erg voor hem dat hij zo moest hoesten. Tijdens de conversatie werden we regelmatig onderbroken hierdoor. Misschien door de toxische polymeergassen. Als laborante kan dat misschien voorvallen…
Tijdens de middag, nadat we gedaan hebben met eten en nog wat genieten van de zon komt ineens een Vietnamees bij ons zitten en vraagt hij ons of hij even in het Engels mag spreken met ons. Zijn naam is Huy Thuan (probeer het zelfs niet uit te spreken, want dat is een regelrechte ramp) en hij studeert dactylografie en kledijstyling. Hij vertelt dat hij in een club zit die Engelssprekende Viets bijeen brengt om hun Engelse taalkunsten met elkaar te delen. Hij spreekt over koetjes en kalfjes met ons (wat we doen, hoe lang we hier zijn, of we een beetje Vietnamees kennen, van waar we komen etc) Na een 20-tal minuten zeggen we dat we eigenlijk weer moeten gaan werken en hij vraagt om nog even gsm-nummers uit te wisselen. Dat doen we dan en back to work.
De avond gaan we weer naar de student home, moe van de toch wat zware dag. Na een poosje rusten concluderen we dat het toch eens tijd is om het kostuum te gaan bestellen voor het trouwfeest. Dus gaan we op weg in de buurt van de Student Home omdat we weten dat daar ergens een kleermaker is. We vinden hem vrij snel en stappen een beetje verlegen zijn winkel binnen. Hij gaapt ons echt aan natuurlijk en we vragen hem met veel gebaren iets te passen. Hij haalt van de muur enkele van de reeds gemaakte bovenstukken en David vindt er eentje naar zijn smaak. Damien is echter veel te groot, maar de man probeert met alle macht door hier en daar te trekken en plat te wrijven de indruk te geven dat het als gegoten is. Uiteindelijk geeft hij toch toe dat hij wat metingen moet uitvoeren.
Tot onze verbazing wil hij nu een prijs afspreken, wat achteraf bekeken logisch is. Hij vraagt 1200000 dong, maar we slagen er in het terug te brengen op 1100000 dong (= 49,33 euro).
Schouderbreedte, van nek tot staartbeentje, borstomtrek, heupomtrek, armlengte enz ontsnappen niet aan zijn verwijfde bewegingen. Het is op zich al speciaal om te zien dat hij een vrouw en een kind heeft, die rustig op de mini-bovenverdieping aan het eten zijn.
Dan komt het moment van de broek en bij David lukt het al na twee pogingen iets te vinden, maar voor Damien is het weer een ramp. Met wringen en trekken en geplette onderdelen lukt het nog niet. Als er dan eentje is dat in de buurt komt voor de heupbreedte, steken de voeten nog 15 cm uit de broekspijpen uit. Hierbij worden ook de andere maten genomen. De procedure, die elke man die ooit een maatpak heeft laten maken kan appreciëren op zijn reële ervaringswaarde, wordt nu al wat sneller en professioneler uitgevoerd.
Nu komen de vragen over de specifieke eigenschappen van het model. Willen we een afgerond bovenpak, een dubbele plooi in de broekspijpen, 4 knopen op zijn Engels of 3 knopen in lijn, enz. De man is hier echt onzeker en vraagt ons elke keer driemaal hetzelfde, met elke keer goed wijzen naar prentjes van kostuumcatalogi.
We vragen hem ook wanneer het pak af zal zijn. Hij duidt 10/11 aan. We kijken even geschrokken en wijzen hem aan dat het af moet tegen maandag 29/10. Het pak van David kan af zijn tegen dan, maar omdat Damiens pak helemaal van scratch gemaakt moet worden, kan dat moeilijk vervroegd worden. We leggen ons erbij neer en betalen het volle bedrag wanneer hij ons een ontvangstbewijsje geeft.
Er komen andere klanten binnen en hij springt op de gelegenheid ze te vragen of ze Engels verstaan. Een van de drie vrouwen zegt dat ze het gaat proberen en de vraag is of Damien zijn maatpak wil passen alvorens die af te werken, of niet. Damien zegt meteen van wel. Voor de zekerheid vragen ze dat nog tweemaal en we spreken een datum af van 02/11. We bedanken hem, zeggen goede avond, en gaan op weg voor de avondmaaltijd.
