Het is 8u en ineens krijgt Damien een sms-sje. Heel slaperig kijkt hij wie het is. De bedoeling was slechts om 8:30 op te staan aangezien het politiekantoor zo dichtbij huis is. Het blijkt Lan te zijn om te zeggen dat ze nu naar het politiebureau gaat. Daardoor springt Damien wakker als een veer. Heeft ze het dan niet begrepen of zo? In een, twee, in de kleren en beneden om David wakker te schudden, die echter zijn wens uitdrukt verder uit te slapen. Hij zegt: “Ga maar. Ik heb geen zin om een uur daar te zitten wachten.” De rest is om 5u aangekomen, dus het is best die nog wat te laten slapen.
Damien komt aan het politiebureau om 8:30 en nergens is Lan te zien. Tien minuten later nog altijd niets en Damien begint een sterk vermoeden te hebben dat ze gewoon bedoelde dat ze vertrok, ter bevestiging van de rdv, waarschijnlijk omdat ze gewoonlijk altijd zo evasief zijn over concrete afspraken. Ondertussen is de show in de straat niet oninteressant. Een jongen en twee mannen zijn een afdak aan het bouwen voor een huis dat blijkbaar binnenkort een eethuisje zal worden. Ze hebben twee geschilderde profielen ter beschikking en enkele golfplaten. De jongen neemt gewoon zijn laspistool en snijdt hiermee de profielen op maat. Ze worden dan omhoog gehouden door de twee mannen terwijl de jongen het vastlast aan de profielen die bevestigd zijn aan de buitenmuur. De werkmethode op zich is weer zo speciaal: Gewoon kijken waar er gelast moet worden, ogen stevig dichtknijpen en in het blinde weg lassen maar. De jongen blijkt heel geoefend te zijn omdat het heel netjes werk is. In Viethouding (gehurkt op de rand van de stoep) valt Damien helemaal niet op en gewoon rondkijken is hier toch zo normaal. Toch komt een politieman uit het bureau op hem af om te vragen of hij komt voor de fietsen. Even wijzen in het woordenboek naar “ik wacht op de anderen” en hij gaat weer weg.
Om 9u komen de anderen aan, druk in gesprek over Sappa en de bloemendag van gisteren. Een tweetal minuten later komt Lan ook aan, met een pet op en een jeansbroek en met los haar. Ze ziet er anders uit dan gewoonlijk bij Bia from the wall. We gaan het politiekantoor binnen en het bureaucratische avontuur mag beginnen.
We worden op een stoel gezet en de politiemannen staan er wat onbeholpen bij. Uiteindelijk komt een vrouw erbij en zet zich tegenover Damien en David die moedig de hoofdplaats hebben ingenomen van wat lijkt op de “verdachtenstoel”. Ze begint in het Viets vooraleer Lan even tussenkomt om haar te zeggen: “Kohng Viet”. Aha, lijkt ze wel te denken. Dan pijnigt ze haar hersenen om te vragen of dit onze fietsen zijn. (heel plechtig volgens het boekje). Na een duidelijke ‘yes’ van ons vervolgt ze met waarom we in godsnaam onze fiets buiten lieten. Dus vertelt Damien heel traag en met veel gebaren dat we aankwamen en het hek gesloten was. Dus hebben we onze fiets in de steeg ernaast gezet. Daarop vraagt ze om hoe laat het was. Wanneer we zeggen dat het 00:30 was kijkt ze geschrokken en zeggend dat dat te laat is! Dan vraagt ze ons wat we deden op dat uur buiten. Als we vertellen dat we foto’s zijn gaan nemen van de mooie Eiffelbrug boven de Rode rivier vraagt ze ons wat we doen in Ha Noi. Als we zeggen dat we studenten zijn op de HUT vraagt ze of we hier ook al toerist zijn. Daarop zeggen we dat we inderdaad na ons werk ervan profiteren om het ene en het andere te bezoeken. Hierop zegt ze iets aan een politieman en vraagt ze of we de sleutels hebben van deze fietsen. We halen allemaal onze fietsslotsleutel boven en geven het aan de politieman, die met David in de garage verdwijnt om de sloten los te maken. Ondertussen is Iñigo onnozel aan het doen met Lan en de woordenboeken in de trand van: “we are terrorists here”. De politievrouwe babbelt ondertussen gezellig met Damien over hoe mooi we Ha Noi vinden enz.
David komt dan terug even vertellend wat hij moest doen: De fietssloten losmaken, maar de sleutel erin laten om duidelijk te maken dat het de goede sleutels waren.
Deze verklaring schrijft de politievrouw allemaal op in een soort dossierformulier. Hierop moeten we allemaal onze naam schrijven en om het nog duidelijker te maken schrijven ze 4 nummertjes in twee kolommen. We schrijven elk onze naam in drukletters. Daarna moeten we een verklaring schrijven op een ander papier en eerst willen ze het ons in Viets laten schrijven. Gelukkig is Lan er om ons te helpen en na even overleggen mogen we het in het Engels schrijven. We overleggen even wat we gaan opschrijven, zodat het coherent is. Moesten ze begrijpen wat we allemaal zeggen, dan zouden ze dit niet zomaar toelaten. Maar bon, dat is dan in ons voordeel. We moeten deze verklaring ook tekenen en nog eens onze naam in drukletters onder de handtekening plaatsen. Dan moeten we nogmaals onze naam schrijven op de achterkant van het formulier (weer met die vier cijfertjes en owee als we de verkeerde naam bij het verkeerde nummer zetten) en dat ook nog eens tekenen. Ondertussen lacht Lan zich te pletter omdat we echt een blik hebben van: eh, nog eens tekenen?
Als het allemaal voorbij is mogen we allemaal in de garage gaan om onze fiets op te halen. Lan springt vrolijk bij Iñigo op de fiets en we vertrekken. Ze wijst ons de weg. Ondertussen moet ze lachen met de ongeschoren baard van Iñigo. Zo gaan we al lachend en loeiend van blijdschap van de hervonden vrijheid van beweging de straatjes in en uit, de weg volgend die Lan ons aanduidt. Het is heel grappig omdat ze een andere manier hebben om de weg aan te duiden. Ze zwaait er schijnbaar op los en we schieten elke keer in de verkeerde richting, wat haar telkens doet lachen. “Left? Left? Yes left, no, right! Iñigo, we must go right and then left!” Zo geraken we zelfs bijna in de Vincom Tower terwijl we de straat ernaast moesten hebben.
Enfin, een poosje later komen we aan bij de ingang van het hospitaal. Daar wijst Lan ons even op de kant te gaan staan en hier moeten we wachten tot 10u. Als we vragen waarom blijkt dat we op de moeder van Lan wachten. Ach zo, meteen geïntroduceerd worden, hoe vrolijk. We vragen of haar moeder dokter is en hierop zegt ze ja. Een poosje later heeft Damien toch een vermoeden dat ze het niet volledig begrepen heeft en bij het vragen ernaar, met behulp van de woordenboeken wordt het duidelijk dat de moeder hier voor een routinecontrole is. Ondertussen kletsen we nog wat zo goed als mogelijk, ondanks het taalprobleem. Ineens vertelt Iñigo ons dat Lan een sms-sje heeft gestuurd om ons allemaal uit te nodigen op het trouwfeest van Lans zus de 30ste oktober. We vallen allebei achterover van verbazing en nog meer als duidelijk wordt dat we uitgenodigd zijn voor de volle twee dagen huwelijk, en dat in het midden van de week. Dat wordt weer pijnlijk pushen bij Dr. Hung en werkuitstel… Iñigo en Wim zullen echter al weg zijn omdat ze vertrekken de 28ste oktober.