We hebben niet zo’n gigantische honger, dus kunnen we met gemak zo’n broodje met vlees erin gaan eten zoals de avond van de bowling. We nemen de fiets en parkeren deze doelbewust op de hoek van de straat waar brochettekraampje staat. Er staan enkele Amerikanen bij en ze krijgen ook enkele broodjes. We bestellen twee stuks. Ze vraagt er iets op in het Viets en we zeggen gewoon ok. Het heeft geen zin om er iets anders uit te krijgen dat verstaanbaar is. We gaan op de lage stoeltjes zitten en een tweetal minuten later komt de vrouw al op ons af met twee brochettes. Blijkbaar heeft ze geen brood meer. Niets aan te doen he. Ze moet natuurlijk lachen omdat we gewoon ok zeiden zonder dat we er iets van verstonden en vraagt of we Banh Bao willen (dat verstaat Damien gelukkig ineens wel tussen haar stroom van woorden in). Omdat Damien ook weet wat er in deze cakejes zit, bestellen we er twee. Ze worden uit een stoompot gehaald en het vult toch een klein beetje de maag.
We betalen de 10000 dong, met nog steeds een hol gevoel in de maag, dus gaan we naar het frietkot van de kinderen. Een nemmetje zien we wel zitten.
Daar aangekomen bestellen we als echte pro’s 4 dimsumachtige loempia’s en 4 vleesnems. De kinderen zijn weer blij ons te zien. Elk Engels woord slaat meteen in om weer met veel leedvermaak her en der herhaald te worden. We bestellen weer wat en nems en de jongen suggereert ons iets, dat blijkbaar een kersverse loempia is van vers rijstdeeg. De groenten erin zijn lekker en smaakvol en rauw. Een mini-slaatje in een pakje. We betalen en gaan weer op weg naar Bia from the wall. Het is weer tijd Lan te bezoeken. We wilden niet te vroeg gaan omdat het haar anders van haar werk houdt, maar nu is het 21:45, bijna sluitingstijd.
We zien haar niet meteen, maar gaan toch zitten. Tja, we mogen niet te veel de indruk geven dat we vooral voor haar komen. Maar ja, het bier smaakt hier ook wel. Het is echt licht en verfrissend. Na een poosje verschijnt ze toch uit het niets en vraagt waar we waren. Damien staat even op en verdwijnt weer op straat om de naam te zoeken van de plaats. Ze blijkt de plaats te kennen. Weer een beetje gebabbel over praktische zaken over het trouwfeest, want we weten eigenlijk helemaal niet waar we moeten zijn en wanneer.
Er komt een man naast ons zitten, redelijk jong uitzicht, sjofel gekleed en een poosje later wordt een kommetje bananenbladeren gebracht, mooi opgevouwen. Hij vouwt ze open om een soort samengeperste pakje ongedefinieerd spul te vinden. Hij dipt het in een sausje en eet er smakelijk van. David is toch heel nieuwsgierig, zoekt even iets op in het woordenboekje en vraagt wat het is (in het Viets). De man kent wat Engels en legt uit dat het vlees is dat ze ingepakt in kokend water brengen. We mogen proeven van hem en David lijkt het wel te lusten, maar Damien vindt de kraakbeentjes die er veelvuldig in zijn verwerkt toch te veel.
David knoopt een gesprek aan en de man blijkt een assistent chemie te zijn in het lab polymeren in het gebouw net tegenover het onze op de HUT. Hij is getrouwd, heeft twee zeer jonge kinderen en komt af en toe iets drinken, omdat hij graag bier heeft. Hij heeft zijn doctoraat in Rusland gemaakt en is er 10 jaar geweest. Hij spreekt dus ook Russisch. Blijkbaar vond hij Rusland fantastisch. Hij vindt ons zo sympathiek en hij kent ook veel van Belgie. Zo somt hij Leuven, Gent en Brussel op, wat ons toch verwondert. Dat blijkt te zijn omdat zijn collega’s al in ons landje zijn gekomen. Hij staat er op ons te trakteren en als het 22u wordt, Damien nog wat woorden heeft uitgewisseld met Lan, betaalt hij onze rekening. Gelukkig hadden we maar vier biertjes, anders hadden we ons echt volledig slecht gevoeld. Na een afscheid van Lan, met veel blij gewuif van haar kant (ze was extreem goed geluimd vandaag), gaan we weer naar de student home. We zijn nog steeds stomverbaasd dat de man er zo sjofel en gewoontjes uitzag. We vinden het wel erg voor hem dat hij zo moest hoesten. Tijdens de conversatie werden we regelmatig onderbroken hierdoor. Misschien door de toxische polymeergassen. Als laborante kan dat misschien voorvallen…