Ondertussen is het al 10:30 en we beginnen ons serieus zorgen te maken over het werk dat ons te wachten staat op de HUT. Vooral Iñigo en Wim hebben een probleem omdat ze morgen naar Ho Chi Minh City moeten gaan voor een conferentie en dat ze hiervoor een heel goede presentatie moeten voorbereiden. Er is dus nog heel wat werk aan de winkel voor hen. Lan begint het ook raar te vinden en ze leent even de gsm van Damien om haar moeder te proberen bereiken. Ze verdwijnt ook even in het ziekenhuis om er een poosje later terug uit te komen, zonder resultaat. Ze belt nog eens en deze keer heeft ze contact. Ze regelt het zo dat haar broer de moeder komt ophalen en we kunnen weer verder. Deze keer moet ze van Iñigo bij Damien op de fiets omdat Iñigo foto’s van haar wilt nemen. Ze wijst ons de weg naar we weten niet waar en we stoppen onderweg aan de Vincom Tower om daar iets te gaan drinken. We willen haar trakteren om haar te bedanken. Eerst zetten we onze fietsen af bij een fietsparkingetje dicht bij de toren en gaan dan het café van de hoek binnen, want Lan wil niet buiten zitten. Ze vindt binnen geen plaats die haar aanstaat en ze neemt de roltrap naar boven. En we blijven maar stijgen tot de bovenverdieping. Daar lopen we gewoon de hele verdieping rond, maar ze vindt alles veel te duur. Dus gaan we weer naar beneden. Ze ziet er enorm verward uit en kijkt constant rond. Dit gebeurt allemaal telkens met veel gebaren, verwijzingen in het woordenboek en veel glimlachen. Op de benedenverdieping spreken we toch af dat we nu zelf gaan beslissen en we gaan weer dat eerste cafe binnen, dat eigenlijk meer een tea-room is. We zetten ons ergens en bestellen een mocktail terwijl Lan een mangosap bestelt. Ze drinkt er heel weinig van terwijl onze fruitsap al bijna op is. Ze proeft ook eens van onze “sinh to moi”, wat betekent: sinh to Everything. Daar zitten namelijk aardbeien, magno, papaya, ananas en zoveel andere dingen. Ze vindt het helemaal niet lekker. Hihi. Iñigo is prima aan het entertainen met tekeningetjes en geluidjes. We proberen haar duidelijk te maken dat we de Viet Ha Bia “Beer from the wall” noemen. Daarop zegt ze ons: “No no, beer from the truck”. Het is een allemaal een heel grappig tafereel. Zo spreken we over Hooverphonic. Jaja beste lezers: Hooverphonic. En dat gewoon omdat de muziek die ze hier afspelen van Hooverphonic is! Is dat niet merkwaardig? We hadden het eerst niet door omdat het zo normaal in de oren klinkt. We zitten hier gewoon aan de andere kant van de wereld en ze verkopen hier Belgische chocolade, Belgisch bier en ze spelen Belgische muziek af! We kunnen ons gevoel van pure trots niet onderdrukken natuurlijk.
Ondertussen is het half twaalf en het wordt toch tijd om te vertrekken. We betalen de gevraagde 184000 dong, wat Lan even doet slikken. Hiervoor moeten we geld bijeentrommelen omdat we allemaal geen geld meer hebben na het weekend. Dit vindt Lan weer grappig en ze helpt ons het allemaal bij elkaar te brengen. Ik denk dat ze eerder geschokeerd zou zijn geweest als ze ons had zien zwaaien met briefjes van 200000 dong. Nu heeft ze ten minste misschien het gevoel dat we verbaasd zijn.
Nu kunnen we weer vertrekken. Ze kijkt schuldig naar ons op en maakt duidelijk dat ze wil betalen voor ons, wat we natuurlijk weigeren.
Ze is ons echter voor bij het betalen van de fietsparking. Ze springt weer bij Damien op de fiets en we gaan richting haar huis. Een kilometer verder, na een drukke verkeersopstopping komen we aan in een piepklein steegje waar ze ons heel diep erin brengt tot een huis met stevig gesloten deuren met twee dikke sleutel. Ze opent gretig haar deuren voor ons, maar met spijt in ons hart moeten we haar zeggen dat we echt door moeten om te gaan werken. Ze wuift ons uit met precies de tranen in de ogen en we spurten naar een plek om te eten. We gaan naar een plekje waar Iñigo en Wim zeer lekkere gefrituurde noodles hebben gegeten. Het is ons nu ook duidelijk hoe ze het maken. Ze steken de olie in brand met de noodles erin en blussen het geheel met groenten. Het vlees is onberispelijk, de bierglazen zijn glazen van een halve liter en het is echt lekker.
Hierna gaan we geld afhalen en gaan we naar de HUT waar we beginnen aan wat belooft een zware werkdag te zijn.
Dr. Hung organiseert een presentatie waarin David vernoemd wordt. Hij blijkt enkele plus- en minpunten op zijn naam te hebben. Het is moeilijk te begrijpen want in Viets, maar een minpunt verstaat hij wel: Lose focus sometimes. Dat komt blijkbaar omdat David niet altijd doet wat hem gevraagd wordt. En dat komt natuurlijk omdat hij altijd op 3 projecten tegelijk wordt gezet. Daarbij moet hij buigen naar de zin van de studenten die met het project bezig zijn. David komt ook te weten dat de studenten allemaal bij Dr. Hung willen gaan omdat zijn lab zo populair is. Hierbij lachten alle viets aanwezig in het lab en David is achter te weten gekomen dat het komt omdat studenten van buiten het lab foto’s heeft gezien van David in het lab, misschien met Damien erbij, en van de slag willen ze allemaal in het lab komen. Het is gewoon raar dat ze allemaal met ons te maken willen hebben. Ze denken allemaal dat we genieën zijn en dat het een eer is dat we bij hen komen. Van Tum weten we dat de proffen hen wijsmaken dat we in het Westen enorm hard werken. Ze geloven ook dat we veel meer weten dan hen en dat we veel achtergrondkennis hebben. Een bijzonder geniale student heeft de CV van David gezien en was stomverbaasd: “Wow you have a lot of knowledge.” Ineens wordt het ons duidelijk dat de Aziaten niet kunnen bluffen, wat wij al langer gewoon zijn. Het is gewoon een deel van ons. Als we hen hier leren pokeren gaan we nog eens goed lachen… Ook met die klemtonen in de woorden en op de klinkers is het onmogelijk uit te maken of iemand kwaad is of sarcastisch is of ironisch. Waarschijnlijk hebben ze deze manieren van uitdrukken totaal niet in hun cultuur.
Iñigo en Wim moeten nog aan hun presentatie werken, dus wachten we nog wat vooraleer te gaan eten. We hebben beloofd naar Lan te gaan, dus kennen we reeds onze bestemming voor vanavond…
Wanneer dan de vraag komt waar we gaan eten stellen we voor om het aan Giang te gaan vragen. We hebben haar licht gezien bij het naar buiten gaan. Iñigo en Wim stemmen toe en we gaan haar even vragen of ze ons kan zeggen waar we goed kunnen eten. Ze zegt dat ze niet direct iets te doen heeft en ondanks dat ze al gegeten heeft wilt ze ons wel tonen waar het is. We hebben de keuze tussen een ver gelegen plaats en een dichtbij gelegen plaats. Wij willen niet ver gaan. We introduceren haar (na 5 minuten wachten omdat ze zich wat moest opmaken) aan de twee anderen en ze raakt meteen aan de praat met Iñigo, heel geïnteresseerd naar het Spaans. (dat komt vooral omdat ze graag romantiek heeft en Spaanse romantische muziek mooi vindt. Ze is oa fan van Enrique Iglesias…)
Er komt even een pijnlijke spanning omdat we voorbij Bia from the wall moeten passeren en we weten dat Lan er is vanavond. Als we daar in de buurt komen ziet ze ons van mijlenver aankomen. Natuurlijk heeft ze de hele avond in spanning op ons gewacht en ze bestelt meteen doodgelukkig 4 biertjes. Het breekt ons hart en we schamen ons te pletter, maar Iñigo gaat haar zeggen dat we later zullen komen omdat we eerst gaan eten. Giang begrijpt er niet al te veel van en dan leggen we haar uit dat Lan juist het meisje is dat ons die sms-sjes heeft gestuurd gisteren. We durven niet te denken aan Lans hartje dat nu misschien gebroken is.
Als we de hoek omgaan blijkt dat ze ons gewoon naar ons lekkere restaurantje brengt. We schieten natuurlijk in de lach als we haar vertellen dat dit ons favoriet restaurantje is. Na enig overleggen gaan we toch daar eten omdat de twee anderen nog een laatste lekkere mi-xao willen eten voor hun vertrek naar Ho Chi Minh. We gaan heel gewoon zitten en wanneer we vertellen aan Giang dat we vaste klanten zijn en bijna accentloos bestellen opent ze haar mond in een wijd gebaar van uiterste verbazing. Ze schiet zo hard in de lach, vindt ons echt ongelooflijk. Ze had nooit verwacht dat we het al zo goed van afbrachten. Ze kuist dan heel lief voor ons het bestek en wilt ons dan leren hoe we met stokjes moeten eten. Maar ja, we zeggen haar dat we hier al 5 weken zitten en we het best wel kunnen. Haar verbazing blijft groot. Toch moet ze op een bepaald moment weer enorm lachen omdat we die hard onze rijst met de stokjes opeten. Blijkbaar eten alle viets het met de lepel, op de zwangere vrouwen na. Ja, geen wonder dat ze moet lachen en nu begrijpen we ook waarom alle andere viets ons uitlachten.
Maar bon, de gesprekken gaan weer over cultuurverschillen, deze keer Spanje erbij betrekkend, over frieten en over de nationaliteit van Giang. Ze doet nu heel raar. Enerzijds maakt ze duidelijk dat ze Viets is, maar regelmatig zegt ze dingen in het Chinees, alsof ze duidelijk wilt maken dat ze Chinees is. Ze spreekt soms ook heel kriptisch. Het lijkt wel of ze schizofreen is. Het ene moment is ze bloedserieus en kan met niets lachen, de andere moment is ze weer superlief en lacht ze vrolijk met onze mopjes mee. Enfin, tijd om te betalen waar ze weer verbaasd is dat we ook dat begrijpen.
Iñigo wil absoluut nog een laatste goede Sinh to du du en we gaan naar ons favoriete fruitsapbar. Ook hier wil Giang ons er naartoe brengen en is ze verbaasd te merken dat we de plek al kennen. Deze keer bestelt ze er ook watermeloenpitjes bij. Deze zijn heel lekker. We lachen er nog op los en hier is Giang weer heel leuk. Als het 22u wordt drinken we allemaal in versneld tempo onze fruitsap op omdat we weten dat bia from te wall bijna gaat sluiten en we willen Lan niet laten zitten.
Wanneer we er dan naartoe gaan is Giang weer volledig verbaasd, totaal van de kaart, niet begrijpend dat we nu naar Lan gaan, hoewel we al de hele tijd zeggen dat we absoluut naar Lan moeten en dat het zelfs daarom is dat we onze vruchtensappen snel opdrinken. Ze groet ons en loopt snel weg zonder Iñigo en Wim te groeten. We snappen er niets meer van.
Lan vraagt op een moment waarom de girlfriend weg is, maar we slagen er niet in het uit te leggen. Dat is het eerste ding van de todo-lijst van Damien. Iñigo entertaint weer met gekke tekeningetjes, maar hij is niet echt in vorm meer. Zijn grapjes worden stom en hij begint flauwe dingen op te zoeken om aan Lan te zeggen zoals “Touch me there”. Gelukkig merkt Lan het niet omdat ze ook nog moet werken. Na een tijdje komt ze ons zeggen dat er twee mannen zijn die iets van haar willen en dat ze het niet leuk vindt. Ze vraagt dan na een tijdje of ze de fiets van David mag hebben. De vraag komt zo raar aan en we leggen niet direct de link met de mannen. We waren van plan bij het vertrekken uit Ha Noi haar een fiets te geven, maar dat ze het zo direct vraagt verbaast ons enorm. Maar blijkbaar wil ze gewoon de fiets lenen tot morgenochtend, zodat ze gemakkelijker weg kan van die twee viezerikken. Hierop gaat David onmiddellijk zijn fiets halen (en hij krijgt problemen met de gamekeeper die hem verbiedt de fiets naar buiten te nemen omdat hij dan niet meer terug naar binnen zal kunnen. Hij kan het op te lossen door te zeggen dat hij niet terug zal komen vanavond). Lan is ons heel dankbaar en bij sluitingstijd verlaten we de bar met een wantrouwige blik op de twee viezerikken. We vertrouwen het niet echt.
Zelfs geen 2 minuten later, terwijl we terugkeren naar de student home horen we ineens luid gelach en vrolijk geloei dat voorbijzoeft op volle snelheid: “Bye byyyyyyyiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee!” En dan denken we: Wat is ze toch grappig…
